Έλληνες και Γερμανοί

Το τοπίο γίνεται όλο και πιο σουρεαλιστικό. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ανακατεύεται με ιστορίες από την Κατοχή, γερμανικές αποζημιώσεις, Χίτλερ, Αφροδίτη της Μήλου και βλέπουμε.

 

Ας ξεκινήσουμε με τις εξής σκέψεις:

Τι παρήγαγε η ελληνική βιομηχανία και γενικά η ελληνική οικονομία το 1950 και τι παράγει το 2010;

Τι παράγεται το 2010 από ελληνικές εταιρίες που δεν παράγονταν το 1950;

Πόσο έχουν βελτιώσει οι ελληνικές επιχειρήσεις τις μεθόδους παραγωγής και ελέγχου των προϊόντων τους όλο αυτό το διάστημα και πόσο έχουν αυξήσει τη γκάμα τους; Πόσο πιο ποιοτικά έχουν γίνει τα ελληνικά προϊόντα το 2010 σε σχέση με το 1950;

Ας κάνει κάποιος και τις εξής σκέψεις τώρα:

Ποιες καταναλωτικές συνήθειες και επιθυμίες έχουν οι Έλληνες το 2010 που δεν είχαν το 1950; Ποιο καταναλωτικό ρυθμό έχουνε οι Έλληνες σε σχέση με το 1950; 

Επειδή λοιπόν ουσιαστικά οι Έλληνες δεν παράγουν ούτε περισσότερα ούτε ποιοτικότερα προϊόντα σήμερα κατανάλωναν όπως και το 1950 δε θα ποτέ κίνδυνος χρεοκοπίας. Για το επίπεδο σύγχρονης οικονομίας που έχουμε και που δεν διαφέρει και τόσο πολύ από αυτό του 1950 θα έπρεπε να τρώμε δύο φορές την εβδομάδα φασολάδα, δύο φορες ρεβίθια, δύο φορές τραχανά και κρέας τις Κυριακές.

Όταν όμως εισάγεις ακριβά βιομηχανικά και τεχνολογικά προϊόντα που για να παραχθούν έχουν επενδυθεί πρωτύτερα πολλά λεφτά σε επιστημονική έρευνα και προσπαθείς να ισοσκελίσεις τον προϋπολογισμό πουλώντας βαμβάκι, πορτοκάλια και αχλάδια είναι δεδομένο ότι το σύστημα κάποτε θα φτάσει στα όριά του. Εδώ χώρες όπως οι ΗΠΑ με μια τεράστια οικονομία και λόγω κατανάλωσης έχουν και αυτές ένα πολύ μεγάλο έλλειμα. Επειδή όμως η οικονομία τους δεν αποτελείται μόνο από κατανάλωση αλλά και από δεκάδες χιλιάδες εταιρίες κάθε είδους και κάθε μεγέθους η δυνατότητα συντήρησης του ελλείματος εξασφαλίζεται σε συνδυασμό με την προοπτική ή την σκέψη ότι οι πιστωτές δε πρόκειται να χάσουν τα λεφτά τους δεν κινδυνεύουν με χρεοκοπία.

Σε ότι αφορά το θέμα του περιοδικού Focus νομίζω γίνεται πολύ φασαρία για το τίποτα. Και αυτό όχι γιατί το Focus είναι ένα μέτριο προς καλό περιοδικό που αρέσκεται σε εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα και δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση Στερν (Stern) ή Σπίγκελ (Spiegel). Αλλά Οι ελληνικές αντιδράσεις στο γεγονός ως συνήθως από ανώριμες έως υστερικές. Το πιο αστείο ήταν η κίνηση του προέδρου της Βουλής Φίλιππου Πετσάλνικου να καλέσει τον γερμανό πρέσβη για αρνητικά γερμανικά δημοσιεύματα. Όταν το διάβασα το πρώτο που σκέφτηκα ήταν αυτό που γράφει ο Νίκος Σαραντάκος στο ιστολόγιό του. Ότι θυμίζει κυβερνήσεις ισλαμικών χωρών όταν θεωρούνε ότι κάτι που δημοσιεύεται στον δυτικό Τύπο θίγει τον Μωάμεθ ή το Κοράνι. Δηλαδη τι περιμένει ο Πρόεδρος της Βουλής να απαγορεύσει η γερμανικη κυβέρνηση στον Τύπο να γράφει επικριτικά άρθρα για την Ελλάδα; Αν είναι δυνατόν! Δεν ξέρω τι σχέσεις υπάρχουν μεταξύ ελληνικών εφημερίδων και πολιτικής και γενικά ποιος ο βαθμός διαπλοκής τους αλλά σε άλλες χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Πάντως το κύριο άρθρο που διάβασα στο περιοδικό δεν είναι ούτε προσβλητικό, ούτε ανθελληνικό. Απεναντίας το βρήκα ενδιαφέρον ως οπτική και όχι και τόσο μακριά από την ελληνική πραγματικότητα.

 

Επίσης άλλοι θυμήθηκαν τις γερμανικές αποζημιώσεις. Όποτε υπάρχει οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα το θυμόμαστε. Και τα ποσά που ζηταει ο καθένας διαφέρουν πολύ. Άλλοι ζητάνε όσα ακριβώς μας λείπονται. Άλλοι πιο πονηροί ζητάνε παραπάνω. Γενικά ότι θυμάται κανείς χαίρεται.

Για τις αποζημιώσεις να πω ότι όσο και αν από ηθικής άποψης έχουμε δίκιο η πιθανότητα να πάρουμε κάτι είναι ελάχιστες. Όταν έπρεπε να κινηθούμε για το θέμα είχαμε να ασχοληθούμε με τον εμφύλιο και μετά με τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Μετά από 70 χρόνια να ζητάς να πληρώσουνε και μάλιστα Γερμανοί δύο γενεών αργότερα είναι όχι απλά δύσκολο αλλά κάτι παραπάνω από αυτό.

Το πιο αστείο στην υπόθεση είναι ότι είτε δημοσια πρόσωπα είτε πολίτες μιλάνε για το θέμα εμφανίζονται σίγουροι ότι το κατοχικό δάνειο είναι υπέυθυνο για την οικονομική κατάσταση σήμερα. Βέβαια υπάρχουν δεδομένα όπως τα εξής: το 1941 όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα δε βρήκαν την Ελβετία των Βαλκανίων αλλά μια χώρα που στο πρόσφατο παρελθόν ήταν σε συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις (σχεδόν με όλους), που οι κάτοικοί της ζούσανε μέσα στην φτώχια και τη μιζέρια, που είχε διώξει κόσμο κατά εκατοντάδες χιλιάδες ως μετανάστες ειδικά προς την Αμερική, που η κρίση του 1929 μάλλον δε την επηρέασε επειδή δεν υπήρχε τίποτα που να καταστραφεί από το κραχ οπότε συμπεραίνουμε ότι τα χρήματα που πήραν οι Γερμανοί ως δάνειο όταν ήταν διαθέσιμα δε φαίνονταν να χρησιμοποιούνται για το γενικό καλό. Και φυσικά δεν εννοώ ότι δεν έλειψαν από την Ελλάδα εκείνη την εποχή ή αμέσως μετά τον πόλεμο αλλά ότι η Ελλάδα ήταν μια πολύ φτωχή χώρα και ότι και όταν ήταν τα χρήματα σε ελληνική κατοχή δεν έπαιζε αυτό κάποιο ρόλο για την οικονομική κατάσταση του πληθυσμού.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ξαφνικά οι Γερμανοί δίνουν τα λεφτά πίσω. Θα σωσουμε την οικονομία; Αποκλείεται. Θα μαζευτούνε στις τσέπες ορισμένων ανθρώπων (πολιτικών, επιχειρηματιών, κολλητών του κράτους και των κομμάτων, της εκκλησίας), θα γίνουν πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες και με ένα ποσοστό θα εξαγοραστεί και η σιωπή των πολιτώνμέσα. Οπότε σε 2-3 χρόνια θα αναρωτιόμαστε που πήγανε τα λεφτά των αποζημιώσεων. Σας θυμίζει κάτι; Μάλλον αυτό που ήδη γίνεται σήμερα. Και αυτό γιατί τα  χρήματα θα χρησιμοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούνται λεφτά από κοινοτικές επιδοτήσεις, ή τα έσοδα από τη φορολογία. Θα σπαταληθούνε, θα γίνουν κατανάλωτικά προϊόντα, επιδόματα, επιδοτήσεις, θα χαριστούνε στους κομματικούς στρατούς και τελικά θα τα ψάχνουμε. Αν λοιπόν οι Γερμανοί θέλουν να μας βοηθήσουν ΔΕΝ πρέπει να μας δώσουν ούτε ένα Ευρώ αποζημιώσεων. Θα συντηρήσουνε την ασθένειά μας.

Άρα λοιπόν όσο έχουμε τέτοιες νοοτροπίες για το δημόσιο αγαθό και ειδικά το δημόσιο χρήμα δεν φταίει η μη καταβολή αποζημιώσεων από το γερμανικό κράτος για τον οικονομικό μαρασμό. Αν είχαμε άλλη νοοτροπία και άλλες δομές δε θα μιλούσαμε σήμερα για κίνδυνο χρεοκοπίας. 60 χρόνια ήταν παραπάνω από υπεραρκετά για οικονομική ανάπτυξη. Η Ιαπωνία και η Γερμανία δίνουν το παράδειγμα. Μετά τον πόλεμο η δέυτερη ήταν μια χώρα κατεστραμμένη από πολλές πλευρές. Όχι πολύ καλύτερα από ότι η Ελλάδα. Σε υποδομές και κατοικίες, οικονομικά, ψυχολογικά, ηθικά αλλά και πληθυσμιακά. Από έλλειψη τροφίμων άνθρωποι πέθαιναν από πείνα. Τα τρόφιμα ήταν ελάχιστα και πανάκριβα. Δέκα χρόνια αργότερα αυτή η χώρα έπαιρνε μαζικά ξένους εργάτες για να συντηρήσει την οικονομική της ανάπτυξη. Τα ίδια ισχύουν και για την Ιαπωνία που είχε δεχτεί και τον ατομικό βομβαρδισμό.

 Η αιτίες για την δική μας περίπτωση είναι πολυ διαφορετικές από ερμηνείες του τύπου κακοί κερδοσκόποι, κακοί Γερμανοί, η μη αποβολή αποζημιώσεων κλπ. Είναι ουσιαστικά ελληνικό κατόρθωμα. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε λύσεις.

Υ.Γ Και επειδή όταν έγραφα το ποστ είδα και ένα κείμενο του Ανδρέα Ρουμελιώτη στην Ελευθεροτυπία μέσω της Καλύβας του Πάνου Ζέρβα με συνήθεις βαρετές απλοϊκότητες θα πω ότι η απόδοση ευθυνών σε απογόνους δραστών (όσο και αν πρόκειται για εν θερμώ γραφή) είναι ακριβώς από τα μεγάλα συστατικά του φασισμού.

Advertisements
This entry was posted in Επικαιρότητα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s