Στη σελίδα του περιοδικού Επίκαιρα μπορεί να διαβάσει κανείς λεπτομέρειες όχι απλώς για το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου αλλά για την νοοτροπία και τις τακτικές των καλόγερων του Αγίου Όρους και τη σχέση τους με το χρήμα και την εξουσία.
Το είδα αρχικά στου Ροΐδη.
Με τον πόλεμο του 1940 οι Έλληνες αγωνίστηκαν για την ελευθερία, την δημοκρατία και την αξιοπρέπειά τους όπως λένε και οι πολιτικοί αρχηγοί. Ως απόδειξη σε αυτό μπορεί να δει κανείς τις παρακάτω φωτογραφίες που πιστοποιούν τις παραπάνω αξιολογήσεις και τον τότε πόθο των Ελλήνων για κράτος δικαίου.
Έλληνες αγωνιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Ιταλοί που εποφθαλμιούσαν την ελευθερία και τη δημοκρατίας μας.
Γερμανοί που εποφθαλμιούσαν την ελευθερία και τη δημοκρατίας μας.
Το είδα το κείμενο του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη μέσω του Ιδιαζόντως το οποίο έχει δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία. Στην αρχή νόμιζα ότι σοβαρά τα γράφει αυτά που γράφει ο συγγραφέας αλλά μετά είδα σε ένα σύντομο βιογραφικό του ότι γράφει και σατιρικά κείμενα οπότε ησύχασα. Πλάκα κάνει.
Επειδή δε θα υπήρχε έτσι και αλλιώς περίπτωση να εννοεί στα σοβαρά αυτά που έγραψε (ή να τα πάρει στα σοβαρά κάποιος που θα τα διαβάσει).
Διαβάζει κανείς ότι:
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται μία γνωμοδότηση να έχει περισσότερη ισχύ από την υπάρχουσα νομοθεσία. Πέρα από το αν διαφωνεί ή συμφωνεί (που θα έπρεπε να διαφωνεί) κανείς με την ουσία της γνωμοδότησης του Σανιδά τι ρόλο παίζουν οι νόμοι αν μπορούνε να παρακάμπτονται απλώς και μόνο μέσω μιας διατύπωσης άποψης έστω και γραπτής έστω και από έναν δικαστικό λειτουργό.
Αν είναι έτσι και ο κάθε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κάνει γνωμοδοτήσεις με βάση προσωπικά του γούστα για άλλα θέματα π.χ για το ντύσιμο ή τη διασκέδαση πρέπει να λαμβάνονται αυτές υπόψιν; Δηλαδή αν ο τωρινός Πρόεδρος του Αρείου Πάγου γνωμοδοτήσει ότι όσες γυναίκες φοράνε κοντές φούστες ή παντελόνια θα πρέπει να μαστιγώνονται ή ότι το να μαστιγώνονται δεν είναι και τόσο κακό τι θα πρέπει να συμβεί;
Νομικός δεν είμαι για να ξέρω τι ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά θεωρώ εντυπωσιακό το γεγονός ότι μία γνωμοδότηση όσο δεν είναι νόμος ή όσο δεν στηρίζεται σε νόμο μπορεί να είναι στοιχείο άσκησης διώξεων. Φαίνεται τελικά ότι η άσκηση νομικής εξουσίας μπορεί να στηριχτεί σε αποφάσεις ενός προσώπου.
Ο χριστιανισμός κινδυνεύει. Υπάρχουν και άλλοι θεοί ακόμη και σήμερα που κάνουν θαύματα.
Τα λέει ο Άνθιμος (στα 2:46 στην Ελληνοφρένεια) αλλά εμείς δεν τον πιστεύουμε. Οι Έλληνες χρειαζόμαστε την Ορθοδοξία μας. Αλλιώς δε μας βλέπω καλά.
Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, όχι από την απόφαση που είναι σε μένα αδιάφορη, αλλά από την ευλάβεια και την βαθιά γνώση των δικαστών μας για τους «ιερούς κανόνες και ιερές παραδόσεις» της Εκκλησίας μας όπως επίσης για το περιεχόμενο των Αποστολικών Κανόνων.
Επίσης είναι πολύ εύκολο για αυτούς να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε κοσμικές και εξωκόσμιες φροντίδες.
Φαίνεται ότι οι δικαστές στην Ελλάδα έχουν και επαφές με το Υπερπέραν οπότε αποδίδουν ένα μίγμα θεϊκής και ανθρώπινης δικαιοσύνης. Έτσι εξηγείται και η θεάρεστη και ευλογημένη από τον Ύψιστο τοποθέτηση στο αρχείο όλων των πολιτικοοικονομικής διαφθοράς υποθέσεων τα τελευταία 34 χρόνια της υπέροχης δημοκρατίας μας. Η διερεύνησή τους και η δίκη ενδεχόμενων εμπλεγμένων προσώπων είναι αντίθετο με «πρωταρχικής και θεμελιώδους σημασίας θρησκευτικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις, που διέπουν στην παρούσα χρονική περίοδο τη ζωή και το βιοτικό ρυθμό της Ελλάδος». Οι οποίες «τρέχουσες θρησκευτικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις» λένε ότι οι ελέω Θεού οικογένειες αλλά και οι εξίσου ελέω Θεού υπόλοιποι κυβερνώντες (επειδή τους ψηφίζουμε βεβαίως βεβαίως) είναι ανέγγιχτοι από την ανθρώπινη διακιοσύνη. Μόνο ο ένας και μοναδικός και αληθινός και τριαδικός φυσικά Θεός είναι ο τελικός κριτής όπως διδάσκουν και «οι ιεροί κανόνες και ιερές παραδόσεις» της Εκκλησίας μας αλλά και η λαϊκή παράδοση του λαού μας.
Και επειδή οι δικαστές μας εκπληρώνουν το ρόλο τους στο ακέραιο πρέπει η προσφορά τους να αναγνωριστεί. Γιατί όταν κάποιος προσφέρει τις κατάλληλες υπηρεσίες στο κράτος αυτό τις ανταποδίδει.
Αφορμή για το ποστ ήταν ένα ενδιαφέρον κείμενο που διάβασα στου Κλείτωρ γραμμένο από τον Διόδοτο, ένα σχόλιο δικό μου και μία απάντηση σε αυτό.
Είχα γράψει ένα κείμενο πρώτη φορά για τη δημιουργία της αστικής τάξης στον ελλαδικό χώρο εδώ.
Η μεσαία τάξη ήταν ένα, αρχικά πολιτικό προϊόν της αστικής διαμόρφωσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Μια διαδικασία που ξεκίνησε μέσω της αμφισβήτησης των «πεφωτισμένων» και ελέω Θεού φεουδαρχικών και μοναρχικών δομών όπως επίσης η σύγκρουση με τον άλλο μεγάλο πόλο καταπίεσης, την Εκκλησία οδήγησε στο σήμερα. Και αυτή η πορεία κράτησε αιώνες αν σκεφτούμε ότι τα πρώτα σκιρτήματα συνέβησαν τον 13ο αιώνα στη Αγγλία με την καθιέρωση της Magna Carta.
Στο χώρο της Ανατολής γενικότερα, συμπεριλαμβανομένου του ελλαδικού δεν υπήρξε ποτέ σύγκρουση με τις πολιτικές και θεολογικές εξουσίες ή αμφισβήτηση των δικαιοδοσιών τους. Και αυτό είτε τοπικά είτε σε ετρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον. Οι πολιτικές συγκρούσεις π.χ των περασμένων δεκαετιών στην Ελλάδα (πριν την περίοδο της δικτατορίας) θύμιζαν περισσότερο τον ανταγωνισμό που υπάρχει πάντα ανάμεσα σε αδέρφια για την αγάπη των γονέων.
Στην περίπτωσή μας οι γονείς αντιπροσωπεύονται από το κράτος και δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και κάθε είδους ακραίοι πάλευαν για αυτό το έπαθλο, την κατάληψη του κράτους. Πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ανήμε το κράτος σε όποιο κόμμα κέρδιζε τις εκλογές, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις οι βασικές δομές παραμένουν ίδιες ανεξάρτητα από την αλλαγή σε πρόσωπα ή κόμματα, πριν τη δικτατορία το κράτος ανήκε σαφώς στους δεξιούς και μετά την μεταπολίτευση και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το κράτος έγινε για μια περίοδο φέουδο των αριστερών και εδώ και 20 χρόνια περίπου αριστεροί και δεξιοί συνεργάζονται προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα στις βασικές δομές κράτους και κοινωνίας καθώς οι εναλλαγές στην εξουσία πρακτικά δεν τους βλάπτουν. Εξού λοιπόν και ο κυρίαρχος κρατισμός ως θεωρία και πράξη στην Ελλάδα.
Δεν υπήρξε λοιπόν μέχρι τώρα στην Ελλάδα μια (έστω) ισχυρής μειοψηφίας κίνηση που θα ασκούσε επιρροή τέτοια που να επιτρέψει την κριτική στον πυρήνα της πολιτικής και κοινωνικής μας οργάνωσης.
Από συζητήσεις στις οποίες έχω πάρει μέρος αλλά και από όσα κείμενα διαφορετικών αποχρώσεων διαβάζω γενικά στο Διαδίκτυο εδώ και ένα χρόνο, έχω παρατηρήσει ότι οι ιδεολογικοί χώροι των εθνικιστών ή υπερπατριωτών, των βαθιά συντηρητικών, θρησκόληπτων ή με θεοκρατικές αντιλήψεις έχουν μετατραπεί στους πιο ένθερμους υποστηρικτές της δημοκρατίας. Όποιος διαβάζει αρθρογραφία, σχόλια ή σχολιασμούς της επικαιρότητας βομβαρδίζεται από έναν καταιγισμό αγάπης για τη δημοκρατική νομιμότητα, επικλήσεων των ατομικών δικαιωμάτων και όρων όπως ελευθερία της έκφρασης ή αρχή της πλειοψηφίας. Παραδίδονται μαθήματα συνταγματικής λειτουργίας, δημοκρατικής συμπεριφοράς και σε αρκετές από αυτές καταδικάζεται μετά βδελυγμίας ειδικά ο με ονοματεπώνυμο πρόσφατος φασισμός (Χίτλερ, Μουσολίνι κ.λ.π).
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο ο φασισμός του Μεσοπολέμου που σχεδόν ο καθένας εύκολα χωρίς ιδιαίτερη σκέψη θα καταδικάσει. Πώς θα μπορούσε όμως π.χ να επιθυμεί κανείς τον ολοκληρωτισμό των κομμουνιστικών καθεστώτων άσχετα πώς αυτός (ο κομμουνισμός) ξεκίνησε και που σκόπευε ή τα μοναρχικά, αυτοκρατορικά και φεουδαρχικά καθεστώτα του Μεσαίωνα; Ή τα σημερινά θεοκρατικά, απολυταρχικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής;
Καταρχήν φυσικά και ο καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του. Ακόμη και το να κρίνει αρνητικά την αστική δημοκρατία. Κανένα θέμα επ’ αυτού. Αλλά η ξαφνική και μάλλον όψιμη αγάπη για τη δημοκρατία και την ορολογία της από τον όποιο ακραίο συντηρητικό χώρο εμπεριέχει ένα μεγάλο βαθμό υποκρισίας. Για τον απλό λόγο ότι αν έπαιρναν την εξουσία δεν θα επέτρεπαν στις αντίθετες φωνές να ακουστούν.
Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι όμως πανευρωπαϊκό. Σε όλες τις χώρες (ακόμη και) ακροδεξιά κόμματα ή πολιτικές ομάδες με βαθιά συντηρητική ή/και θρησκοληπτική παράδοση δεν διαφημίζουν και δεν διογκώνουν πλέον τις όποιες ατέλειες της αστικής δημοκρατίας, δεν ισχυρίζονται και δεν φωνάζουν για κατάργηση της ή για περιορισμό θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων, τουλάχιστον φανερά, αλλά απεναντίας εμφανίζονται ως υπέρμαχοι τους, επικαλούνται και χρησιμοποιούν αυτές τις έννοιες προκειμένου να διαδώσουν τις ιδέες τους.Έχουν αποτάξει από πάνω τους μεγάλο μέρος της ορολογίας που χρησιμοποιούσαν εδώ και δεκαετίες και εμφανίζονται πλέον όχι εχθρικά/ές απέναντι στη λογική του πολιτικού συστήματος αλλά ως μέρος της. Δεν ξέρω πότε άρχισε αυτή η πολιτική πρακτική, θα διαφέρει από χώρα σε χώρα φαντάζομαι αλλά έχει έρθει πλέον και στην Ελλάδα, την τελευταία τουλάχιστον πενταετία. Και έχω την αίσθηση ότι αυτός που έκανε αυτήν την πολιτική πρακτική ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα και τις έδωσε επαγγελματική διάσταση, είτε άθελά του αλλά πάντως δημιουργώντας την είτε θέλοντάς το, ήτανε κατά τρόπο παράδοξο, ελληνικότατο και εντυπωσιακό ένας ιερέας: ο πρόσφατα αποθανών αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Η συνεχής επίκληση του δικαιώματος της άποψης και της αρχής της πλειοψηφίας για την υπόθεση με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες και όχι μόνο, σε συνδυασμό με την απήχηση και αποδοχή που είχε σε μεγάλες μάζες πληθυσμού έδωσαν την ιδέα σε πολιτικές κινήσεις να κινηθούνε στα χνάρια του.
Για το δικαίωμα της άποψης έγραψα και παραπάνω ότι ο καθένας το έχει αν και στην περίπτωση με τις αστυνομικές ταυτότητες δεν επρόκειτο καθόλου περί αυτού αλλά για προσπάθεια επιβολής αντιδημοκρατικής πρακτικής. Για την αρχή της πλειοψηφίας υπάρχει όμως μια επιτηδευμένη διαστρέβλωση. Επειδή η αρχή της πλειοψηφίας ακούγεται πολύ δίκαιη είναι πολύ εύκολο να αποκομίσει κάποιος την αίσθηση ότι όποιος την χρησιμοποιεί είναι όντως δημοκράτης. Επίσης προκαλεί την ενστικτώδη αντίδραση να θέλει κάποιος να ανήκει κάποιος σε αυτή την, πολλές φορές ομιχλώδους και ασαφούς περιεχομένου, πλειοψηφία όπου θα είναι και «προστατευμένος» απέναντι σε κάποιους (φανταστικούς) εχθρούς. Και αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιείται ευρέως όταν έρχεται στο προσκήνιο το θέμα του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους.
Παρότι δεν έχω σπουδάσει νομικά καταλαβαίνω ότι η δημοκρατία δεν εξαντλείται αποκλειστικά και μόνο στην αρχή της πλειοψηφίας. Η τελευταία ισχύει φυσικά σε μια εκλογική διαδικασία για την εκλογή κυβέρνησης. Από εκεί και πέρα όμως αυτή η πλειοψηφία που έδωσε τη νίκη σε ένα κόμμα παύει να έχει νομική υπόσταση. Η κυβέρνηση μιας χώρας είναι υποχρεωμένη να διοικεί με βάση το Σύνταγμα και όχι με βάση το τι θέλει κάθε φορά η πλειοψηφία που της έδωσε τη νίκη. Σε διαφορετική περίπτωση θα είχαμε και ηθική δικαίωση (στην Ελλάδα η πολιτική και κοινωνική δικαίωση είναι έτσι και αλλιώς υπαρκτή) του κράτους που διορίζει ή βολεύει τα «δικά μας» παιδιά. Επίσης μια σωστή Δημοκρατία δεν μπορεί να αναγνωρίζει πλειοψηφίες που στηρίζονται σε ουσιαστικά προσωπικές επιλογές κάποιων ανθρώπων. Δεν μπορεί π.χ να υπάρχει πλειοψηφία «Το αγαπημένο μας φαγητό είναι ο μουσακάς» ή «Είμαστε οπαδοί του Ολυμπιακού» ή «Μας αρέσει το τρέξιμο».
Για να γίνει πιο κατανοητό πόσο επικίνδυνη είναι η αρχή μιας αυθαίρετης πλειοψηφίας έξω από τη Συνταγματική νομιμότητα ας σκεφτεί κάποιος:
-μια πλειοψηφία από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (75-80%) να επιβάλει στο υπόλοιπο του πληθυσμού να εργάζεται για να την τρέφει.
-στα πλαίσια της Ε.Ε η μη ορθόδοξη πλειοψηφία να θέλει να επιβάλει μια θρησκευτικού τύπου άποψη στην Ελλάδα.
-για τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που εργάζονται στην Ε.Ε να μπαίνουν ξαφνικά εμπόδια για καριέρα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα εξαιτίας θρησκευτικού δόγματος. Το οποίο φυσικά δεν γίνεται. Χιλιάδες Έλληνες καταλαμβάνουν καίριες θέσεις σε ξένες χώρες. Σε σχολεία, σε Πανεπιστήμια, σε νοσοκομεία και πανεπιστημιακές κλινικές. Γίνονται καθηγητές σε Πανεπιστήμια, κάποιοι εκλέγονται βουλευτές και κανένας δεν φωνάζει ότι οι ορθόδοξοι μας απειλούν.
Τα παραδείγματα που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι πάμπολλα.
Το Σύνταγμα στην αστική Δημοκρατία δεν υπάρχει για να προστατεύει πλειοψηφίες στηριγμένες σε μεταφυσικές επιλογές, αλλά για να προστατεύει το άτομο. Αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αν ο στόχος είναι η αυθαίρετη επίκληση σε πλειοψηφίες τότε θα έχουμε τύπους διακυβέρνησης που ανέφερα ήδη. Εξάλλου οι πλειοψηφίες είναι κάτι ρευστό. Οι άνθρωποι ως άτομα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν συνήθειες. Ακόμη και αν αυτό δεν θα ήταν πιθανό για τους περισσότερους ή δε θα σκέφτονταν ποτέ να αλλάξουν σε κάτι, το κράτος δεν μπορεί να απαγορεύει προληπτικά την αλλαγή. Εξάλλου κάτι που είναι πλειοψηφία σε μια γενιά μπορεί να είναι μειοψηφία σε μιά επόμενη γενιά ανθρώπων. Ή να χάσουν βαρύτητα ή και να εκλείψουν ακόμη τα κριτήρια που καθόριζαν συγκεκριμένες ομαδοποιήσεις. Κάποιος που έχει ψηφίσει π.χ ΠΑΣΟΚ σε μια εκλογική αναμέτρηση δεν είναι ιδιοκτησία του κόμματος. Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να ψηφίζει εφ’ όρου ζωής πλέον ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο ισχύει και σε θέματα θεολογικής πίστης. Χιλιάδες άνθρωποι που ακολουθούνε μια πίστη ή ένα δόγμα δε σημαίνει ότι γίνονται ή ότι παραμένουν ή ότι είναι υποχρεωμένοι να παραμείνουν οπαδοί αυτής της θρησκείας ή του δόγματος για πάντα.
Όλοι έχουμε ακούσει ότι για να βγάλεις λεφτά ή για να γίνεις πλούσιος ή για να πετύχεις τέλως πάντων «δεν πας με το σταυρό στο χέρι.» Εννοώντας φυσικά ότι κάποιος θα πρέπει να χρησιμοποιήσει υποχθόνια μέσα για τα παραπάνω. Και όχι τον τιμημένο Σταυρό μας που δεν είναι φυσικά υποχθόνιο μέσο.
Δείτε αυτό στου Ροϊδη και αυτό στην Ερινύα και θα αλλάξετε γνώμη.
Εδώ και 5 εβδομάδες σχεδόν όλα περιστρέφονται γύρω από την υπόθεση Ζαχόπουλου. Τελικά έχουμε πάλι αυτό που ουσιαστικά θέλουμε. Σκάνδαλα και διαφθορά που μπορούν να κάνουν κάθε Έλληνα να μένει ικανοποιημένος (!) ότι η κακή του η τύχη, ότι ταλαιπωρείται ακόμη σε πολλές περιπτώσεις σε δημόσιες υπηρεσίες ή στους δρόμους, ότι δεν εύκολα βρίσκει δουλειά, ότι για να βρει δουλειά πρέπει να έχει κανείς μέσο και όταν τελικά βρίσκει να αμείβεται τις περισσότερες φορές με χαμηλούς μισθούς και πολλά άλλα οφείλονται στο γεγονός ότι μια ομάδα ανθρώπων που λέγονται πολιτικοί είναι υπεύθυνοι για όλα.
Μπορούμε να συνεχίσουμε σκεφτόμαστε ότι είμαστε ένας υπέροχος, πανέξυπνος, γεμάτος χαρίσματα λαός που απλώς έχει την ατυχία να κυβερνάται τα τελευταία 179 χρόνια από ανίκανους και διεφθαρμένους ανθρώπους και οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με την κοινωνία από όπου παράγονται.
Από την άλλη είναι πραγματικά απίστευτο αλλά και τραγικό πόσο ισχυρή είναι η αντίληψη ότι το κράτος ανήκει κάθε φορά στο κυβαρνών κόμμα. Και το πιο τραγικό είναι ότι θεωρείται κάτι απολύτως φυσικό τόσο από τα κόμματα όσο και από την κοινωνία. Υπάρχει όχι απλά ένας εθισμός σε φαινόμενα διαφθοράς αλλά πιθανώς να μην είμαστε πλέον σε θέση να τη διακρίνουμε σε πολλές περιπτώσεις.
Η απάθεια της σημερινής κυβέρνησης δεν διαφέρει από την απάθεια που έδειχνε το ΠΑΣΟΚ όταν αυτό ήταν κυβέρνηση. Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι η εκάστοτε αντιπολίτευση αναζητά σκάνδαλα και εκεί που δεν υπάρχουν, είναι πολύ παραπάνω από ενδεικτικός του προβλήματος ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η χρήση του κράτους από τα κόμματα.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ενώ ο δικομματισμός πρέπει να σταματήσει όχι επειδή είναι κακός αυτός καθεαυτός, αλλά επειδή είναι ο μοναδικος τρόπος ίσως να αποκτήσουν δημοκρατική οργάνωση τα δύο μεγάλα κόμματα και να μην κληρονομούνται, τα άλλα τρία κόμμματα της Βουλής δεν αποτελούνε πρακτικά λύσεις. Πρόκειται όπως έχω ξαναγράψει για εικόνες παρόμοιων αντιλήψεων ιδωμένες από διαφορετική γωνία. Ο Συνασπισμός ενώ σε κοινωνικά θέματα έχει σωστές γενικά ιδέες, σε θέματα οικονομικά και κρατικής οργάνωσης είναι αρτηριοσκληρωτικός. Το ΚΚΕ έχει μόνο το όνομα του λαϊκου κόμματος καθώς του λείπει εντελώς η χάρη. Ενώ όμως το ΚΚΕ έχει ένα ταβάνι ψήφων που μπορεί να φτάσει (ίσως όχι πάνω από 10%) ο ΛΑΟΣ πιστεύω πως δεν το έχει και αυτό είναι και το πρόβλημα. Από ένα λαϊκίστικο ακροδεξιό κόμμα που μπορεί να ιδωθεί σαν λύση στο αδιέξοδο.
Είχα στείλει προ ημερών το παρακάτω κείμενο εδώ ως σχόλιο σε αυτό. Το παραθέτω εδώ επειδή ζήτησα την απόσυρσή του από τις Σελίδες Κριτικής.
————————————————————————————————————————–
Κύριε Παπαϊωάννου,
Με αφορμή την πρότασή σας για σχολιασμό στο κείμενο της κ. Μαρίας Σεφέρου θα ήθελα να καταθέσω τις δικές μου απόψεις.
Το συγκεκριμένο κείμενο το είδα σαν έναν μάλλον αδιάφορο σχολιασμό του γεγονότος της επανεκλογής του Γιώργου Παπανδρέου (ΓΠ). Ήδη από την πρώτη παράγραφο δίνει το στίγμα της κριτικής της: μια συναισθηματική ερμηνεία της πραγματικότητας. Το « YES » που αναφέρει δείχνει μία λαΐκίστικη προσέγγιση που θα αρέσει σε ελληνικά αυτιά. Με αυτό θεωρεί εξ ορισμού ότι ο ΓΠ είναι κάτι σαν όργανο μιας άλλης ξένης δύναμης και αμφισβητεί τον πατριωτισμό του. Πολύ βολική προσέγγιση θα την χαρακτήριζα.
Ανεξάρτητα από τις ικανότητες και την καταλληλότητα του ΓΠ να ηγηθεί στο ΠΑΣΟΚ ή να κυβερνήσει, η κριτική στο πρόσωπό του δεν μπορεί να γίνει από το χώρο της λαϊκής/λαϊκίστικής (ακρο)δεξιάς όπως κάνει η κυρία Σεφέρου. Μια λαϊκή δεξιά που (όχι μόνο) στην Ελλάδα έχει υιοθετήσει κάποιες αριστερές οικονομικές ιδέες και που μάλιστα τα τελευταία 2-3 χρόνια έχει αρχίσει να επικαλείται έννοιες όπως δημοκρατία, ελευθερία του λόγου, προστασία του Συντάγματος και άλλες μεγαλόσχημες εκφράσεις στην προσπάθεια της να δειχτεί ανεκτική και δημοκρατική. Είναι αστείο (ή και ύποπτο) άνθρωποι, και δεν πρόκειται μόνο για ανθρώπους εξουσίας αλλά και για ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που στήριζαν ιδεολογικά και κοινωνικά το θεσμό της μοναρχίας και αργότερα την δικτατορία να δυσανασχετούν από την κληρονομική εναλλαγή των προσώπων στα κόμματα όπως κάνει η κ. Σεφέρου. Είναι αστείο (ή και ύποπτο) λάτρεις του Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών, το οποίο η δικτατορία δεν το ανακάλυψε απλώς το έβγαλε στην επιφάνεια αν κρίνει κανείς από τις αντιδράσεις του πληθυσμού στο κάποτε θέμα των αστυνομικών ταυτοτήτων αλλά και γενικότερα για την αλαζονική σκέψη του μέσου Έλληνα (ή μήπως ΈΛ-ληνα) για τον εαυτό του ως εκπολιτιστή των πάντων και σαν «γνήσιο» χριστιανό ορθόδοξο, να εμφανίζονται όψιμοι και φανατικοί υπερασπιστές της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης. Στη Γερμανία όπου είμαι, οι ακροδεξιοί επικαλούνται και αυτοί τα τελευταία χρόνια ακριβώς τη δημοκρατία και την ελευθερίας της έκφρασης για να προοωθούν τις ιδέες τους. Έχουν δίκιο αλλά ταυτόχρονα πρόκειται φυσικά για υποκρισία από την πλευρά τους.
Το κείμενο μου θύμισε τον λίγο με από όλα πολιτικό λόγο του Γιώργου Καρατζαφέρη. Π.χ για τη χούντα είπε κάποτε το εξής:
«κάποιοι τη λένε επανάσταση. Δεν έχω πρόβλημα να την πω επανάσταση. Κάποιοι την λένε κίνημα. Δεν έχω πρόβλημα να την πω κίνημα. Κάποιοι τη λένε χούντα. Δεν έχω πρόβλημα να την πω χούντα.»
Ο Καρατζαφέρης είναι με όλους λοιπόν. Και δημοκράτης αφού δεν κάνει διαχωρισμούς. Και με τους υποστηρικτές της δικτατορίας και με τους αντίθετους σε αυτή. Εξάλλου και οι μεν και οι δε ήταν και είναι Έλληνες. Οπότε ο Καταζαφέρης είναι γενικώς με όλους τους Έλληνες.
Η ερμηνεία που δίνει για τα αίτια της ήττας του ΠΑΣΟΚ είναι ακριβώς η ερμηνεία που θα έδινε κάποιος πολιτευτής του ΛΑ.Ο.Σ.
Αναφέρει η κ. Σεφέρου:
1) Δεν είχε καταλάβει ο άνθρωπος (ΓΠ) αν έβλαψαν οι μαζικές μετοχοποιήσεις (αποκρατικοποιήσεις) της οικονομικής πολιτικής των ‘εκσυγχρονιστικών’ κυβερνήσεων του μαθητευόμενου μάγου της ελεύθερης οικονομίας κ. Σημίτη και του υπουργού του κ. Παπαντωνίου …
Σχόλιο : δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει το κράτος να είναι επιχειρηματίας. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να έχει ρόλο στην παροχή υπηρεσιών παιδείας, υγείας ή ασφάλισης αλλά γιατί θα πρέπει να συντηρεί εταιρίες;
Θα έπρεπε μήπως να κρατικοποιηθεί η Ιντρακόμ ή ο Κωτσόβολος ή ο Μαρινόπουλος για να δειχτεί ο Κώστας Σημίτης μη μαθητευόμενος μάγος της ελεύθερης οικονομίας;
Η ελληνική οικονομία χρειάζεται όντως μεγάλες αλλαγές στις κατευθύνσεις, στον σχεδιασμό και στην οργάνωσή της. Και χωρίς αποκρατικοποιήσεις/ιδιωτικοποιήσεις αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Από ότι είδα η κ. Σεφέρου ήτανε και στη Βρετανία. Σε μια χώρα που η ελεύθερη οικονομία είναι μη αμφισβητήσιμη. Θεωρώ ανέντιμο και εκ του πονηρού να πηγαίνει κανείς στο εξωτερικό, σε χώρες με ελεύθερη οικονομία για να καταρτιστεί καλύτερα, να μορφωθεί καλύτερα, να κερδίσει περισσότερα χρήματα και μετά να επιστρέφει στην Ελλάδα και να καταδικάζει το είδος της οικονομίας που είδε εκεί που ήταν, ανεμίζοντας ταυτόχρονα τα πτυχία και την εμπειρία που ακριβώς εκεί απέκτησε. Και πήγε εκεί ώστε προφανώς να έχει το πάνω χέρι στον ανταγωνισμό στον εργασιακό χώρο και όχι μόνο.
Είναι σαν να θέλει κάποιος να αποτρέψει άλλους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση σε αυτές ακριβώς τις καλύτερες υπηρεσίες και μάλιστα χωρίς την ανάγκη να ξενιτευτεί. Όσοι επιχειρηματολογούν κατ’ αυτόν τον τρόπο επιθυμούν απλώς τον περιορισμό του ανταγωνισμού για τους ίδιους, έχοντας φυσικά πρώτα εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους καλύτερες προοπτικές.
2) η μεγάλη λεηλασία του κομποδέματος των μικρο-αποταμιευτών μέσω του Χρηματιστηρίου (1999-2000) ώστε να ανδρωθούν τα ‘νέα τζάκια’ και να φουσκώσουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί των ξένων και ντόπιων κορακιών του χρηματιστηριακού τζόγου…
Σχόλιο: η ατομική ευθύνη που είναι τελικά; Μήπως επρόκειτο για ανήλικους; Όσοι «επένδυσαν» εκείνα τα χρόνια στο χρηματιστήριο σε τι αποσκοπούσανε; Μήπως όχι στον έυκολο και γρήγορο πλουτισμό; Μήπως τελικά ο καπιταλισμός και η ελεύθερη αγορά είναι βιολογικό χαρακτηριστικό και υπάρχει στη φύση του κάθε ανθρώπου και απλώς όταν οι συνθήκες γίνουν ευνοϊκές εκδηλώνεται; Όπως ακριβώς εκδηλώθηκε στο «λαουτζίκο» που επένδυσε όταν (νόμισε πως) μυρίστηκε αρπαχτή;
Εκείνη την εποχή ήμουν Ελλάδα. Ούτε εγώ ούτε άλλο μέλος μέλος από την οικογένειά μου δεν έπαιξε στο Χρηματιστήριο. Και υπήρχαν φυσικά και άλλοι που απείχαν. Το γεγονός ότι κάποιοι δεν ασχολήθηκαν τους κάνει πιο υπεύθυνους ή πιο ενήλικες σε σχέση με όσους ασχολήθηκαν;
Αν είναι έτσι γιατί εμπιστευόμαστε την καθολική ψηφοφορία στις εκλογές; Να ψηφίζουν λοιπόν τότε μόνο οι πραγματικά σκεπτόμενοι και ώριμοι πολίτες!
3) Δεν είχε υποψία μήπως έβλαψε η άγρια κομματικοποίηση του κράτους, η διαφθορά …
Σχόλιο: Αφού έχει καταδικάσει την ελεύθερη οικονομία την ενοχλεί κομματικοποίηση του κρατους και η διαφθορά. Μα γιατί υπάρχει κομματικοποίηση στο κράτος; Και η μεγάλη διαφθορά;
Έχουμε τα φαινόμενα που υπάρχουν σε χώρες με οικονομίες παρόμοια με τη δική μας. Τεράστιο και εν πολλοίς άχρηστο κράτος
4) ο ευτελισμός και η δαιμονοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας, η έλλειψη συγκροτημένης και συνετής μεταναστευτικής πολιτικής, ο εμπαιγμός και η προκλητική περιφρόνηση αρχών και αξιών που είχαν κρατήσει το έθνος μας όρθιο μετά την απελευθέρωση
Σχόλιο: Εδώ τι να πει κανείς; Δεν νομίζω ότι κάποιος που βρίσκεται μπροστά στην κάλπη σκέφτεται αν δαιμονοποιήθηκαν τα σώματα ασφαλείας. Όσο για προκλητική περιφρόνηση αρχών και αξιών θα εννοεί το θέμα με τις ταυτότητες. Σοβαρό θέμα! Εγώ πάντως ξέρω τρεις αξίες που κράτησαν όρθιο το έθνος μας: Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία χωρίς τις οποίες δεν θα υπήρχε καν ελληνικό κράτος.
Αυτό το σημείο με την ταυτόχρονη ανησυχία για τα σώματα ασφαλείας, τη μετανάστευση και τις αξίες και αρχές του έθνους κατευθύνει σε ανάμιξη σοσιαλιστικών οικονομικών ιδεών και εθνικών ιδεών. Λογική του ΛΑ.Ο.Σ. Το μίγμα όπως καταλαβαίνεται είναι εκρηκτικό.
Το κείμενό της κ. Σεφέρου είναι εν τέλει καλό για τον μέσο Έλληνα ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ο οποίος θέλει να ακούει ότι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού, ότι όλοι μας ζηλεύουν και θέλουν να μας καταστρέψουν, που ακόμη και αν βρίσκεται σε θέση ισχύος ή είναι πλούσιος ή διεφθαρμένος θέλει να ακούει γενικόλογη κριτική εναντίον των κακών πλούσιων, των λαμόγιων και των διεφθαρμένων. Αυτό ξέρετε λειτουργεί όπως η συγχώρεση της Εκκλησίας. Αφού μετανοήσεις μπορείς να ξαναρχίσεις.
Η επιχειρηματολογία όμως είναι διάτρητη και πολιτικά άσχετη.
Όσο για τις ερωτήσεις σας.
Νομίζω όμως ότι ακριβώς αυτή η κατάσταση γεννάει μια σειρά από απορίες: Με βάση ποιες πολιτικές και ηθικές αρχές κρίνονται οι πολιτικές πράξεις και το ήθος των πολιτικών και γενικότερα η πολιτική; Αφού η πολιτική είναι τόσο ασύμβατη με τα καθιερωμένα πρότυπα γιατί αναρωτιόμαστε γιατί δεν τηρούνται οι αρχές και δεν αναρωτιόμαστε γιατί ισχύουν ακόμη αρχές που δεν τηρούνται από κανέναν; Γιατί δεν βρίσκεται στην πολιτική σκηνή καμιά δύναμη που να παράγει νέες αρχές με βάση τις οποίες μπορεί να δομηθεί μια υγιής πολιτική σκηνή;
Πώς είναι δυνατό να υπάρχει υγιής πολιτική σκηνή σε μια χώρα που ζει με φεουδαρχικές δομές; Όταν είμαστε μια χώρα με ημι-θεοκρατική αντίληψη της πραγματικότητας; Και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα θα πω ότι ακριβώς τέτοιες κριτικές και τέτοιες αντιλήψεις είναι οι αιτίες για τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα.
Προς το παρόν ως πολίτες οι Έλληνες δεν θέλουμε καμία δύναμη που να παράγει νέες αρχές με βάση τις οποίες μπορεί να δομηθεί μια υγιής πολιτική σκηνή . Ή θέλουμε επιστροφή στον παλιό «καλό καιρό». Υπάρχουν φυσικά άνθρωποι που αντιδρούνε αλλά για να δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα θα χρειαστεί καιρός.
—————————————————————————————————————————
Η αφορμή για αυτό το σχόλιο ήταν αυτό.
Καταρχήν πρέπι να πω ότι από παρανόηση δική μου σχολίασα το κείμενο της κ. Σεφέρου και όχι αυτά που εννοούσε ο κ. Παπαϊωάννου.
Ο κ. Παπαϊωάννου ξεκινά την πρόταση του για συζήτηση ως εξής:
Το κείμενο της κ. Σεφέρου, ακριβώς επειδή βρίσκω την γραφή της εξαιρετικά γλαφυρή και τα επιχειρήματά της μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης, μου δίνει την ευκαιρία και την ευκολία μιας παρατήρησης και μιάς πρότασης
Το κείμενο της κ. Σεφέρου αναφέρει φυσικά και άλλα γεγονότα και όχι μόνο αυτά που σχολίασα αλλά αυτά είναι περισσότερο θα έλεγα περιγραφικά του τι έγινε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας των εκλογών του ΠΑΣΟΚ. Μπορώ επίσης να παραδεχτώ ότι σε αρκετά σημεία υπήρξε τόνος επιθετικός από την πλευρά μου. Αλλά αναρωτιέμαι: είναι δυνατό τα επιχειρήματα κάποιου να είναι μη αμφισβητήσιμα; Και αν είναι κάποια (πιθανόν), είναι όλα; Και ποια είναι μη αμφισβητήσιμα και ποια όντως; Ουσιαστικά αυτό ήταν που με παρακίνησε να γράψω αυτό το κείμενο.
Το θέμα είναι ότι ο κ. Παπαϊωάννου συνδυάζει το παραπάνω με πρόταση για ανταλλαγή απόψεων για το μελλοντικό ΠΑΣΟΚ.
Προτείνω εντελώς φιλικά στην κ. Σεφέρου και σε όποιον άλλο αναγνώστη έχει την δυνατότητα να γράψει ένα ηλεκτρονικό κείμενο, να γράψει τις παρατηρήσεις του πάνω στα θεωρητικά ζητήματα που τίθενται σ’ αυτά τα κείμενα.
Εννοεί εδώ τα δικά του κείμενα. Σκέφτομαι όμως αν κάποιοι από τους γράφοντες έχουν επιχειρήματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης δεν σημαίνει αυτό εξ’ ορισμού ότι οτιδήποτε διαφορετικό είναι λάθος; Δεν σημαίνει ότι η λύση και η απάντηση έχει ήδη δοθεί; Ως προς τι τότε η ανταλλαγή απόψεων;
Εξηγεί ο κ. Παπαϊωάννου στο μετέπειτα σχόλιό του:
Αυτά τα κείμενα όμως δεν είναι το κείμενο της κ. Σεφέρου αλλά τα δικά μου κείμενα στα οποία υποστηρίζω ότι οι διαδικασίες εκλογής αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ, σχετίζονται με την αθεράπευτη — κατά την άποψή μου — κρίση του εξουσιαστικού συστήματος.
Όπως ήδη έγραψα νόμισα πώς εννοούσε όλα τα κείμενα που υπήρχαν για το θέμα. Εξάλλου στις πρώτες σειρές της πρότασής του αναφέρει ότι η γλαφυρότητα του κειμένου της κ. Σεφέρου του δίνουν την ευκαιρία μιας πρότασης. Δηλαδή, η αφορμή όπως το κατάλαβα εγώ, ήταν αυτό το κείμενο. Ή τουλάχιστον της κ. Σεφέρου συμπεριλαμβανομένου.
Λέει ο κ. Παπαϊωάννου
Αλλά εδώ δεν κάνει καν αυτό (αναφέρεται σε εμένα). Θεωρεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η κ. Σεφέρου είναι “ανέντιμη”, επειδή, παρόλο που όπως ο ίδιος ο κ. Μπρούζος, “επωφελήθηκε” από την διαμονή της σε μια χώρα με “ελεύθερη οικονομία” υποτιμά την υπεροχή της!
Εδώ κρίνω την τακτική πολλών συμπατριωτών μας (γι’ αυτό και γράφω: να πηγαίνει κανείς στο εξωτερικό και όχι η κ. Σεφέρου ειδικά) που ενώ μορφώνονται και αποκτούν εμπειρία στο εξωτερικό, πολεμάνε κάθε αλλαγή που θα επέτρεπε σε κάποιον να αποκτήσει τα ίδια εφόδια στην Ελλάδα και όχι της κ. Σεφέρου εξειδικευμένα. Δεν με απασχόλησε η υπεροχή ή όχι της κ. Σεφέρου. Ούτε έκανα κάποια σύγκριση με τον εαυτό μου. Δεν θεωρώ ανέντιμο το ότι μορφώθηκε στο εξωτερικό. Αλλά την πολεμική σε αλλαγές που θα δημιουργούσαν με το χρόνο ανάλογες συνθήκες και στην Ελλάδα για ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα ή την επιθυμία να δοκιμάσουν το βήμα στο εξωτερικό και να πάρουν μια ιδέα για το τι συμβαίνει έξω από τα ελληνικά σύνορα.
Γράφει επίσης ο κ. Παπαϊωάννου στο σχόλιό του την εξής πρόταση:
Το επιχείρημα αυτό είναι εντελώς για πέταμα για τον απλό λόγο δεν υπάρχει πια πουθενά στον κόσμο χώρα “μη ελεύθερης” οικονομίας
Αφού αναγνώρισε με μεγάλη ευκολία τη μη επιδεκτικότητα σε αμφισβήτηση κάποιων άλλων επιχειρημάτων και θεωρεί ότι πρέπει να κρίνουμε αυστηρά την αυθαιρεσία της καταδίκης των συνομιλητών μας και έχει επίσης καταδικάσει τις αυθεντίες και την κριτική δέχεται εξίσου εύκολα ότι ένα δικό μου επιχείρημα όχι απλώς επιδέχεται αμφισβήτησης αλλά είναι και για πέταμα.
Από εκεί και πέρα η ελεύθερη οικονομία δεν είναι υπεύθυνη για την δυστυχία ότι δεν μπορούμε να διαπρέψουμε στον τόπο μας. Τι φταίει η ελεύθερη οικονομία π.χ για τη διαφθορά στην χώρα μας; Αν και νομίζω ότι τελικά αυτό είναι το κλειδί της υπόθεσης. Όποιος καταδικάζει την ελεύθερη οικονομία έχει μη αμφισβητήσιμο δίκιο.
Μειώνονται σταδιακά οι καταλήψεις στα σχολεία, δήλωσε την Τρίτη ο υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης έπειτα από συνάντηση με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου, σημειώνοντας ότι βασική αιτία της μείωσης είναι ότι «σε σύντομο χρονικό διάστημα ανταποκριθήκαμε και επιλύσαμε τις ελλείψεις και σε βιβλία και σε καθηγητές διασφαλίζοντας και περισσότερες πιστώσεις για αναπληρωτές».
Το παραπάνω το βρήκα εδώ http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=848671&lngDtrID=244
Και σκέφτηκα: τι είπε ο άνθρωπος; Οι καταλήψεις μειώνονται επειδή «ανταποκριθήκαμε»;
Ουσιαστικά παραδέχτηκε ότι οι καταλήψεις καλώς γίνονται και ότι το υπουργείο ικανοποίησε τα «αιτήματα» των μαθητών! Ότι αν δεν γίνονταν οι καταλήψεις δεν θα επιλύονταν οι ελλείψεις σε βιβλία και καθηγητές και ότι ήταν κάτι που από μόνος του ο ίδιος δεν θα το σκεφτόταν. Και πρόκειται για καταλήψεις που επαναλάμβονται απλώς ως συνήθεια κάθε χρόνο και που με τα αιτήματα που προβάλλονται μπορεί να συνεχίζονται αδιάκοπα για τα επόμενα 50 χρόνια.
Κάτι που είναι δηλαδή αυτονόητος ρόλος του υπουργείου, δηλαδή του κράτους ξαφνικά μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία του «μαθητικού κινήματος» . Αλήθεια αν είναι έτσι γιατί δεν γίνεται υπουργός Παιδείας κάποιος από τους μαθητές; Αφού όντως ξέρουν καλύτερα τι πρέπει να γίνει!
Με κάτι τέτοια σκέφτομαι πότε θα βρεθούν άνθρωποι με λογική σκέψη να αναλάβουν θέσεις διοίκησης. Πρόκειται για έναν αρκετά νέο άνθρωπο και αντί να σκέφτεται να δώσει κάτι καινούριο στο χώρο ευθύνης του, λαϊκίζει απλώς με το να εμφανίζει την κυβέρνηση να αφουγκράζεται το λαϊκό αίσθημα.
Κάτι που συζητιέται κατά εποχές στην Ελλάδα είναι το θέμα των σχέσεων μεταξύ κράτους και Εκκλησίας. Αφορμή για αυτό το κείμενο είναι μια συζήτηση που είχα εδώ http://cacofonix-cacofonix.blogspot.com/2007/10/blog-post_13.html
Θα ξεκινήσω ανάποδα. Από την πλευρά όσων δεν θέλουν τον διαχωρισμό. Υπάρχει μια επιτηδευμένη προσπάθεια να ταυτιστεί το άθρησκο, κοσμικό κράτος με το ολοκληρωτικό κράτος, και συγκεκριμένα το φασιστικό και το κομμουνιστικό. Μια προσπάθεια να δειχτεί ότι κοσμικό κράτος σημαίνει επιβολή αθεϊας και φυσικά η αθεϊα συνοδεύεται στο μυαλό τους με ανηθικότητα, πονηριά και άλλα σατανικά! Υποκρίνονται ότι δεν καταλαβαίνουν πως δημοκρατία και κοσμικό κράτος σημαίνει απλώς ότι το κράτος δεν θα ευνοεί κάποια θρησκεία ή δόγμα αλλά ούτε θα επιβάλλει αθεϊα. Αν και νομίζω ότι ότι το πρόβλημα για αυτούς εκεί ακριβώς είναι: στο ότι δεν θα επιβάλεται θρησκείας και ιδιαίτερα δόγμα.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι όντως στον κομμουνισμό και τον φασισμό ή τον ναζισμό συνέβησαν αυτά που συνέβησαν λόγω αθεϊας; Αστείο και να το συζητά κανείς θα έλεγα. Μήπως από θρήσκο κράτος, το Βυζάντιο δεν εξοντώθηκαν χιλιάδες μονοφυσίτες, αρειανοί και άλλοι «αιρετικοί»; Μήπως οι θρήσκοι ηγέτες του κράτους αυτού δεν έπαιρναν μέρος σε συνομωσίες και δολοφονίες ανταγωνιστών για το θρόνο; Μήπως θρήσκα κράτη δεν οργάνωσαν τις Σταυροφορίες; Μήπως σε περιόδους θρήσκων κρατών δεν οργανώθηκε η Ιερά Εξέταση; Μήπως θρήσκα κράτη δεν ήταν υπέυθυνα για την εξόντωση ιθαγενών πληθυσμών στα χρόνια της αποικιοκρατίας; Μήπως θρήσκα κρατική οντότητα δεν ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία; Μήπως θρήσκο δεν ήταν και το τσαρικό καθεστώς με την τόση καταπίεση; Μήπως ο Φράνκο της Ισπανίας ήταν άθρησκος όταν συνεργάστηκε με τους «άθεους» Ναζί; Μήπως η δικτατορία στα καθ’ ημάς δεν ήθελε θρήσκο κράτος; Ή μήπως οι σημερινές θεοκρατικές κοινωνίες της Μέσης Ανατολής είναι πρότυπα οργάνωσης ή σεβασμού έστω των βασικών ατομικών δικαιωμάτων;
Η θρησκεία ποτέ δεν απέτρεψε εγκλήματα. Ουδέποτε εξασφάλισε την γενική ηθική πρόοδο και την δίκαιη λειτουργία του κράτους. Και αυτό ανεξάρτητα ποια θρησκεία και ποιο δόγμα έχουμε στο μυαλό.
Κάτι άλλο που υποστηρίζεται είναι ότι και στην Ευρώπη τα κράτη δεν είναι ακριβώς κοσμικά αλλά υπάρχει σχέση Εκκλησίας με το κράτος όπως και στην Ελλάδα. Σχέση φυσικά και υπάρχει αλλά το κράτος συνεργάζεται με την Εκκλησία όπως θα συνεργαζόταν με μια έξωκοινοβουλευτική επιτροπή, οργανώσεις περιβαλλοντικές και γενικά σε αυτό το επαγγελματικό επίπεδο. Γι’ αυτό και δεν υποδέχονται το Άγιο Φως και μάλιστα ως αρχηγό κράτους ούτε του παρουσιάζουν όπλα (λες και οι Νεοέλληνες δεν έχουν ξαναδεί φωτιά). Ούτε βγαίνουν παπάδες ή καρδινάλιοι και φωνάζουν για την πίστη και το έθνος. Στη Γερμανία κάποιος έχει το δικαίωμα να ζητήσει εγγράφως της έξοδο από την Εκκλησία και έτσι δεν πληρώνει φόρο. Δεν μπορεί επομένως να γίνει σύγκριση μεταξύ του ελληνικού παραδείγματος και αυτού που συμβαίνει στις βόρειες χώρες. Σύγκριση μπορεί να γίνει ίσως με την Ιταλία ή την Ισπανία αν και δεν ξέρω επαρκώς τι επικρατεί σε αυτές τις χώρες.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι ένα θρήσκο ή άθεο κράτος. Το θέμα είναι ένα κράτος που δεν επιβάλει άποψη σε θέματα που άπτονται της προσωπικής επιλογής και επιθυμίας των πολιτών. Όπως δεν μπορεί να διδάσκεται ή να επιβάλεται από το κράτος ότι το μπλε ή το κίτρινο π.χ είναι το καλύτερο χρώμα ακόμη και αν μια πλειοψηφία το επιλέγει, έτσι ακριβώς δεν μπορεί το κράτος να προπαγανδίζει ή να ευνοεί θρησκεία ή δόγμα. Με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί φυσικά να επιβάλει αθεϊα. Και σε ένα δημοκρατικό κράτος, κοσμικό κράτος είναι στις αρχές του να σέβεται αυτές τις προσωπικές επιλογές. Ένα κοσμικό κράτος μπορεί εύκολα (και φυσικά πρέπει) να ανέχεται πίστη και απιστία.
Ως γνωστό οι κομμουνιστές είναι ενάντια στην Εκκλησία. Και η Εκκλησία εμφορείται από αντικομμουνιστικές ιδέες. Είναι όμως έτσι; Για να δούμε:
Μονομανία, αρχομανία και αλαζονεία:
Μόνο ένα κόμμα πρέπει να κυβερνάει (τι ποιό κόμμα;)
Μόνο ένας Θεός υπάρχει (τι ποιός Θεός;)
Έχουν μεγάλη ιδέα για την αποτελεσματικότητά τους:
Όλα τα άλλα κόμματα και οι άλλες ιδεολογίες δεν προσφέρουν τίποτα και κακώς υπάρχουν.
Όλα οι άλλες θρησκείες δεν είναι αληθινές. Αυτό ισχύει και μεταξύ τους για τα διάφορα δόγματα.
Έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους:
Ισχύει και τους δύο: η κοινωνία αποτελείται από αδύναμα και ανώριμα πλάσματα (κάτι σαν 5χρονα δηλαδή) που χρειάζονται μονίμως καθοδήγηση από πεφωτισμένους. Δηλαδή αυτούς. Και όχι άλλους. Είμαστε όλοι ένα σύνολο ανθρώπων που σκέφτεται, κινείται και δρα ως μάζα. Άτομα με ξεχωριστές επιθυμίες δεν υπάρχουν.
Και οι δύο έχουν μία Αγία Τριάδα που δεν κάνει ποτέ λάθος:
Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν
Πατέρας, Γιος και Άγιο πνεύμα (άντε, τα αρχικά με κεφαλαία)
Και οι δύο ενώ υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τη μία και μοναδική αλήθεια, δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο ποια είναι αυτή:
Υπάρχουν δεκάδες αριστερά κόμματα που έχουν προέλθει από δεκάδες διασπάσεις, λόγω διαφωνιών για την αληθινή αλήθεια. Κάθε κόμμα ή κίνηση διεκδικεί την αυθεντία και την αυθεντικότητα. Ενώ υπάρχουν τόσες διασπάσεις και διαφωνίες γίνεται πάντα λόγος για την μία και μοναδική αληθινή Αριστερά!
Υπάρχουν τρία κύρια δόγματα και ένα σωρό άλλα εκκλησιαστικά κινήματα που έχουν προέλθει από δεκάδες διασπάσεις, λόγω διαφωνιών για την αληθινή αλήθεια. Κάθε δόγμα ή οργάνωση διεκδικεί την αυθεντία και την αυθεντικότητα. Ενώ υπάρχουν τόσες διασπάσεις και διαφωνίες γίνεται πάντα λόγος για την μία και μοναδική αληθινή Πίστη!
Και οι δύο συντηρούνε μούμιες (εντάξει ο κομμουνισμός μόνο μία):
Τον Λένιν (νομίζω όχι πλέον)
Τα διάφορα οστά των αγίων που ευωδιάζουν, μοσχοβολάνε, θεραπεύουν, διορίζουν, συμπληρώνουν φορολογκές δηλώσεις κ.λ.π
Το Κόμμα ή η Εκκλησία εκπροσωπεί την αντίστοιχη Αγία Τριάδα:
Μόνο στο κόμμα υπάρχει ελπίδα και σωτηρία για εργάτες, φοιτητές, αγρότες και κυρίως δημοσίους υπαλλήλους.
Μόνο στην Εκκλησία υπάρχει ελπίδα και σωτηρία.
Αυτοθυσία για τα πιστεύω:
Όλα τα δίνουμε για το Κόμμα
Όλα τα δίνουμε για του Χριστού την πίστη την αγία.
Πάντα δίνεται γραμμή από πάνω:
Άμα δεν συνεδριάσει το Πολιτικό Γραφείο δεν μπορεί κανένα μέλος του κόμματος να κάνει πιπί του με προσωπική πρωτοβουλία.
Άμα δεν συγκαλεστεί Ιερά ή Οικουμενική Σύνοδος δεν μπορεί να ξέρουμε αν η κατανάλωση παγωτού φράουλα είναι αμαρτία ή όχι. (Υπάρχει ετυμηγορία ότι ΔΕΝ είναι αμαρτία; Όχι. Άρα;)
Ζούνε σε άλλη φυσική διάσταση. Κρίνουν τα πάντα με τα δεδομένα της εποχής που εμφανίστηκαν ή άρχισαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους:
Οι κομμουνιστές (στην Ελλάδα τουλάχιστον) βρίσκονται στα μέσα του 19ου αιώνα.
Οι χριστιανοί στα τέλη του 1ου αιώνα.
Για να εξακολουθούνε να υπάρχουν χρειάζοναι το ίδιο υπόστρωμα. Ανθρώπους σε ανάγκη: Φτωχούς, ταλαιπωρημένους, κυνηγημένους. Ταυτόχρονα υπόσχονται παραδείσους και αυτοανακηρύσσονται σε πνευματική ηγεσία:
Στην περίπτωση αυτή ισχύει και για τους δύο, ότι η οικονομική και κοινωνική πρόοδος τους αφαιρεί δύναμη. Άρα, συμφέρει να διατηρούνε μεγάλες μάζες σε κακή κατάσταση για να έχουν λόγο ύπαρξης και να τις εκμεταλλεύονται.
Έχουν ψευδαισθήσεις:
Παντού βλέπει εχθρούς του λαού.
Παντού βλέπει εχθρούς της Ορθοδοξίας.
Έχουν και παραισθήσεις:
Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός έχει βάλει στο μάτι την Ελλάδα και τους υπέροχους εργαζομένους της. Επίσης τις κρατικές και ημικρατικές επιχειρήσεις της που όλοι τις ζηλεύουν και θέλουν να τις αγοράσουν αντί πινακίου φακής.
Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός (εδώ γίνεται ταύτιση με τον Σατανά) έχει βάλει στο μάτι το υπέροχο ορθόδοξο έθνος μας. Δηλαδή όλα αυτά που μας κάνουνε κάτι το ξεχωριστό: την πίστη μας (ναι, μη χάσουμε!), τη γλώσσα μας και την Ιστορία μας που ξεκινάει πριν από 3,5 δις χρόνια*.
Διέπονται από κατανόηση και μετριοπάθεια:
Ο λαός είναι το Κόμμα. Το Κόμμα είναι ο λαός
Ο λαός είναι η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι ο λαός
Φαντάζομαι μπορεί κανείς να βρει και άλλα!
*Ναι, το πρώτο κύταρρο που δημιουργήθηκε ήταν ελληνικό!!! Σχηματίστηκε σε έναν βάλτο λίγο έξω από τη Λάρισα. Η Εκκλησία βέβαια αυτό το αρνείται. Όχι γιατί πολεμάει και αυτή την Ιστορία μας (προς Θεού!) απλώς δεν δέχεται θεωρίες που δεν έχουν αποδειχθεί επιστημονικά. Γι’ αυτό και δέχεται την εκδοχή του Αδάμ και της Εύας** που είναι πολύ πιο λογική!
**Έλληνες και οι δύο.
Φόρουμ
