Ελλάδα-Τα τρία μαντριά

Το κείμενο αν και έχει ήδη δημοσιευτεί σε άλλες ιστοσελίδες εδώ και εδώ αλλά και στο περιοδικό Δαυλός το παραθέτω και εδώ απλώς και μόνο για να υπάρχει.

Όπως έχω ξαναγράψει ήταν η αφορμή να ξεκινήσω το ιστολόγιο. Στο τεύχος Ιουνίου 2007 το κείμενο δημοσιεύεται στο Δαυλό, με την διαφορά ότι στο τέλος προστέθηκαν δύο λέξεις που δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο, που για μένα αλλάζουν την ουσία και το σκοπό του άρθρου. Το τέλος ήτανε […για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων».] και στο τεύχος του περιοδικού […για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων», Ασιατών και Αφρικανών]. Με αφορμή το γεγονός αυτό αποφάσισα να ξεκινήσω το ιστολόγιο και να έχω αποκλειστικά την ευθύνη για τα γραφόμενά μου.

Ενημέρωση 26.10.07: Το περιοδικό Δαυλός σε ανταπόκριση e-mail που είχα στείλει στις 09.07.2007, στο τεύχος Οκτωβρίου περιείχε σημείωση με το αυθεντικό τέλος του κειμένου «Ελλάδα 2007».

 ——————————————————————-

Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους, δίνουν την εντύπωση ότι η « σύγχρονη » Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το δυτικότερο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, τα προβλήματα που ανακύπτουν και οι συμπεριφορές που υπάρχουν και εννοώ τις συμπεριφορές των ανθρώπων ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής ή οικονομικής θέσης, φανερώνουν μια παθογένεια που την υποπτεύεται, τη βλέπει, τη διαβάζει και τη νιώθει κανείς στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η «σύγχρονη» ελληνική κοινωνία δίνει την εντύπωση μιας κοινωνίας απομονωμένης, αποκλεισμένης και θρησκόληπτης, αλλά σε καμία περίπτωση ηθικής κοινωνίας. Μιας κοινώνίας που αυτόβουλα, αν μπορεί αυτό να θεωρηθεί βούληση, έχει επιλέξει τον δρόμο της απομόνωσης.

            Κατά την άποψή μου το πολίτευμα που έχουμε δεν θα έπρεπε να λέγεται Κοινοβουλευτική Δημοκρατία αλλά Κληρονομική Δημοκρατία. Και αν είναι κληρονομική πώς είναι δημοκρατία; Εδώ και 60 χρόνια οι Έλληνες ακούμε, βλέπουμε και ψηφίζουμε ουσιαστικά τους ίδιους ανθρώπους. Οι «Οίκοι» των Παπανδρέηδων, Καραμανλήδων και Μητσοτάκηδων και άλλων «βασιλικών» οικογενειών της χώρας κατέχουν θέσεις εξουσίας με τις ευλογίες και τις πολιτικές επιλογές του «δημοκρατικού» ελληνικού λαού. Οι πολιτικές μας συμπεριφορές είναι τέτοιες που νομίζει κανείς ότι η Ελλάδα ζει ακόμη στην εποχή του Βυζαντίου.Το 1974 οι Έλληνες αποφάσισαν ότι δεν θέλουν μοναρχία και βασιλιά. Και πολύ καλώς έπραξαν. Αλλά το μέλλον έδειξε ότι το πρόβλημα για το λαό δεν ήταν ο θεσμός, αλλά το πρόσωπο. Είμαστε μοναδικό παράδειγμα χώρας (με την εξαίρεση ίσως της Ιταλίας) στην Ευρώπη που το κοινοβούλιό της και η πολιτική της ζωή  κυριαρχούνται από φατρίες, οικογένειες και διάφορους τύπους όπως «υψηλής μόρφωσης» αθλητές, εκπροσώπους μπουζουκτσίδικων και άλλων προσώπων που το μόνο τους προσόν είναι η παρουσία τους στο τηλεοπτικό τοπίο. Ποιός πιστέυει άραγε ότι οι κ.κ Καραμανλής, Παπανδρέου θα κατείχαν αυτές τις θέσεις με διαφορετικά επίθετα; Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα βουλευτών και υπουργών, δημάρχων και νομαρχών. Η λίστα είναι μακρά. Και φυσικά η κοινωνία ακολουθεί κατά πόδας. Σε Πανεπιστήμια, Τράπεζες και γενικά οπουδήποτε στο Δημόσιο χώρο, κληρονομούνται θέσεις σε παιδιά ή συγγενείς αφού αντιμετωπίζονται από την μέση ελληνική σκέψη ως ατομική ιδιοκτησία! Και τίθεται η ερώτηση: Εάν στην Ελλάδα είχαμε για ηγεσία τον Γλύξμπουργκ σε ποιον θα μεταβίβαζε την εξουσία του; Μήπως όχι στα παιδιά του; Η Ελλάδα είναι εδώ και 26 χρόνια μέλος της πολιτικής και οικονομικής Ευρώπης. Όλα αυτά τα χρόνια δεχτήκαμε ισχυρή χρηματοδότηση όπως όλες οι χώρες του φτωχού ευρωπαϊκού Νότου. Αλλά τι πετύχαμε αυτά τα χρόνια; Ουσιαστικά μια γενιά Ελλήνων δούλεψε τόσο και μπορεί να υπερηφανεύεται για μία μη ολοκληρωμένη Εγνατία Οδό και για τη σύνδεση στο Ρίο-Αντίρριο. Δηλαδή για μισό δρόμο και μία γέφυρα. Σιδηροδρομικό δίκτυο; Ανύπαρκτο. Επενδύσεις στην βιομηχανία ή πολύ περισσότερο στην τεχνολογία; Σαν ανέκδοτο ακούγεται.

            Η Ευρώπη έζησε μέσα σε 30 χρόνια δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Ειδικά ο τελευταίος άφησε πίσω του την ήπειρο εντελώς κατεστραμμένη. Οι Ευρωπαίοι δέχτηκαν χρήμα από τους Αμερικανούς όπως ανάλογα εμείς από την Ε.Ε. Τι πέτυχαν όμως οι Ευρωπαίοι σε μία και μόνο γενιά; Οι συγκρίσεις θλίβουν. Μία γενιά Γερμανών, ίσως και λιγότερο, αποκατέστησε όλη τη βασική υποδομή  της χώρας. Μια γενιά Γάλλων και Άγγλων ανοικοδόμησαν τις χώρες τους ταχύτατα., Βέλγοι και Ολλανδοί το ίδιο. Και οι δύο τελευταίες είναι του ανάλογου μεγέθους και πληθυσμού με την Ελλάδα. Και τι κάνει η Ελλάδα με την οικονομική βοήθεια που δίνουν οι πλούσιες βόρειες χώρες στον φτωχό καθυστερημένο Νότο; Αν και πιστεύω ότι είμαστε η μοναδική που εξακολουθεί και κατέχει αυτόν τον τίτλο. Και όχι μόνο τον κατέχει αλλά τον επιδιώκει.

            Το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτήσεων ξοδεύτηκε και εξακολουθεί να ξοδεύεται σε επιδοτήσεις, αποζημιώσεις, ανούσια «δημόσια» έργα, μισθοδοσίες υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων ή χαρίστηκε και χαρίζεται σε μικρές ομάδες και κύκλους συμφερόντων με σχέσεις με το πολιτικό κατεστημένο. 26 χρόνια χρηματοδοτήσεων δεν επενδύθηκαν, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο πέρασαν απλώς στην κατανάλωση. Οι Έλληνες μάθανε να καταλανώνουνε  τα πάντα χωρίς να παράγουν σχεδόν τίποτα. Επιθυμούνε να αποκτήσουνε τα πάντα χωρίς να κουνήσουνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κυκλοφορούνε με χρήμα  το οποίο ουσιαστικά τους έχει χαριστεί. Το αποτέλεσμα;            Θεωρώ, και ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό, ότι είμαστε ένας διεφθαρμένος λαός. Διαφθαρμένοι από ένα προϊόν και ουσιαστικά μέσο επιβίωσης, το xρήμα. Τα αγαθά που έχει ο μέσος Έλληνας στην κατοχή του δεν αντιπροσωπεύουν στις περισσότερες των περιπτώσεων, την εργασία που κάνει και το έργο που παράγει. Γενικά τα αγαθά που υπάρχουν στην Ελλάδα δεν είναι αντιπροσωπευτικά της παραγωγής της χώρας. Από το 1980 και με εύκολο ευρωπαϊκό χρήμα οι Έλληνες αύξησαν κατακόρυφα το βιοτικό τους επίπεδο και έχουν επιδοθεί σε έναν χωρίς κανόνες και συνήθως χωρίς θεμιτά μέσα αγώνα απόκτησης και επίδειξης (νεο)πλουτισμού. Η «σύγχρονη» ελληνική κοινωνία απορροφά, αποδέχεται και αναπαράγει με ευχαρίστηση κάθε είδους νεοπλουτίστικη συμπεριφορά. Δεν είναι όμως καθόλου πρακτικό και αποτελεσματικό για μία κοινωνία να έχει καταναλωτικές συνήθειες και απαιτήσεις του Πρώτου κόσμου και ταυτόχρονα πεπαλαιωμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές. Όνειρο του μέσου Έλληνα αποτελεί ακόμη η θέση στο Δημόσιο. Έχουμε ένα πολύ μεγάλο κράτος και ένα τεράστιο αριθμό κρατικών υπαλλήλων. Αναρωτιέμαι αν π.χ στη Γερμανία ίσχυε αναλογικά το ίδιο, τότε αυτή θα διέθετε τουλάχιστον 20 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά φυσικά δεν έχει. Ξέρω τι θα απαντούσε κάποιος: «Μα η Γερμανία έχει τόσες εταιρείες και βιομηχανία και έναν ανεπτυγμένο ιδιωτικό τομέα και υπάρχουν διέξοδοι». Ό,τι υπάρχει το δημιούργησαν οι ίδιοι. Οι δυτικές κοινωνίες είναι συστήματα με στόχους και με όλα τα μειονεκτήματά τους είναι κοινωνίες δυναμικά εξελισσόμενες, όχι στατικές. Και εμπεριέχουν πολλά στοιχεία αυθεντικής ελληνικής σκέψης. Και δεν εννοώ σύγχρονης ελληνικής σκέψης που κατά τη γνώμη μου είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

            Αλλά γιατί συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα; Γιατί υπάρχουν τέτοιες σχέσεις μεταξύ κράτους και πολιτών και πολιτών μεταξύ τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου λέμε ότι φταίει η Τουρκοκρατία. Αλλά είναι μόνο αυτό;

Ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ένας λαός με χιλιάδες χρόνια Ιστορίας. Ιστορίας ίσως. Αλλά και πολιτισμού ταυτόχρονα; Τι σημαίνει άραγε πoλιτισμός και ποιές είναι οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να δημιουργηθεί; Ο πολιτισμός δεν είναι κάτι που το βρίσκεις τυχαία στο δρόμο. Οι άνθρωποι είναι που καθορίζουν το είδος του και και την ποιότητά του, το βάθος του και την χρησιμότητα  του. Το αυτοδιοίκητο για τους Έλληνες σταμάτησε ιστορικά το 146 π.Χ. Από αυτήν την χρονολογία και για 2.000 χρόνια ο Ελλαδικός χώρος δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επαρχία ή διοικητικό τμήμα τριών αυτοκρατοριών. Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής και οι Έλληνες συστατικό στοιχείο της πολυφυλετικότητας του χώρου που κατείχαν αυτές οι Αυτοκρατορίες. Στην Ελλάδα βέβαια αντιμετωπίζουμε το Βυζάντιο σαν ελληνική Αυτοκρατορία, σαν κάτι δικό μας. Τώρα αν το Βυζάντιο ήταν απλώς το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αυτό μάλλον αδιάφορο μας αφήνει. Η Εκκλησία και η θρησκοληψία μας μας έχουν πείσει για το μη αυτονόητο. 

Το σημαντικό εδώ είναι πώς μπορούν να επιβιώσουν οι άνθρωποι σε συνθήκες τυρρανίας γιατί οι δομές εξουσίας αυτών των τριών αυτοκρατοριών ελάχιστα διέφεραν. Πώς είναι δυνατό να παραχθεί πολιτισμός κάτω από απολυταρχικές συνθήκες διακυβέρνησης; Ο πολιτισμός χρειάζεται πάνω από όλα ανθρώπους ελεύθερους, που δε θα φοβούνται ότι η έκφραση άποψης, η αντίρρηση και ο αντίλογος σε επιλογές της εξουσίας, η κριτική και η σάτιρα σε αυτές θα  ισοδυναμούσε με υφαρπαγή της περιουσίας ή/και θανατική καταδίκη. Ο πολιτισμός χρειάζεται ανθρώπους που δε φοβούνται τους συμπολίτες τους για κατάδοση στις αρχές του κράτους, που δε θα ανησυχούν ότι ανα πάσα στιγμή η κρατική εξουσία κεντρική ή τοπική θα μπορούσε να λεηλατήσει την ιδιοκτησία τους χωρίς αιτία. Ο πολιτισμός χρειάζεται ανθρώπους με ελεύθερο πνεύμα, με γνώση δικαιωμάτων αλλά και ευθυνών, με γνώση διεκδίκησης αλλά και ορίων.           

Τι από όλα αυτά ίσχυε τα 2.000 χρόνια των αυτοκρατόρων, των σουλτάνων, των αυλών και του κάθε λογής τοπικού διοικητή; 2.000 χρόνια σημαίνει 70 γενιές Ελλήνων μαθαίνανε, όπως και οι άλλοι υποταγμένοι λαοί, ότι για την επιβίωση πρέπει να είσαι και να δείχνεις φοβισμένος, πρέπει να είσαι υποτακτικός στους έχοντες εξουσία, να τους κολακεύεις και να τους εκθειάζεις και φυσικά να μην τους κριτικάρεις. Δεν θα έπρεπε να δείχνουν ότι έχουν ιδία άποψη, ότι διεκδικούν τα αυτονόητα που δικαιούται ένας άνθρωπος. Ζωτικό χώρο όπου να μπορεί να κινητοποιήσει πρώτα από όλα τη σκέψη του.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους μέχρι και το 1974 σε τι καθεστώς ζούσανε οι Έλληνες; Πόσο ασφαλείς και ελεύθεροι νιώθανε; Η σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία είναι μια ανοιχτή πληγή. Σκεφτείτε το μεταπολεμικό αστυνομικό παρακράτος. Τα ίδια γεγονότα όπως και τους προηγούμενους αιώνες. Φόβος απέναντι στην εξουσία και στα όργανά της, φόβος απέναντι στους «συμπολίτες». Δηλαδή συνολικά 75 γενιές Ελλήνων δεν έμαθαν να ζουν αλλιώς παρά επιδεικνύοντας υποτακτικότητα. Η δική μου γενιά είναι η πρώτη που γεννήθηκε υπό καθεστώς δημοκρατίας. Καθεστώς, αλλά όχι πολίτευμα δημοκρατίας. Εξ ου και το κληρονομικό χαρακτηριστικό του.  Νοοτροπίες και συνήθειες 2.000 χρόνων δεν αλλάζουν εύκολα.

Οι Έλληνες φοβόμαστε ακόμη το κράτος μας. Ίσως όχι άδικα. Η κομματική αλλαγή στην κυβέρνηση σημαίνει εκδίωξη των «άλλων» και διορισμό των «ημετέρων». Λογική που τη συναντά κανείς σε χώρες κοινωνικά και πολιτικά υποανάπτυκτες. Υποανάπτυκτες όμως για αυτόν ακριβώς το λόγο. Η αιτία είναι και αιτιατό. Και το αντίστροφο. Φοβόμαστε το κράτος και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η επιβίωση εκπληρώνεται καλύτερα όταν είμαστε προσκολλημένοι σε αυτό. Μια οικογένεια επιδιώκει να έχει τουλάχιστον ένα μέλος της  μέσα στο κράτος σαν είδος διαπίστευσης και ομολογίας πίστης σε αυτό. Σαν αυτή η οικογένεια να υπογράφει ισόβιο συμβόλαιο ότι δε θα το κριτικάρει ποτέ. Δηλαδή, κράτος-μαντρί.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το ρόλο της Εκκλησίας, η οποία από τα χρόνια που έγινε νόμιμη οργάνωση δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προσκολλάται σε κάθε εξουσιαστή και τύραννο (σε Ανατολή και Δύση) και από κοινού να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Μεταμορφώθηκε η ίδια σε πόλο και όργανο πολιτικής εξουσίας έμμεσα ή άμεσα.Ανέφερα σε αρχικό σημείο ότι επιδεικνύουμε ως κοινωνία την ίδια παθογένεια, που συναντά κανείς στις χώρες της Μέσης Ανατολής όπου η θρησκεία είναι συστατικό στοιχείο της ζωής. Θεωρώ λοιπόν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην Ελλάδα την διαπλοκή κράτους-εκκλησίας και  μέσω αυτής την επίδρασή της τελευταίας στην κοινωνική ζωή της χώρας. Ισχυρίζεται η Εκκλησία ότι Ορθοδοξία και Ελληνισμός ταυτίζονται. Αλλά είναι έτσι; Ας δούμε την αρχή της ελληνικής σκέψης και την αρχή της χριστιανικής. Η ελληνική σκέψη ξεκινάει ίσως με τον μύθο του Προμηθέα και δείχνει έναν τιτάνα (ουσιαστικά άνθρωπο) αντιμέτωπο με τους Θεούς που τολμά και μπορεί να τους αψηφά (αψήφηση της δύναμης του ισχυρού) που πράττει κατόπιν ιδίας σκέψης και όχι γιατί του την επιφοίτησε κάποιος άλλος  (βλ. Άγιο Πνεύμα). Η πράξη/ιστορία  του είναι ένα δείγμα της επιθυμίας του ανθρώπου να αναζητήσει τη γνώση με κάθε τίμημα, μια γνώση που την κρύβουν οι Θεοί για να μπορούν να ελέγχουν τον άνθρωπο.Η χριστιανική σκέψη ξεκινάει με τον μύθο του Αδάμ και της Εύας οι οποίοι τιμωρούνται(!) με αποπομπή από τον Παράδεισο επειδή τόλμησαν να αναζητήσουν τη γνώση, την μη(!) αναζήτηση της οποίας ο χριστιανικός Θεός τη θεωρεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για να παραμείνει ο άνθρωπος στον Παράδεισο. Και μάλιστα η επιθυμία της αναζήτησης της γνώσης που είναι κάτι έμφυτο στον άνθρωπο (περιέργεια έχουν και τα ζώα)  είναι αμαρτία (προπατορικό αμάρτημα του ανθρώπου) το οποίο «ξεπλένεται» και «καθαγιάζεται» με το Μυστήριο της βάπτισης!Το περιεχόμενο της χριστιανικής σκέψης και θρησκείας εσωκλείεται στην προσμονή και έλευση κάποιου Μεσσία. Αλλά περίμεναν Μεσσία ο Ευκλείδης, ο Θαλής , ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης, ο Ιπποκράτης, η Σαπφώ, ο Σοφοκλής, o Πυθαγόρας, ο Αρχιμήδης και τόσοι άλλοι; Δεν υπάρχει καμία ελληνική γραφή που να αναφέρεται σε Μεσσία από τον ουρανό. Η θεωρία του Μεσσία δεν υπήρξε συστατικό της ελληνικής σκέψης ούτε καν στα χρόνια πριν τον Όμηρο. Το θέμα δεν είναι αν υπάρχουν Θεοί ή όχι αλλά η φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε θρησκεία. Γιατί οι άνθρωποι και η νοοτροπία μιας κοινωνίας καθορίζουν το περιεχόμενο  αυτής. Οι αρχαίοι Έλληνες είχανε Θεούς αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να σκέφτονται και να δημιουργούν. Δεν εμπόδισε να δημιουργήσουν λέξεις και περιεχόμενο όπως Δημοκρατία ή επιστημονική Φιλοσοφία .Αλλά πέρα από ιστορικά ή μυθολογικά στοιχεία το θέμα είναι και πολύ πρακτικό για τον  λόγο ότι η Εκκλησία διεκδικεί ρόλο πολιτικό, κοινωνικό και πνευματικό(;!). Και το πρόβλημα είναι υπαρκτό καθώς πριν από μερικά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες υπάκουσαν και συγκεντρώθηκαν να διαμαρτυρηθούν για το «θέμα» των ταυτοτήτων. Θα δικαιολογούσα τέτοια  αντίδραση μετά από κεύλευσμα θρησκευτικού ηγέτη σε κάποια από τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Οι λαοί της περιοχής αυτής δεν ανέπτυξαν ποτέ τους δημοκρατική σκέψη. Ακόμη και τα χρόνια που δεν ήτανε Μουσουλμάνοι. Αλλά οι Έλληνες; Είμαστε κληρονόμοι υποτίθεται ενός σπουδαίου πολιτισμού. Αλλά δεν μπορεί να είμαστε οι κληρονόμοι μόνο σωζόμενων μνημείων. Θα έπρεπε να είμαστε και ο κληρονόμοι βασικών ιδεών (Δημοκρατία, Λογική) και να είμαστε σε θέση να τις εξελίξουμε και να τις βελτιώσουμε. Η έλλειψη αυτών είναι εμφανής παντού. Στη λειτουργία του κράτους, στη νοοτροπία των εκπροσώπων του, στη πολιτική σκέψη των πολιτών, στην (μη) παραγωγή γνώσης και επιστήμης.Η ελλαδική Εκκλησία αναφέρεται συνεχώς στον πνευματικό ρόλο που έχει και στην καθοδήγηση του ποιμνίου της όπως αποκαλεί τους πιστούς. Αλλά αυτή είναι η άποψη αυτής της ανατολικής θρησκείας για τον άνθρωπο. Ουσιαστικά η ίδια με των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών με τον ίδιο γεωγραφικό χώρο καταγωγής και το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο, τον Ιουδαισμό και τον Μουσουλμανισμό. Δηλαδή ένα ον άβουλο, χωρίς δικές του σκέψεις και επιθυμίες. Και που θα πρέπει μόνιμα να περιμένει μηνύματα από τον ουρανό.Εδώ και αιώνες η Εκκλησία (Δυτική και Ανατολική) δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει το ποίμνιό της στο μαντρί της (εκκλησίες), να τους διηγείται ιστορίες για ανύπαρκτους λύκους (βλ. διάφορες σκοτεινές δυνάμεις) που παραμονεύουν έξω από αυτό για να κατασπαράξουν δήθεν τα αθώα πρόβατα. Ο σκοπός προφανής: όσο οι αμνοί μένουν εγκλωβισμένοι στο μαντρί τόσο ευκολότερα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, εμπορικής φυσικά, πέρα από το ότι εξυπηρετούν συγκέντρωση και επίδειξη δύναμης και εξουσίας.Κοιτάει κανείς συνεδριάσεις της «Ιεράς» Συνόδου και τι βλέπει; Σκοτεινούς ανθρώπους σε εμφάνιση και συμπεριφορά. Στην Ελλάδα κράτος και Εκκλησία βρίσκονται ακόμη σε στενή σύνδεση και η Εκκλησία μάχεται σθεναρά για το μη διαχωρισμό. Αδιανόητο για μία δημοκρατική υποτίθεται χώρα. Αλλά  ο ίδιος ο Χριστός δεν είχε πει «τα τω Θεω τω Θεω και τα τω Καίσαρι τω Καίσαρι»;. Και αφού η Εκκλησία διαφωνεί με τον ιδρυτή της τότε ποιόν και τι εκπροσωπεί;Και τίθεται πάλι το ερώτημα. Είναι αυτό ελληνική σκέψη; Όχι φυσικά. Οι Έλληνες υπάκουαν στον δική τους εμπνεύσεως νόμο και όχι σε κελεύσματα και εντολές σε πλάκες από τους ουρανούς. Ακόμα και στο πρότυπο του συντηρητισμού στην αρχαία Ελλάδα, τη Σπάρτη οι δύο βασιλιάδες δεν υπήρχαν για να επιδεικνύουν και να απολαμβάνουν πλούτο. Ούτε μπορούσαν να δράσουν έξω από τους νόμους της πόλης. Οι Έλληνες δεν ήτανε ανατολικός λαός γι’ αυτό και δημιούργησαν αυτόν τον πολιτισμό που εμείς σήμερα τον βλέπουμε  μόνο μέσα από ένα εμπορικό ή/και σωβινιστικό πρίσμα. Οι αρχαιοελληνικές κοινωνίες με όλα τα μειονεκτήματά τους και με όλες τις ατέλειες τους ήταν ένας κόσμος σε συνεχή εξέλιξη, ζύμωση και αλλαγή. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω και κάποιες σκέψεις κάνοντας ταυτόχρονα μερικούς παραλληλισμούς μεταξύ ιδεολογίας της Εκκλησίας και ιδεολογίας της Αριστεράς, τουλάχιστον όπως αυτή εμφανίζεται στην Ελλάδα.Εδώ και δεκαετίες η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της έχει υιοθετήσει μια ιδεοληψία που σε πολλά θυμίζει την μονολιθικότητα της θρησκείας. Συγκεντρώνει το λαό στο μαντρί της και του διηγείται ιστορίες για «καπιταλιστικούς λύκους» που παραμονεύουν ολόγυρα και αφού επιτύχουν τον εκφοβισμό στη συνέχεια του πουλάει προστασία. Οι αριστερές δυνάμεις του τόπου όχι μόνο δε φέρανε την αλλαγή όπως ευαγγελίζονταν αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρχαν και υπάρχουν, ειδικά όταν είναι στην αντιπολίτευση, για να κολακεύουν τους πολίτες, να τους δικαιολογούν σε ότι και αν κάνουν και να υποστηρίζουν άκριτα κάθε είδους πιθανή διεκδίκηση. Η έννοια της προσωπικής ευθύνης σε κάθε επίπεδο θεωρείται από την αριστερή ιδεολογία «συντηρητισμός» ή «οπισθοδρόμηση» και ταυτόχρονα έχει ιδρύσει μία βιομηχανία δικαιωμάτων. Η ελληνική κοινωνία βρίθει από συντεχνίες και ομάδες συμφερόντων οι οποίες διεκδικούν για τον εαυτό τους κάθε είδους προνόμιο αδιαφορώντας για το αν αυτό είναι δημοκρατικό ή θεμιτό. Και είναι σίγουρο ότι θα βρουν υποστήριξη από αριστερά δημοκρατικά υποτίθεται κόμματα.Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες είμαστε οι λιγότερο δεκτικοί άνθρωποι σε αλλαγές που αφορούν την οικονομική μας και πολιτική μας οργάνωση. Δεδομένα που σε άλλες χώρες της Ευρώπης θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά, στην Ελλάδα ρίχνονται στην πυρά χωρίς καμία συζήτηση και μελέτη ή βαφτίζονται επιθέσεις του καπιταλισμού στα λαϊκά εισοδήματα. Η Αριστερά είναι κατά των μονοπωλίων και αντιδρά σε κάθε είδου αλλαγή. Αλλά έχουν συνυπολογίσει ότι η κρατικοδίαιτή μας οικονομία διαθέτει τα περισσότερα μονοπώλια σε σχέση με τις περισσότερο καπιταλιστικές οικονομίες των άλλων χωρών (τουλάχιστον της δυτικών) της Ε.Ε; Έχουν αναρωτηθεί γιατί το κόστος ζωής στη Γερμανία ή στην Ολλανδία είναι 2 έως 3 φορές χαμηλότερο της Ελλάδας; Οι άνθρωποι της Αριστεράς επικαλούνται πολλές φορές το ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας αλλά έχουν παραδεχτεί ότι το σύστημα αυτό στηρίζεται στην φορολόγηση ισχυρών οικονομιών; Γιατί δεν έχει σύστημα πρόνοιας η Νιγηρία ή η Αιθιοπία;Αλλά και το συνδικαλιστικό σύστημα της χώρας είναι εξίσου ένοχο. Ένα κρατικοδίαιτο σύστημα που υπάρχει μόνο και μόνο για την ανάδειξη εργατοπατέρων που εκμεταλλεύονται τους πάντες αποκλειστικά για προσωπικό όφελος. Για θέσεις βουλευτών ή υπουργών (βλ. Ραυτόπουλο, Πρωτόπαππα κ.α). Αποτέλεσμα; Κρίνουμε την Ε.Ε για ροπή προς τον νεοφιλελευθερισμό και ταυτόχρονα δεχόμαστε με ευχαρίστηση χρηματοδοτήσεις, καπιταλιστικό χρήμα δηλαδή, αρκεί να μπορούμε σαν λαός να επιβιώνουμε χωρίς να εργαζόμαστε.

Ανέφερα επίσης και την ακρίβεια στην Ελλάδα την οποία βλέπω όποτε έρχομαι. Και εδώ ακριβώς είναι το τρίτο μεγάλο μαντρί της χώρας που συνδυάζεται και με τα παραπάνω. Η οικονομία. Η Ελλάδα, μέλος της Ευρωζώνης, είναι ακόμη μια κλειστή απομονωμένη οικονομία όπου σχεδόν κανείς δεν επενδύει. Εκτός από την ίδρυση εμπορικών αντιπροσωπειών ελάχιστες ξένες εταιρείες εγκαθιστούν μονάδες παραγωγής. Οι δε Έλληνες επιχειρηματίες είναι με τη σειρά τους οι πιο κρατικοδίαιτοι ιδιώτες της Ευρώπης και η επιτυχία και η εξέλιξη των εταιρειών τους εξαρτάται περισσότερο από τα αν έχουν άκρες στον κρατικό μηχανισμό παρά στην εφαρμογή πολιτικής επενδύσεων και καινοτομιών. Η οικονομία είναι γεμάτη με στρεβλώσεις, με νοοτροπίες συντεχνίας και ελάχιστη ύπαρξη ανταγωνισμού με τους Έλληνες επιχειρηματίες να έχουν λογική συνδικαλιστών. Είμαστε μια χώρα εμπόρων και μάλιστα κακών εμπόρων.

Οι Έλληνες επιχειρηματίες ονειρεύονται αποκλειστικά και μόνο φτηνό εργατικό δυναμικό δείχνοντας μια νοοτροπία από τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης. Εν μέρει λογικό να έχουν αυτή την νοοτροπία αφού τα προϊόντα που παράγουν χρειάζονται τις περισσότερες φορές όχι εξειδικευμένο προσωπικό. Η ελληνική αγορά εργασίας φαίνεται ότι δεν χρειάζεται υψηλής κατάρτισης προσωπικό! Η ελληνική ιδιωτική αγορά εργασίας προσφέρει αμοιβές χειρότερες αυτών της δημόσιας. Και αυτό είναι ελληνικό φαινόμενο. Θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος τη NOKIA ελληνική εταιρεία; Οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα παραπονούνται για το μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς. Η Φινλανδία είναι πληθυσμιακά του μεγέθους της Ελλάδας αλλά τα στελέχη της NOKIA δεν περιόρισαν την αντίληψή τους. Αγορά τους είναι δεκάδες χώρες. Θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος τη Microsoft με εληνική ηγεσία; Αν ναι, τότε η αγορά των υπολογιστών θα ήταν είδος πολυτελείας και πολύ πιθανό ένα λειτουργικό πρόγραμμα θα κόστιζε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι ελληνικές εταιρείες έχουν πρόβλημα να διαθέσουν στην αγορά φθηνό γάλα!Παράγουμε προς στιγμήν ένα μικρό εύρος προϊόντων συνήθως αγροτικής και κτηνοτροφικής προέλευσης και καθόλου τεχνολογικό προϊόν. Και από αυτό το μικρό προϊόν αναμένει να ζήσει ένας λαός. Και αν είχαμε τις καταναλωτικές δαπάνες των Ελλήνων που έζησαν στις αρχές του αιώνα τότε δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά επιθμούμε να καταναλώνουμε σαν Δυτικοί.Δυστυχώς στην Ελλάδα όλα είναι κρατικοεξαρτώμενα: λαός, εργαζόμενοι, συνδικάτα, επιχειρηματίες, εκκλησία. Και επιμένω ότι το είδος των προβλημάτων που έχουμε και συζητούμε δηλαδή σχέσεις κράτους-πολίτη, πολίτη-πολίτη, λειτουργία της οικονομίας και ιδιαίτερα η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα παρομοιάζουν με τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής όπου πολιτική, οικονομία, γνώση και θρησκεία είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Διαφθορά υπάρχει φυσικά και στη Δύση, καμία κοινωνία δεν είναι αμόλυντη. Αλλά το θέμα  είναι πόσο ποσοστό διαφθοράς αντέχει μια κοινωνία. Και πώς μια κοινωνία αντιδρά σε αυτή ή στην αποκάλυψή της. Αδικία πάντα θα υπάρχει γιατί απλά η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια ή πολλές φορές δεν μπορεί να προβλεφθεί (π.χ μια κλοπή) αλλά το κράτος είναι υποχρεωμένο να προσφέρει δικαιοσύνη (εύρεση και τιμωρία του ενόχου) ώστε να προλάβει μιμητές της αδικίας και εξάπλωσή της. Και αυτή είναι η διαφορά που προσφέρει μια δημοκρατία. Και αυτό προσφέρει αίσθηση ότι υπάρχει ηγεσία και διοίκηση αλλά και ασφάλεια. Δηλαδή ότι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Και πιστεύω ότι  η αναθεώρηση του σημερινού «πολιτισμού» μας και η απόκτηση δημοκρατικής συνείδησης είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων».

Advertisements
This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

2 Responses to Ελλάδα-Τα τρία μαντριά

  1. Ο/Η Ανορθόδοξος λέει:

    Φίλε Πάρη
    Πολύ καλό άρθρο. Συμφωνώ με τα περισσότερα, κυρίως όμως με το ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι θέμα νοοτροπίας. Είτε καπιταλιστική είναι η οικονομία είτε κομμουνιστική, άμα η μόνη επιδίωξη του κόσμου είναι πως θα γίνει πλούσιος χωρίς να δουλέψει και στη συνέχεια πως θα μπάσει τα παιδιά του στο «κόλπο», ε τότε μια ζωή θα εμφανίζονται προβλήματα…

    Εξοργίστηκα που οι συντάκτες του Δαυλού παράφρασαν το άρθρο σου, για να περάσουν τις ρατσιστικές τους απόψεις. Μόλις το έμαθα, έσβησα αμέσως το λινκ που είχα για τη σελίδα τους.

  2. Ο/Η parisbrouzos λέει:

    Ανορθόδοξε,

    ευχαριστώ καταρχήν.
    Ναι, στο Δαυλό με τη παράφραση ακύρωσαν σχεδόν όλο το κείμενο. Τουλάχιστον σε επόμενη έκδοση το ανέφεραν. Κάτι ήταν και αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s