Η παντογνωσία του Θεού και η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου

Ελεύθερη βούληση

Εγείρονται πολλές φορές ερωτήσεις από άθρησκους και άθεους ανθρώπους αλλά και από θρήσκους γιατί ο Θεός (στη μονοθεϊστική εκδοχή της θρησκείας που έτσι και αλλιώς κυριαρχεί αριθμητικά σήμερα) δεν κάνει ένα μικρό μαγικό και να εξαφανίσει μια και καλή το κακό από τον κόσμο. Πόλεμους, ασθένειες, πείνα, δυστυχία κλπ. Ή γιατί δεν εμφανίζεται μια και καλή σε όλους με όλη τη μεγαλοπρέπειά του και να αποδείξει την παρουσία του; Η τυπική απάντηση είναι ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση και όλο αυτό το κακό είναι ακριβώς αποτέλεσμα των επιλογών των ίδιων των ανθρώπων. Και ότι φυσικά δεν θέλει να εξαναγκάσει τον άνθρωπο να πιστέψει σε αυτόν αλλά αυτός να το επιλέξει από μόνος του.

Αν όμως ισχύει το επιχείρημα της ελεύθερης βούλησης τότε αυτή έρχεται σε σύγκρουση με την παντογνωσία του Θεού (χριστιανικού ή μουσουλμανικού), δηλαδή την  δυνατότητα του να γνωρίζει τα πάντα. Η επίκληση της ελεύθερης βούλησης όμως θα είχε λογική εάν ο φορέας της, δηλαδή ο άνθρωπος μπορούσε να αποφασίσει με τρόπο που ο Θεός δε θα μπορούσε να γνωρίζει εκ των προτέρων. Αν μπορούσε δηλαδή ένας άνθρωπος να αιφνιδιάσει τον Θεό με τις αποφάσεις του. Αν ο Θεός όμως γνωρίζει (ως παντογνώστης) εξ αρχής π.χ τις αποφάσεις του η ελεύθερη βούληση δεν υφίσταται επειδή μπροστά σε ένα δίλλημα η απόφασή του είναι ήδη γνωστή για τον Θεό πριν καν παρθεί από αυτόν.

Πρακτικά δηλαδή αν πάρουμε ως δεδομένη την ύπαρξη του παντογνώστη Θεού η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου δεν υφίσταται καθώς θα συγκρούονταν με τη γνώση του Θεού. Εκτός και αν αποφασίσουμε ότι ο Θεός δε γνωρίζει τις αποφάσεις μας άρα και τα μελλούμενα οπότε σε αυτή την περίπτωση παρουσιάζεται ως ένας Θεός με αδυναμίες, ο οποίος δρα και αυτός μέσα σε ορισμένα όρια.

Αλλά υπάρχει και το εξίσου μεγάλο θέμα με την ελεύθερη βούληση του ίδιου Θεού και τη σχέση του Θεού όχι με τον κόσμο και τον άνθρωπο αλλά με τον εαυτό του. Θα πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο ότι υπήρχε μια χρονική στιγμή στην οποία ο Θεός θα πρέπει να ήταν μόνος του. Την χρονική περίοδο δηλαδή όπου δεν είχε δημιουργήσει τίποτα και άρα ενώ το καλό υπήρξε (προσωποιημένο από τον ίδιο) το κακό δεν υπήρξε. Ήξερε λοιπόν ο Θεός όταν έφτιαχνε τον κόσμο εκ των προτέρων την πορεία του; Ήξερε πριν ακόμη κάνει το οτιδήποτε ότι από τα δημιουργήματά του θα αποκτούσε τον μεγάλο του αντίπαλο, τον διάβολο ο οποίος είναι λέει εκπεσών άγγελος; Γνώριζε εκ των προτέρων ότι αργότερα ένα άλλο δημιούργημά του, ο άνθρωπος θα αποφάσιζε στην Εδέμ να φάει τον καρπό από το δέντρο της γνώσης; Αφού ο Θεός είναι παντογνώστης φυσικά και ήξερε. Και τα δύο γεγονότα. Παρόλα αυτά αποφάσισε να δημιουργήσει τον κόσμο όπως ακριβώς τον δημιούργησε. Δεν μπορούσε λοιπόν ή δεν ήθελε να φτιάξει έναν κόσμο τέλειο εξασφαλίζοντας από την αρχή την απουσία του κακού;

Αν ήθελε;

Ήθελε αλλά δε μπορούσε μήπως στο επίπεδο της πράξης; Κάτι τέτοιο είναι αδυναμία του και άρα δεν είναι τέλειος ο ίδιος. Και αν δε μπορούσε να φτιάξει από την αρχή έναν τέλειο κόσμο πώς είναι δυνατό να εμπιστευτεί κανεις την κρίση του τη Δευτέρα παρουσία.

Μήπως όμως δε μπορούσε στο επίπεδο της απόφασης; Ουσιαστικά αυτό σημαίνει, έχει ο Θεός ελεύθερη βούληση ή ήξερε για τον εαυτό του ότι θα αποφάσιζε έτσι; Στην περίπτωση αυτή ο Θεός δεν έχει ούτε αυτός ελεύθερη βούληση αφού δεν μπορούσε να αιφνιδιάσει ούτε τον εαυτό του. Ήταν δηλαδή αναγκασμένος να αποφασίσει όπως ξέρουμε ότι αποφάσισε κάτι που περαιτέρω σημαίνει ότι και ο ίδιος ο Θεός υπακούει σε μία κάποια Ειμαρμένη. Σε κάποια απροσδιόριστη δύναμη δηλαδή στην οποία και αυτός είναι δέσμιος. Ακόμη δηλαδή και αυτός ο Θεός του μονοθεϊσμού είναι εγκλωβισμένος σε επιλογές που ο ίδιος προγνωρίζει και δεν μπορεί να τις αλλάξει καθώς αυτό θα έρχονταν σε αντίφαση με αυτό το οποίο ήδη ξέρει ακόμη και για τον εαυτό του.

Υπάρχει βέβαια και η προοπτική ο Θεός να έχει γνώση για γεγονότα τα οποία δεν έχουν συμβεί. Αν π.χ δεν είχε στείλει τον γιο του το έτος μηδέν κατά τον χριστιανισμό ή τον Μωάμεθ κατά τον μουσουλμανισμό ο κόσμος θα είχε φυσικά μια διαφορετική πορεία. Τα γεγονότα θα ήταν διαφορετικά. Είναι λοιπόν ένα ερώτημα αν ο Θεός γνωρίζει την πορεία που θα είχε ο κόσμος μέχρι το έτος μας (2009) η οποία όμως δεν έχει συμβεί για εμάς. Στην περίπτωση αυτή πάλι πώς ξέρουμε ότι δε θα ήταν καλύτερα τα πράγματα απ΄ότι είναι τώρα; Οι άνθρωποι φυσικά δεν μπορούμε να το ξέρουμε γιατί μας λείπουν τα δεδομένα και δε μπορούμε να κρίνουμε. Αλλά μετά είναι σαν να αποφάσισε ο Θεός για εμάς για την συνέχιση της ιστορίας και όχι ο άνθρωπος μόνος του. Κάθε παρέμβαση του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία όπως αποστολή προφητών, του Ιησού, τα θαύματα κ.α είναι ουσιαστικά αιτίες για αλλαγή των γεγονότων σε σχέση με τα αντίστοιχά τους αν ο άνθρωπος αποφάσιζε εντελώς ανεπηρέαστος από τέτοιες παρεμβάσεις. Ουσιαστικά η ελεύθερη βούληση για τον άνθρωπο θα είχε τότε μόνο νόημα όταν ακόμη και αν υπήρχε ο Θεός αυτός δεν θα ασχολούνταν καθόλου με τα ανθρώπινα.

Και αν δεν ήθελε;

Αν όμως τελικά τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει και ο Θεός μπορούσε τόσο στο επίπεδο της απόφασης όσο και στο επίπεδο της πράξης να δημιουργήσει τον τέλειο κόσμο αλλά απλώς δεν ήθελε σημαίνει αυτό ότι σε τελευταία ανάλυση σκοπίμως δημιούργησε το κακό. Και εδώ γεννάται επιπλέον το ερώτημα ποιος ο ρόλος του αντίπαλου δέους του Θεού. Για λόγους οικονομίας ας πάρουμε ως πραγματικό γεγονός την ιστορία με τον Αδάμ, την Εύα και το φίδι. Ήταν το φάγωμα του μήλου το πρόβλημα ή η ύπαρξη της μηλιάς; Ο Θεός ήξερε εκ των προτέρων (εφόσον παντογνώστης) ότι ο Διάβολος θα εισέρχονταν στον παράδεισο και θα έπειθε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό. Αν δηλαδή ο Θεός δεν είχε βάλει το δέντρο της γνώσης και να εισέρχονταν ο διάβολος στον Παράδεισο δε θα μπορούσε να πετύχει το σχέδιό του αφού κάτι άλλο δεν ηταν απαγορευμένο. Άρα λοιπόν είναι σαν να ήθελε ο Θεός να έρθουν τα πράγματα όπως ήρθαν. Ο Θεός επίσης δεν εμπόδισε τον Διάβολο να εισέλθει στην Εδέμ ούτε δεν έθεσε απαγορεύσεις για να προστατέψει το δημιούργημά του και να αφοπλίσει έτσι τον διάβολο. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν μπορεί να ισχύουν οι παρακάτω τρεις υποπεριπτώσεις:

1) Ο Θεός δεν ήξερε τα σχέδια του διαβόλου (που όμως θα ακύρωνε την θέση ότι είναι τέλειος)

2) Ήταν κατά κάποιο τρόπο προσυννενοημένος με τον διάβολο να δοκιμάσει ο τελευταίος το δημιούργημά του (που όμως πάλι εγείρει θέμα παντογνωσίας του Θεού πέρα από το ηθικό της προσυνεννόησης με τον υποτίθεται μεγάλο εχθρό).

3) Ο Θεός ήθελε ο ίδιος να διαπιστώσει αν ο άνθρωπος θα υποκύψει στον πειρασμό χωρίς όμως να είναι προσυνεννοημένος με τον διάβολο (και ξανά θέμα παντογνωσίας του Θεού).

Είναι φανερό λοιπόν ότι ό,τι και ισχύει από τα παραπάνω οι επιλογές και πράξεις του Θεού και σε αυτή την περίπτωση έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την παντογνωσία που του αποδίδουν οι θρησκείες.

Advertisements
This entry was posted in Φιλοσοφία. Bookmark the permalink.

21 απαντήσεις στο Η παντογνωσία του Θεού και η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου

  1. Ο/Η Άθεος λέει:

    Εγώ παραμένω στην απάντηση του… θεού «έδωσε στον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση και όλο αυτό το κακό είναι ακριβώς αποτέλεσμα των επιλογών των ίδιων των ανθρώπων. Και ότι φυσικά δεν θέλει να εξαναγκάσει τον άνθρωπο να πιστέψει σε αυτόν αλλά αυτός να το επιλέξει από μόνος του».
    Έτσι λοιπόν όταν ξανασυζητήσεις με κανέναν πιστό που πιστεύει ότι έτσι έχουν τα πράγματα, ρώτησέ τον βρε Πάρη, πότε ο θεός έδωσε την απάντηση αυτή και σε ποιον, για να δω αν πρέπει να το πιστέψω και εγώ. Μετά θα αναρωτηθώ αν με την ίδια ευκολία «ό,τι μας λέει ο θεός» μπορεί να γίνει πιστευτό και στο δικαστήριο!

  2. Ο/Η Πάρης Μπρούζος λέει:

    Άθεε, εννοώ ότι αυτή είναι η απάντηση που δίνουν άνθρωποι της Εκκλησίας όχι ο θεός.
    Από άρθρα σε εκκλησιαστικές σελίδες που έχω διαβάσει ισχυρίζονται πάντα ότι το κακό προέρχεται από τον άνθρωπο υποτίθεται λόγω ελεύθερης βούλησης.

  3. Ο/Η Άθεος λέει:

    Ναι Πάρη, οι άνθρωποι δίνουν την εξήγηση αυτή, αλλά για λογαριασμό του θεού!
    Για πες εσύ κάτι δημοσίως για λογαριασμό κάποιου χωρίς να συναινεί ο ίδιος σ’ αυτό και θα σου πω τι μηνυσάρα θα φας! Εκτός κι αν έρθει ο υποφαινόμενος και πει «εγώ του το είπα».
    Στην περίπτωση τη δικιά μας, ποιος μας λέει ότι έτσι σκέπτεται ο θεός και γι αυτό υποφέρουμε…
    Θέλω να πω το ερώτημα που έβαλες δηλαδή «γιατί δεν εμφανίζεται μια και καλή σε όλους με όλη τη μεγαλοπρέπειά του και να αποδείξει την παρουσία του;» και να μας απαλλάξει από τον πόνο, υπάρχει. Συνεπώς οι απαντήσεις των θρήσκων περί βούλησης δεν έχουν καμιά ισχύ!

    • Ο/Η Πάρης Μπρούζος λέει:

      Για πες εσύ κάτι δημοσίως για λογαριασμό κάποιου χωρίς να συναινεί ο ίδιος σ’ αυτό και θα σου πω τι μηνυσάρα θα φας! Εκτός κι αν έρθει ο υποφαινόμενος και πει «εγώ του το είπα».

      Ναι σωστό αυτό. Αλλά βλέπεις όταν έχεις εξασφαλισμένη την σιωπή του άλλου (στον ουρανό) τον εκπροσωπείς κάθε μέρα ;-).

  4. Ο/Η Άθεος λέει:

    Πολύ μου άρεσε η απάντησή σου Πάρη!
    Ακριβώς, αυτό είναι!
    Ο μηνυτής είναι ανύπαρκτος!
    Νομίζω κάτι βγάλαμε!
    Ευχαριστώ για την επικοινωνία.
    Να’ σαι καλά!

  5. Ο/Η Πάρης Μπρούζος λέει:

    `Αθεος δεν κάνει τίποτα 🙂

  6. Παράθεμα: Η παντογνωσία του Θεού και η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου « Αθεΐα

  7. Ο/Η Batcic λέει:

    Φίλε Πάρη, το άρθρο σου είναι εξαιρετικό και πραγματεύεται πολύ όμορφα όλα τα μπερδέματα που προκύπτουν από τις παν-ιδιότητες του ύψιστου. Για να μην πω, του παντοπώλη και παρεξηγηθούν κάποιοι…
    :->

  8. Ο/Η Batcic λέει:

    XAXAXA Άθεε, έτοιμο το είχες και με περίμενες στη γωνία;

  9. Ο/Η Άθεος λέει:

    Στο ράφι το είχα σαν τον παντοπώλη!

  10. Ο/Η Πάρης Μπρούζος λέει:

    Ωραίος ο παντοπώλης 🙂

  11. Παράθεμα: Η παντογνωσία του Θεού και η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου | Atheia.gr

  12. Ο/Η Truth-Seeker λέει:

    Πάρη…το θέμα σου και ο συλλογισμός σου είναι πολύ καλός…και αναρωτιέμαι γιατί άραγε δεν βγαίνει κάποιος που είναι αντίθετος της άποψης σου να αντικρούσει με ότι μπορεί (επιχειρήματα/δόγματα) αυτά που ισχυρίζεσαι…μου άρεσε πάντως η τοποθέτησή σου..Μπράβο!

  13. Η γνώμη μου είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα παρουσιάστηκε από τότε που οι άνθρωποι συμφώνησαν να αποδώσουν απλόχερα σε κάποιους θεούς το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης.
    Οι Έλληνες απήχαν απ’ αυτή την ανόητη χειρονομία, αφού έβαλαν τον Δία να ομολογήσει ξεκάθαρα ότι υπόκειται εντελώς στην θεά Ανάγκη.

  14. Ο/Η menlo λέει:

    Πολυ καλη η τοποθετηση σου αλλα δεν κοιταξες οτι η απαντηση βρισκεται στην καθημερινοτητα!Η ελευθερη βουληση ειναι η δυνατοτητα του ανθρωπου να επιλεξει αναμεσα σε ενα πληθος επιλογων(οχι απειρο αριθμο)!Για παραδειγμα εστω οτι ενα μικρο παιδι εχει την ευκαιρια να φαει ενα σακουλι καραμελες,το παιδι δεν γνωριζει οτι θα του χαλασουν τα δοντια εμεις ομως το ξερουμε,ετσι και ο θεος ισως ξερει το αποτελεσμα των καθε πιθανων πραξεων μας!Επιπλεον στο παιδι ειναι αδυνατο να του εξηγηθει πως εμεις ξερουμε τι θα συμβει γιατι δεν προκειται να το κατανοησει,ισως και εμεις λοιπον δεν ειμαστε ικανοι να αντιμετωπισουμε εννοιες οπως η ελευθερη βουληση!Ενα αλλο παραδειγμα ειναι οτι η μανα στις περισσοτερες περιπτωσεις θα ηξερε τι απαντηση θα εδινε το μικρο παιδι της σε διαφορες ερωτησεις που μπορουσαν να του γινουν,ισως λοιπον αυτη η γνωση που εχει ο θεος για το μελλον μας ειναι οτι ειμαστε παιδια του και μας ξερει και καλυτερα απο εμας τους ιδιους!Οπως βλεπουμε λοιπον εστω και σε ταπεινο ανθρωπινο επιπεδο ειναι δυνατον να συμβουν τετοιες ‘ακατανοητες’ καταστασεις,ποσο μαλλον μπορει ο παντοδυναμος,υγεια να εχουμε! 🙂

  15. Ο/Η Πάρης Μπρούζος λέει:

    «Η ελευθερη βουληση ειναι η δυνατοτητα του ανθρωπου να επιλεξει αναμεσα σε ενα πληθος επιλογων(οχι απειρο αριθμο)!»

    Αυτό δεν αλλάζει κάτι. Είτε άπειροι είτε συγκεκριμένο πλήθος δεν έχει σημασία. Θα μπορούσε να ήταν και μόνο δύο κάθε φορά.

    Το παιδί δεν θα κριθεί αν φάει καραμέλες. Ενώ ο ενήλικας άνθρωπος θα κριθεί λέει για τις επιλογές από τον θεό. Αν είμαστε ανάλογα ενός παιδιού για όλη μας τη ζωή τότε δεν έχει καμιά δουλειά ο θεός να μας κρίνει για τις πράξεις μας. Η κρίση έχει σημασία αν είμαστε υπεύθυνοι για ότι κάναμε. Και το παιδί δεν είναι υπευθυνο.

    Τελώς πάντων δεν καταλαβαίνω από το σχόλιό σου πού φαίνεται η απάντηση στην καθημερινότητα. Πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο 🙂

    • Ο/Η menlo λέει:

      Το παιδακι και βεβαια θα κριθει για την πραξη του απο τον γονεα του.Ο γονεας μπορει να εχει απαγορευσει στο παιδι του να τρωει καραμελες και οταν αυτο βρεθει μονο του ισως μπει στον πειρασμο να τις φαει,αν τις φαει θα δεχτει τις αναλογες παρατηρησεις και τιμωριες!Ολες αυτες οι τιμωριες θα ειναι δικαιες γιατι ο γονεας ειχε προειδοποιησει το παιδι του.Πριν παρελειψα ολη αυτην την προιστορια για να μην τα πολυλογω!Ο θεος για ορια εχει τις δεκα εντολες που μετρανε εδω και 2000 χρονια απο τη γεννηση του παγκοσμιως και για προειδοποιηση την κριση μας!Το ξερω οτι εσυ και ο καθενας μπορει να μην θελει να ειναι μερος ολου αυτου αλλα και ενα παιδι δεν ρωτησε κανεναν αν θελει να γεννηθει και να ζησει αυτη την ζωη!

      [Αυτό δεν αλλάζει κάτι. Είτε άπειροι είτε συγκεκριμένο πλήθος δεν έχει σημασία. Θα μπορούσε να ήταν και μόνο δύο κάθε φορά.]

      Και μια μανα σε απροσδιοριστο αριθμο επιλογων που μπορει να επιλεξει το μικρο της παιδι,ξερει, οντως ο αριθμος δεν εχει σημασια γιατι ο πατερας μας ξερει οσες να ειναι οι επιλογες!

      • Ο/Η Δημήτρης λέει:

        Στοιχειώδες λάθος λογικής. Ο πατέρας πρέπει να τιμωρηθεί, που ενώ γνώριζε ότι το παιδί του λόγω απειρίας θα έτρωγε τις καραμέλες (παντογνώστης) και θα χαλούσαν τα δόντια του τις άφησε μπροστά του. Το παιδί δεν έχει εμπειρίες ζωής οπότε ούτε η βούλησή του είναι ελεύθερη, (αλλά μάλλον δοκιμάζει τυχαίες επιλογές που θα του δώσουν-αν επιβιώσει- εμπειρίες για το μέλλον).
        Υποκινείται λοιπόν από τα εξελικτικά αρχέγονα ένστικτα αυτοσυντήρησης. ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ πρωτίστως , εργαλείο του οποίου είναι η γεύση. Προφανώς ο πατέρας είχε δώσει καραμέλες στο παρελθόν στο παιδί και είχε εθιστεί στη ζάχαρη. Έπρεπε λοιπόν να το προστατεύσει, κρύβοντας τις καραμέλες και να του δίνει όταν αυτός έκρινε σωστό.
        Τι δεν καταλαβαίνεις; Το επιχείρημά σου ενισχύει πάρα αντικρούει το παραπάνω άρθρο.
        Ο Αδάμ και η Εύα ήταν πρωτόπλαστοι άρα είχαν εμπειρία παιδιού. Οποιοσδήποτε μπορούσε να τους παραπλανήσει. Δεν έπρεπε να φυτέψει την «καταραμένη» μηλιά.
        Απλό δεν είναι; Το παιδί παθαίνει και μαθαίνει και έτσι οργανώνει την βούλησή του για τις
        μελλοντικές του αποφάσεις. Η βούληση ως ένα σημείο χτίζετε με την γνώση και την μάθηση.
        Αν πεις σε ένα παιδί μην ακουμπήσεις το φούρνο γατί θα καείς το παιδί μπορεί να τον ακουμπήσει θα καεί, αλλά έκτοτε δεν θα το ξανακάνει (εμπειρία λοιπόν, τυχαία δοκιμή, όχι ελεύθερη βούληση).
        Το πείραμα με τις καραμέλες είναι εύκολο. Θα τολμούσες να το κάνεις μπροστά σε ένα γκρεμό 100 μέτρων (πχ την ώρα που κοιτάτε από τα κάγκελα τον Ισθμό) χωρίς να το κρατάς από το χέρι, λέγοντάς του μην πας ένα βήμα μπροστά γιατί θα σκοτωθείς;
        προκειμένου να διαπιστώσεις την ελεύθερη βούλησή του; Μετά θα δούμε ποιος θα τιμωρηθεί. Έτσι λοιπόν και ο θεός-πατέρας, αντί να πειραματίζετε με τον νεογέννητο Αδάμ-παιδί του, έπρεπε να τον κρατά από το χέρι. Μάλλον δεν κατάλαβες καλά το άρθρο, πρέπει να το διαβάσεις προσεκτικότερα.

  16. Ο/Η νικο λέει:

    να διαβασετε λιγο θεολογια πρεπει με σωστη επητηρηση ενος πνευματικου ποιος να απαντηση ειστε τελιος μπερδεμενη τοκαλο ειναι οτι ψαχνεστε μην σταματατε θα ερθετε στην αληθεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s