Φραγκίτσα

Διάβασα στο Protagon.gr ένα κείμενο της κυρίας Τζίνας Δαβιλάς με τίτλο Πραξικόπημα χωρίς βία και όταν το τελείωσα το πρώτο που σκέφτηκα ήταν τις κάποτε (ή και τωρινές) ρουβίτσες.

Η κ. Δαβιλά μάλλον δεν καταλάβαινε τι έγραφε όταν συνέτασσε το κείμενό της. Ότι μια ενήλικη γυναίκα θα αντιμετώπιζε την έννοια πραξικόπημα σαν ποπ γεγονός ή σαν σόου τηλεόρασης και στις απαντήσεις της στα σχόλια που έγιναν να απαντάει σαν κάποιο κοριτσόπουλο-φαν που της έθιξαν τον ποπ-σταρ της είναι εντυπωσιακό.

Είναι σίγουρη π.χ

«…ο κ Φράγκος, αν αποφάσιζε να οργανώσει τους καλύτερους αξιωματικούς της Ελλάδας προκειμένου να συντονιστούν και να φέρουν αέρα ανανέωσης στο κοινοβούλιο απομακρύνοντας τα λαμόγια και υπενθυμίζοντας τις αρχές του Συντάγματος, που επιβάλλει εις ΑΠΑΝΤΕΣ να είναι ισότιμοι απέναντι στην νομοθεσία, θα το έκανε – αν υπήρχε, τονίζω, η μηδαμινή πιθανότητα να ενεργήσει έτσι- με τέτοιο τρόπο που δεν θά άνοιγε μύτη.»

Τουλάχιστον ξέρουμε ότι σε περίπτωση που ανοίξει έστω και μία μύτη (έστω από συγκίνηση μπροστά στο μεγαλείο του στρατού μας να παρελαύνει) να ξέρουμε από ποια να ζητήσουμε το λόγο.

Επίσης γράφει:

«Μακάρι, λοιπόν, να παρέμβαινε με όρους …φραγκεϊκούς ο κ Φράγκος στην ελληνική κατρακύλα. Αν μάλιστα χρησιμοποιούσε και τον στρατό, θα ήταν από τις περιστώσεις που οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα αποδεικνύονταν καταστροφικές.»

Και αυτό επειδή:

«Η επικινδυνότητα των στρατιωτικών-πραξικοπηματιών ξεκινά, όταν οι αρχηγοί έχουν ακαλλιέργητο πνεύμα, φθονερή ψυχή, συμπλεγματισμούς κατωτερότητας και περιορισμένο, ανάπηρο πνεύμα.»

Σωστά γιατί ως γνωστό αν οι αρχηγοί είναι καλλιεργημένοι στο πνεύμα, δεν έχουν φθονηρή ψυχή και κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας (και όλα αυτά φυσικά ενσαρκώνονται 101% στο πρόσωπο του Φράγκου Φραγκούλη) δεν υπάρχει επικινδυνότητα στα στρατιωτικά πραξικοπήματα.

Το γεγονός ότι η σύγχρονη πολιτικοκοινωνική ελληνική ιστορία δε διαφέρει στο σημείο αυτό με π.χ της Κολομβίας ή της Βολιβίας ή κάποια άλλη χώρα της νότιας Αμερικής με τα συνεχή πραξικοπήματα δεν μας πηγαίνει στο μυαλό ότι μπορεί να είναι μία από τις πηγές της κακοδαιμονίας μας. Απο το 1900 μέχρι και το 1976 είχαμε τουλάχιστον 15 στρατιωτικά κινήματα στην Ελλάδα και 4 δικτατορίες. Αν μη τι άλλο μια κοινωνία που έχει παράξει τόσες στρατιωτικές επεμβάσεις δείχνει ότι έχει πρόβλημα.

Να εξηγήσω εδώ στην κ. Δαβιλά ότι ένα πραξικόπημα δεν είναι «ουρλιάζω γιατί είδα τον Σάκη!». Δεν μπορεί να βλέπει τον Φραγκούλη και να σκέφτεται «τι κούκλος που είναι με τη στολή! Πόσο θα ήθελα να κάνει ένα πραξικόπημα». Δηλαδή δικαίωμά της να το σκέφτεται αλλά είναι διαφορετικό όταν το καταθέτει ως δημόσια άποψη.

Advertisements
This entry was posted in (Αν)Ορθολογισμός, Κοινωνία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s