Επένδυση στην ανωριμότητα

Αν και δεν είμαι Ελλάδα παρακολουθώ την ελληνική επικαιρότητα με σχετική λεπτομέρεια μέσω Διαδικτύου. Αν κάτι είναι σαφές από όσα διαβάζω και βλέπω είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία όσων ανήκουν στις κορυφές της όποιας εξουσίας (πολιτικής, συνδικαλιστικής, θρησκευτικής κλπ) ή είναι μέρος αυτής ή μπορούν να ασκούν επιρροή μέσω τηλεόρασης, ραδιοφώνου και εφημερίδων ποντάρουν πρωτίστως σε ένα πράγμα: την κακομοιριά και τη μιζέρια που διαχέουν την ελληνική κοινωνία.

Οι πολίτες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται ως ανώριμα, ανεύθυνα πλάσματα που δεν έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 10 ετών. Από την πλευρά τους οι πολίτες θέλουν να αντιμετωπίζονται ακριβώς έτσι είτε από το πολιτικό σύστημα, είτε από την εκκλησία, ή οποιοδήποτε άλλο φορέα κρατικό ή ιδιωτικό.

Τα πάντα εμηνεύονται και επεξηγούνται με τρόπο απλοϊκό και συνάμα διπολικό-μανιχαϊστικό. Ή απόλυτα καλά ή απόλυτα κακά. Ή εθνικοί θρίαμβοι ή εθνικές καταστροφές. Στην κοινωνία υπάρχουν δύο τάξεις: φτωχοί και πλούσιοι. Οι φτωχοί εκπροσωπούν το καλό-οι πλούσιοι το κακό. Οι πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για μίζες και θέσεις-ο λαός διακατέχεται από αλτρουϊστική διάθεση και πάθος για τα μεγάλα εθνικά ιδεώδη.

Είτε για μεγάλο τμήμα της αριστεράς είτε για τη δεξιά είτε για κεντρώους πρόκειται ο λαός εμφανίζεται ως μία μονοδιάστατη οντότητα που μετακινείται ως τέτοια και πάντα προς μία κατεύθυνση. Κάτι σαν λαός-αμοιβάδα δηλαδή.

Από την μία ο λαός κολακεύεται μόνιμα για την ωριμότητά του, τη σύνεσή του και την αντίληψή του, από την άλλη αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο κακομοίρηδων ή αδύναμων πλασμάτων που έχουν μόνιμη ανάγκη την γονεϊκή θαλπωρή του κράτους και που αξίζουν τη συμπόνοια ή και τη λύπηση κομμάτων, εκκλησίας, ΜΜΕ, συνδικαλιστικών οργανώσεων. Νοικοκυρές, χήρες, ορφανά, ανήμποροι γέροντες, φτωχοί και κατατρεγμένοι είναι οι κύριες ομάδες αυτού του λαού. Απέναντι στέκονται κερδοσκόποι, μεγαλοκαρχαρίες, κεφαλαιοκράτες, εσωτερικοί εχθροί του έθνους.

Ένα χαρακτηριστικό αυτής της νοοτροπίας είναι τα γεγονότα με την πώληση του ΟΤΕ στη Deutsche Telekom. Καταρχήν το κάψιμο γερμανικών σημαιών (που τελικά ήταν βελγικές) με τη σβάστικα από συνδικαλιστές και εργαζόμενους του ΟΤΕ ως διαμαρτυρία για την πώληση του σε γερμανική εταιρία. Η διαμαρτυρία ήταν λέει συμβολική. Στην Ελλάδα η απύθμενη ανοησία βαφτίζεται «συμβολισμός» και εξαγιάζεται. Αν κάποιος πιστεύει ότι η συγκεκριμένη πώληση βλάπτει δεν έχει παρά να ασκήσει κριτική σε οικονομικό ή πολιτικό επίπεδο και όχι φυσικά σε εθνικό/εθνολογικό. Πριν από μερικές εβδομάδες στα Σκόπια ή όπως αλλιώς λέγεται αυτή η χώρα εμφανίστηκε ελληνική σημαία με τη σβάστικα αντί για σταυρό. Φυσικά θεωρήθηκε ποταπή πρόκληση, πράξη βεβήλωσης και υπήρξαν διαμαρτυρίες και διαβήματα. Τώρα κάποιοι Νεοέλληνες έκαναν το ίδιο (έστω και με λάθος σημαία) και όλα εξηγήθηκαν ελληνικότατα: «έλα μωρέ, συμβολικά ήτανε». Ποια η σχέση μεταξύ ναζισμού και της περιόδου της Κατοχής και μιας οικονομικής ή εμπορικής συμφωνίας σήμερα κανείς δεν ξέρει. Την ίδια ώρα φυσικά εκατοντάδες χιλιάδες Νεοέλληνες κάνουν χρήση γερμανικών προϊόντων χωρίς να προσβάλεται η εθνική τους υπερηφάνια. Κάθε άλλο. Να κινείσαι με Mercedes ή BMW προσφέρει περηφάνια και κύρος.

Επίσης πολλές ελληνικές επιχειρήσες (και ο ΟΤΕ) έχουν κάνει ανάλογες εξαγορές σε άλλες βαλκανικές χώρες. Φαντάζομαι θα θεωρούσαμε πρόκληση αν σε κάθε χώρα βρίσκονταν και κάποιοι που θα είχαν την ιδέα να κάψουν ελληνικές σημαίες ή να τις διακοσμήσουν με τη σβάστικα.

Δεύτερον, η κριτική από τα υπόλοιπα κόμματα έχει ένα σαφή «πατριωτικό» περιεχόμενο λες και πρόκειται για στρατιωτική εισβολή. Λογική εκτός τόπου και χρόνου.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι η διπολική ερμηνεία της πραγματικότητας παίρνει ασαφείς διαστάσεις και μεταβάλλεται ανάλογα με τα συμφέροντα. Εδώ, εν ριπή οφθαλμού η αγροτιά των προηγούμενων κοινών αγώνων με τις αποκοπές των εθνικών οδών μεταμορφώνεται σε «μεγαλοαγρότες» που εκμεταλλέυονται τους «αλλοδαπούς εργάτες γης». Σε μερικούς μήνες όταν θα βγάλουν πάλι τα τρακτέρ στους δρόμους διεκδικώντας επιδοτήσεις και αποζημιώσεις θα γίνουν πάλι καημένη αγροτιά.

Ένα από τα γενικότερα αποτελέσματα είναι ότι η οικονομική πολιτική κινείται σε ένα πλαίσιο μεταξύ ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας. Οι πολίτες (με ευθύνη δική τους φυσικά) δεν αντιμετωπίζονται ως άτομα που δικαιούνται αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης μέσω της εργασίας τους αλλά ως αναξιοπαθείς που πότε πότε το κράτος (κυρίως) θα ασκεί εν είδει φιλανθρωπίας κάποια εισοδηματική ή επιδοματική πολιτική που θα ελαττώνει προσωρινά την πίεση.

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνία. Bookmark the permalink.

3 Responses to Επένδυση στην ανωριμότητα

  1. Ο/Η ΑΝΝΑ λέει:

    Πάρη, οφείλω να σου πω ότι έχεις απόλυτο δίκιο. Γι’ αυτό πρώτο κόμμα θα πρέπει να βγει το ΚΚΕ με αρχηγό την ΠΑΠΑΡΗΓΑ. Ε? Ξέρω ότι δεν συμφωνείς αλλά πες μου την άποψή σου. (επιτέλους έγραψα με μικρά και όχι με κεφαλαια
    γράμματα

  2. Ο/Η parisbrouzos λέει:

    Γεια σου Άννα.
    Δεν συμφωνώ επειδή το ΚΚΕ κάνει ακριβώς το ίδιο. Είναι μέρος του προβλήματος. Και έχω το παράδειγμα με τους αγρότες στην Ηλεία που από τη μία στιγμή στην άλλη μεταμορφώθηκαν σε μαγαλοαγρότες και καπιταλιστοαγρότες. Όταν θα κλείνουν τους δρόμους θα γίνουν πάλι αγροτιά.
    Ειδικά το πρόθεμα μεγάλο- ταιριάζει οπουδήποτε. Θα ακούσουμε κάποτε και για μεγαλορακοσυλλέκτες που εκμεταλλεύονται τους μικρορακοσυλλέκτες!

  3. Ο/Η expaganus λέει:

    Δυστυχώς τα πράγματα κάποως έτσι έχουν. Όσο για το ΚΚΕ, μου θυμίζει το παλιό ανέκδοτο με τη συνέντευξη του Σούπερμαν στο Ριζοσπάστη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s