Το τέλος της αισοδοξίας;

Ομολογώ πως μου ήταν έκπληξη η εκ νέου νίκη της ΝΔ, όπως και για πολλούς άλλους βέβαια. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα είναι τα εξής:

1) Υπάρχει μια μεγάλη στροφή της ελληνικής κοινωνίας προς έναν εκτεταμένο πολιτικό και κοινωνικό συντηρητισμό. Ή για να το πω πιο σωστά μια αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να ξεφύγει από τον συντηρητισμό και τον μικρόκοσμο στον οποίο ζει εδώ και πολλές δεκαετίες. Και δεν εννοώ μόνο ΝΔ ή πολύ περισσότερο τον ΛΑ.Ο.Σ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, και το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά τα δύο τελευταία «αριστερά » κόμματα δεν πρέπει να έχουν κατανοήσει το πρόβλημα που δημιουργούν. Ενώ κατηγορούν σφοδρά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δείχνουν, και έτσι είναι, ότι το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι η με κάθε τρόπο αύξηση του ποσοστού τους λαϊκίζοντας ανεύθυνα και αδιαφορώντας αν είναι καλό ή όχι για τη χώρα.

2) Τα τρία μικρότερα κόμματα της νέας Βουλής είναι ουσιαστικά το ένα καθρέφτης του άλλου που διαφέρουν στη γωνία από την οποία βλέπει κανείς τα είδωλά τους. Έχουν περιχαρακωθεί το καθένα στις ιδέες του και πίσω από αυτές κρίνουν τα πάντα. Η ελληνική αριστερά έχει κατασκευάσει έναν κόσμο τρόμου έξω από την Ελλάδα όπου «αιμοβόροι καπιταλιστές με μυτερά δόντια κατασπαράσσουν αθώους εργαζομένους». Δεν λένε ποτέ όμως πώς θα χρηματοδοτήσουν το κράτος που ονειρεύονται (τεράστιο και να ανακατεύεται σε όλα) και το οποίο έτσι και αλλιώς υπάρχει. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί. Το ΛΑΟΣ κάνει ακριβώς το ίδιο δίνοντας όμως θεολογική και μεταφυσική διάσταση στο θέμα παρουσιάζοντας τον κόσμο έξω από την Ελλάδα ως αντιορθόδοξο και καρπό του διαβόλου. Από κοντά και η Εκκλησία στο ίδιο πλαίσιο.

3) Σε έναν λαό που πιστεύει στην ανωτερότητα της ελληνικής ράτσας και του Ορθόδοξου δόγματος, που θεωρεί ότι όλοι μας χρωστάνε και όλοι μας ζηλέουν, που φαντασιώνεται ότι είναι απόγονος και κληρονόμος των πάντων, που  πριν από μερικά χρόνια, πολύ πρόσφατα συγκεντρώθηκε μετά από κέλευσμα θρησκευτικού ηγέτη, δείχνοντας ότι η ελληνική κοινωνία ελάχιστα και κυρίως επιφανειακά διαφέρει από κάποιες άλλες στα ανατολικά μας, είναι πολύ εύκολο τέτοια βλακώδης προπαγάνδα να γίνεται πιστευτή στο μεγαλύτερο ποσοστό του. Η υστερία για το βιβλίο ιστορίας και οι ερμηνείες για κέντρα εξουσίας που θέλουν να καταστρέψουν τους Έλληνες (και μόνο αυτούς φυσικά) συνέτεινε στην διαμόρφωση ακόμη ισχυρότερης τάσης αυτοαπομόνωσης. Είναι σαν να λέμε: αφήστε μας στην ησυχία μας, θα πεθάνουμε μόνοι μας ηρωϊκά. Αν γινότανε δημοψήφισμα για την παραμονή μας ή όχι στην Ε.Ε, πιστεύω ότι μόνο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, γνωρίζοντας ότι χωρίς τα ευρωπαϊκά κονδύλια (από τον κακό καπιταλισμό βέβαια) θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα συντήρησης του πληθυσμού, θα μας έκανε να απαντήσουμε θετικά.

 4) Η νίκη της ΝΔ έχει να κάνει με το 1, 2 και 3. Οι Έλληνες δείξαμε ότι είμαστε ένας λαός παραιτημένος. Ένας λαός φοβισμένος που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Ένας λαός που κατάπιε αμάσητο το παραμύθι περί «ασσύμετρων απειλών», θα έλεγα μας ηδόνισε κιόλας, μας έδωσε αυτό που θέλει περισσότερο ο Έλληνας: την εύκολη λύση, την εύκολη εξήγηση . Σε περιπτώσεις φοβισμένων λαών ακόμη και η εναλλαγή στην εξουσία είναι κάτι που συμβάλλει περαιτέρω στην αβεβαιότητα. Και δεν μπορώ να θυμηθώ έστω και μία αισιόδοξη δήλωση από τα μικρά αριστερά κόμματα από όσο υθμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται με τα πολιτικά. Πάντα το Θηρίο της αποκάλυψης, ο καπιταλισμός που μονίμως συνομωτεί, επιβουλεύεται και  καταβροχθίζει τα πάντα. Και πρέπει να είναι κανείς αισιόδοξος για να θέλει την αλλαγή, όχι την κομματική στην εξουσία αλλά την πνευματική και πολιτική.

5) Για το ΠΑΣΟΚ: η αντιπολιτευτική τακτική και η προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ επί ΓΑΠ ήταν ουσιαστικά αντίπολίτευση στο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ πριν τον ΓΑΠ και όχι στη ΝΔ! Όταν μιλάς για κομματικοποίηση του κράτους, για σκάνδαλα, για διαπλοκή και όλα τα συναφή ο καθένας σκέφτεται «κοίτα ποιοι μιλάνε». Δεν μπορείς να κάνεις ρήξη φέρνοντας ανθρώπους τύπου Λαλιώτη ξανά στο προσκήνιο. Έχει μια μεγάλη ευκαιρία (που η ΝΔ δεν την έχει …καθότι κέρδισε)  να τελειώνει μια και έξω με τα χαρακτηριστικά που το κάνανε κόμμα εξουσίας αλλά που δεν χρειάζονται πλέον και να μεταμορφωθεί (επιτέλους) σε ένα ευρωπαϊκού επιπέδου σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει φυσικά να εξαλείψει χωρίς περιστροφές όλο το περιβάλλον οικογενεοκρατίας και να αποκοπεί από παλαιά στελέχη (εδώ νομίζω ότι οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ έστειλαν ήδη μήνυμα με τη μη εκλογή του Α. Τσοχατζόπουλου). Για μένα ο Βενιζέλος είναι πολύ συντηρητικός για αυτό που χρειάζεται ένα κόμμα που θα ήθελε (πρέπει) να αλλάξει το DNA του. Μπορεί να είναι καλός για το κόμμα, μπορεί να το κάνει πάλι κυβέρνηση αλλά είναι λίγος για το τελευταίο.

Υ.Γ: Υπάρχουν άνθρωποι κατάλληλοι για τα δύο μεγάλα κόμματα όπως π.χ είναι η Α. Διαμαντοπούλου και ο Σ. Δήμας. Έχουν ευρωπαϊκή εμπειρία και θέλω να πιστεύω όχι την τυπική ελληνική νοοτροπία.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Το τέλος της αισοδοξίας;

  1. Ο/Η Shy λέει:

    Πάρη, το άρθρο ανάλυση που έχεις κάνει στις σελίδες σου με τίτλο «Το τέλος της αισιοδοξίας;» με βρίσκει σύμφωνο κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό.

    Όπως είδες, στο τέλος του κειμένου μου εδώ, εκφράζω την πολιτική μου συμπάθεια στο πρόσωπο της κας Διαμαντοπούλου και επίσης εκτιμώ πολύ τον κύριο Δήμα που αναφέρεις εσύ.

    Με άφησε άναυδο, όταν σε κάποιο μέηλ που του έστειλα προ καιρού για κάποιο σοβαρό περιβαλλοντικό ζήτημα απάντησε ο ίδιος σε χρόνο ρεκόρ (λίγες ωρες)αναλυτικά και ουσιαστικά και όχι τυπικά. Όι περισσότεροι Έλληνες δεν θα απαντούσαν καν.

    Στην κριτική σου στην αριστερά συμφωνώ απόλυτα ειδικά ως προς το ΚΚΕ.

    Προσάπτω στον ΣΥΡΙΖΑ απόλυτη έλλειψη ρεαλισμού αναφορικά με την συνθυματολογία του για το άρθρο 16, ωστόσο οι αναλυτικές θέσεις του κόμματος του, είναι πολύ πιο προσγειωμένες από αυτήν συνθηματολογία.

    Την ευρωπαϊκότητα που του αποδίδω , την αποδίδω γιατί είναι ένας χώρος μη ξενοφοβικός, που δεν έχει κόμπλεξ έναντι της παγκοσμιοποίησης και που επενδύει πιο ουσιαστιακά από άλλους στον Πολιτισμό.

    Θεωρώ αν μη τι άλλο πως είναι χώρος ο οποίος σε ένα ευρύτερο ρεαλιστικό κκεντροαριστερό σχήμα μπορεί να σπρωχτεί προς την πραγματικότητα χωρίς να χάσει τον χυμό του.

    (Shy)

  2. Παράθεμα: Ζαχοπουλιάδα « Παρης Μπρουζος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s