Γιατί στην Ελλάδα (3) – Δικαιοσύνη

Όσο περισσότερο διαβάζει κανείς στο Διαδίκτυο ή σε εφημερίδες άρθρα σχετικά με την οργάνωση της δημοκρατίας μας, το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη και τις αλλαγές που πρέπει να συμβούν καταλήγει στο συμπέρασμα, τουλάχιστον εγώ κατέληξα, ότι ένα μέρος από το βαθύ-κράτος είναι ακόμη εδώ. Όχι το μεγάλο κράτος με την έννοια του κρατικισμού αλλά το βαθύ-κράτος που συναντά κανείς σε χώρες μη δημοκρατικές ή με επίφαση δημοκρατίας.
Μετά τη μεταπολίτευση ο μόνος χώρος που εκδημοκρατίστηκε ή καθαρίστηκε από χουντικά στοιχεία ήταν ο στρατός. Ο στρατός θεωρήθηκε ο μαναδικός υπεύθυνος για το πραξικόπημα και έγινε ο αποθέτης όλων των ευθυνών του υπόλοιπου κρατικού μηχανισμού. Έτσι υπήρξε μόνο επιφανειακός εκδημοκρατισμός στους άλλους δύο στενούς συνεργάτες του προηγούμενου πολιτικού οικοδομήματος και της χούντας: της Αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος. Τις συνέπειες αυτού του γεγονότος τις βλέπουμε και τις πληρώνουμε σαν χώρα ακόμη και σήμερα.
Μετά από τριάντα χρόνια πολλά βέβαια έχουν αλλάξει σε αυτούς τους δύο χώρους αλλά αυτό έγινε απλώς επειδή οι παλαιοί αξιωματικοί και δικαστικοί βγήκαν από το παιχνίδι λόγω ηλικίας. «Σταγονίδια» όμως έχουν μείνει. Και υπάρχουν ακόμη δικαστικοί ακόμη και ανώτεροι, προπύργια του συντηρητισμού. Πρόσφατα φαινόμενα η υπόθεση με τον αγιασμό στον Άρειο Πάγο ή οι δικαστικοαστυνομικές επεμβάσεις για κατάσχεση εκθεμάτων σε γκαλερί.
Στο βαθύ ελληνικό κράτος των προηγούμενων δεκαετιών όλο το σύστημα ήταν διαβρωμένο από ολοκληρωτικές νοοτροπίες. Πέρα από το πολιτικό σύστημα, το δικαστικό σύστημα και εν γένει ο χώρος των δικαστικών και νομικών της χώρας έκανε τα πάντα για τη νομική κάλυψη διώξεων αντιφρονούντων, νομιμοποίησης κάθε είδους αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από το κράτος και το παρακράτος, ήταν εξίσου ένοχο για τη συντήρηση και τη νομική επικάλυψη της καθυστερημένης νοοτροπίας του «Ελλάς,Ελλήνων,χριστιανών». Συμμετείχε και το ίδιο σε κυνήγι μαγισσών και μάλιστα εκ συνειδήσεως.
Αν διαβάσει κανείς άρθρα δικαστικών «εν αποστρατεία» (ενν. συνταξιούχοι, αλλά στο κάτω κάτω στρατευμένοι ήτανε και μόνο στολή δεν φορούσανε) για το κράτος και το ρόλο του ή το ρόλο της Εκκλησίας καταλαβαίνει αμέσως γιατί ο Χριστόδουλος τους θεωρούσε «ολοκληρωμένες προσωπικότητες» σε σχέση με τους καινούριους (παρότι ήταν απασχολημένος με τα μαθήματά του, αυτό το παρακολουθούσε και το κατάλαβε. Κάποια άλλα όχι.)
Αν λοιπόν λάβει κανείς υπόψη την σχεδόν ανύπαρκτη αντίδραση στη δικτατορία από την κοινωνία, είναι εύκολο να συμπεράνει και να καταλάβει γιατί οι Έλληνες δεν έχουμε δημοκρατικό πολιτισμό. Θα περάσουν πιστεύω 2 τουλάχιστον γενιές Ελλήνων πριν μπορέσουμε να δούμε αλλαγή σε βασικά τμήματα της κλειστής νοοτροπίας μας.
Ένα παράδειγμα σε αντιδιαστολή είναι η Γερμανία. Μετά τον πόλεμο και ένα καθεστώς 12ετίας του πιο απόλυτου ολοκληρωτισμού, οι Γερμανοί μπόρεσαν, με την βοήθεια ή τον εξαναγκασμό αν προτιμάτε την αποναζιστικοποίηση της χώρας σε σχεδόν μία δεκαετία. Ή τουλάχιστον στο βαθμό που χρειάζονταν για να γίνει μια νέα σοβαρή αρχή καθώς η πλήρης απαλλαγή της κοινωνίας από τέτοιες νοοτροπίες ήταν λογικό να καθυστερήσει όσο υπήρχαν άνθρωποι με μνήμες από το παρελθόν.
Βέβαι παραδείγματα σε αντιδιαστολή με τη Γερμανία είναι η Γαλλία ή η Αγγλία ή η Αμερική που δεν οδηγήθηκαν σε ολοκληρωτισμό καθώς υπήρξε ήδη ένα δημοκρατικό παρελθόν ικανό να απορροφήσει το ταρακούνημα από το κραχ του ’29. Οι Άγγλοι ειδικά είχαν ένα είδος περιορισμού της αυθαιρεσίας από τους ισχυρούς και κάποια πολιτικά δικαιώματα ήδη από το 13 αιώνα με τη Magna Carta.
Στην Ελλάδα όμως με εξαίρεση το στρατό, οι άλλοι δύο χώροι όπως και η πολιτικη αφέθηκαν ο καθένας στη μέθοδο της αυτοκάθαρσης.
Η δε ελληνική κοινωνία πέρα από συναυλίες διαμαρτυρίας ενοχή δεν έχει αισθανθεί ποτέ. Γι’ αυτό και συντηρητικές και ακραίες απόψεις είναι συνηθισμένες σε όλο το πολιτικό φάσμα, γι’ αυτό και η θρησκοληψία και ο πολιτικός συντηρητισμός της . Γι’ αυτό και δεν είναι παράξενος ο συγκερασμός μεταξύ θρησκόληπτων δεξιών, θρησκόληπτων αριστερών ή αριστερών που παριστάνουν τους μετανοημένους Σαούλ. Άρα λοιπόν, δικοί μας και οι αρχαίοι Έλληνες (άσχετα αν δεν υπάρχει σημείο επαφής), δική μας και η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) δική μας και η Τουρκοκρατία, δικό μας και το παρακράτος, δική μας και η δικτατορία, δικό μας και το σημερινό κράτος και αμαρτία ουκ έχομεν.

Advertisements
This entry was posted in Πολιτική. Bookmark the permalink.

5 απαντήσεις στο Γιατί στην Ελλάδα (3) – Δικαιοσύνη

  1. Ο/Η mixalis λέει:

    Πολύ καλή δουλεία !!! Συγχαρητήρια !!! Αν θες να δεις αστεία βίντεο μπορείς να επισκέπτης ://funniestvideoclips.blogspot.com/ όπου εκεί μπορείς να βρεις συλλογές από επιλεγμένα αστεία βίντεο. Απόλαυσε…

  2. Ο/Η Αταίριαστος λέει:

    Στην αστυνομία η αποχουντοποίηση είναι ακόμη ζήτημα ανοικτό. Αν ακούσετε -σήμερα- αστυνομικούς να συζητούν για επανάσταση μην πάει το μυαλό σας στο 1821 ούτε στη Γαλλική. Αναφέρονται στην 21η Απριλίου 1967. Βεβαίως η επιλογή γίνεται με τις πανελλαδικές εξετάσεις πια, αλλά θα χρειαστεί μία ολόκληρη γενιά για να καθαρίσει πλήρως από σταγονίδια και να μπουν στην αστυνομία περισσότεροι άνθρωποι άλλων χώρων πλην της δεξιάς και δεξιότερα της δεξιάς.

  3. Ο/Η parisbrouzos λέει:

    Δυστυχώς για πολλά πράγματα θα χρειαστεί να περάσει μία ή και παραπάνω γενιές για να βελτιωθούν.

    Υ.Γ: Δεν χρειάζεται πληθυντικός! 🙂

  4. Ο/Η sfrang λέει:

    Σωστοί οι συλλογισμοί, οι συσχετισμοί και τα συμπεράσματα…

  5. Ο/Η roidis λέει:

    Ωραίο κείμενο φίλε Πάρη αλλά μην είσαι τόσο σίγουρος ότι θα βελτιωθούν πολύ σε μια-δυο γενιές τα πράγματα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s