Πρόωρες εκλογές 2009

Τόσο ο Καραμανλής όσο και υπουργοί και άλλα στελέχη της ΝΔ ισχυρίζονται ότι ο εκβιασμός του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη προκήρυξη πρόωρων εκλογών.

Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι. Πώς όμως έχει εξασφαλίσει ο Καραμανλής ότι θα κερδίσει τις εκλογές και μάλιστα θα έχει και 180 βουλευτές αντί 151 που είχε τώρα; Εδώ όλες οι δημοσκοπήσεις εδώ και πολλούς μήνες δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να προηγείται. Με άλλα λόγια ακόμη και αν κερδίσει στις 4. Οκτωβρίου τις εκλογές η ΝΔ και έχει π.χ 155 βουλευτές αυτή η κυβέρνηση θα είναι πάλι δέσμια ενός πιθανού εκβιασμού από το ΠΑΣΟΚ για το θέμα του προέδρου. Τι θα έκανε τότε ο Καραμανλής; Θα προκήρυττε πάλι πρόωρες εκλογές; Και θα γίνονταν κάθε μήνα πρόωρες εκλογές μέχρι να προκύψει Βουλή με πρώτο κόμμα των 180 βουλευτών;

Και αν κερδίσει το ΠΑΣΟΚ 155 έδρες δε θα μπορεί να εκβιάσει μετά η ΝΔ;

Είναι σαφές λοιπόν ότι το επιχείρημα δεν έχει λογική βάση.

Και εις κατώτερα

Ούτε στη δικτατορία δε γινότανε τέτοιες γελοιότητες. Υπουργεία, βουλευτές, δήμαρχοι, επώνυμοι ηθοποιοί και τραγουδιστές γιόρτασαν λέει τα Θερμοπύλεια 2009 και μάλιστα με επιτυχία. Μέχρι και ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν εκεί! Κάτι που ξεκίνησε ως γραφικότητα από υποτίθεται αρχαιολατρικές ομάδες κατέληξε να γίνει κρατικό υποστηριζόμενο πανηγύρι. Η σελίδα μάλιστα του news.ert.gr έχει το θέμα στην θεματική ενότητα του πολιτισμού!

Το επόμενο βήμα είναι να αρχίσουν τα Μαραθώνεια, τα Πλαταιϊκά, τα Μυκάλεια, τα Γρανικά, τα Ισσικά και τα Γαυγαμηλικά με συμμετοχή των εκάστοτε  Πρωθυπουργών και Προέδρων της Δημοκρατίας. Και να γίνουν όλες αυτές οι ημερομηνίες εθνικές γιορτές με παρελάσεις έτσι ώστε μέσα στα επόμενα 20 χρόνια κάθε μέρα να έχουμε και μία μεγάλη εθνική γιορτή.

Πάντως με κάτι τέτοια καταλαβαίνει κανείς 

1) το χαμηλό επίπεδο των τοπικών πολιτικών παραγόντων ανά την επικράτεια. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι κεντρικοί πολιτικοί που είναι της πλάκας αλλά και όλο το περιεχόμενο της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

2) την απουσία οποιουδήποτε στόχου για το μέλλον

3) την απίστευτη ιδεολογική και πνευματική σύγχυση στην Ελλάδα. Λογικές της Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών αναμιγνύονται και συγχρωτίζονται στο πιο επίσημο επίπεδο με λογικές Ελλάς Ελλήνων Δωδεκαθεϊστών.

4) την παντελή έλλειψη περιεχομένου στην ελληνική πολιτικοκοινωνική σκέψη. Το να μιλάς για ελευθερία και να συνδυάζεις αυτή τη λέξη με εθνικιστικές και ρατσισικές αντιλήψεις είναι το λιγότερο αταίριαστο.

Το τελευταίο το εξηγώ για να γίνει αντιληπτό: το 1979 οι τότε Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν και το κατέλαβαν. Απέναντι στους Σοβιετικούς αναπτύχθηκε ένα κίνημα αντίστασης. Αυτό το κίνημα το αποτελούσαν οι Ταλιμπάν. Είναι δυνατό να ισχυριστεί κανείς ότι οι Ταλιμπάν πολεμούσαν για την ελευθερία; Ποια ελευθερία; Αφού τους ξέρουμε. Και ναι οι Ταλιμπάν πολέμησαν όντως τον κατακτητή. Και λοιπόν; Τι είχαν στο μυαλό τους για το μετά όμως; Δεν είναι δυνατό άνθρωποι (και στην Ελλάδα είναι γενικευμένες τέτοιες ιδέες) με πολιτικές απόψεις τέτοιου επιπέδου να μιλάνε για ελευθερία για τους ίδιους λόγους που δεν μπορούνε οι Ταλιμπάν να επικαλεστούνε αυτή τη λέξη ακόμη και αν πολέμησαν του Σοβιετικούς. Μπορεί κανείς να θαυμάσει κανείς τους Ταλιμπάν για τον πατριωτισμό τους; Εντελώς αδιάφορος αφού αυτό που ήθελαν ήταν να ιδρύσουν την πιο βάρβαρη και εγκληματική θεοκρατία της Ιστορίας.

Οι Γερμανοί μετά το ναζισμό τράβηξαν μια κόκκινη γραμμή και χώρισαν την ιστορία τους σε π.Ν (προ ναζισμό) και μ.Ν (μετά ναζισμό). Αποφάσισαν και πέτυχαν σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να αφαιρέσουν τα κατάλοιπα της ναζιστικης νοοτροπίας που καλλιεργούντανε για πάνω από 10 χρόνια στο πληθυσμό και έκαναν τις νέες γενιές να στέκονται κριτικά απέναντι στο φαινόμενο.

Οι Έλληνες τριάντα χρόνια μεταπολίτευσης και δεν έχουμε καταφέρει ακόμη την αποχουντοποίηση της κοινωνίας μας και το βάλσιμο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας βλακωδών απόψεων για ελληνοχριστιανισμούς και τα συμπαρομαρτούντα που μας τυραννάνε τα τελευταία 150 χρόνια. Τώρα έχουμε και επίσημους ελληνοδωδεκαθεϊσμούς.

 

Περί πατριωτισμού:

Πατριωτισμός είναι η υποστήριξη κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών. Για έναν γεωγραφικό χώρο στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας θα ζούνε με σεβασμό της ιδιωτικότητας, θα αναγνωρίζονται ατομικά δικαιώματα φυσικά και μη φυσικά, θα υπάρχει σεβασμός στον πολίτη, δημοκρατική συμπεριφορά των κρατικών δομών αξίζει κανείς να πολεμήσει για αυτόν.

Οι Έλληνες π.χ το 1940 δεν πολέμησαν για την ελευθερία. Για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλήσουμε; Μπροστά τους πολεμούσαν υποτίθεται το φασισμό. Αν γυρνούσαν το βλέμμα πίσω τους όμως θα έβλεπαν κάτι διαφορετικό; Φασισμό είχαν και αυτοί. Τη δικτατορία του Μεταξά. Έναν τρίτο ελληνικό πολιτισμό οργανωμένο στα πρότυπα των καθεστώτων του Τρίτου Ράϊχ του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Φράνκο και του Σαλαζάρ. Αν δεν είχε γίνει η γερμανική εισβολή το 1941 τι θα μπορούσε να εξάγει ως παράδειγμα η Ελλάδα του 1940 σε άλλες χώρες από πολιτικής άποψης; Τι θα μπορούσε να δει μια άλλη χώρα στην τότε Ελλάδα και να ζηλέψει σε ότι αφορά το πολιτικό της επίπεδο; Δημοκρατία; Δικαιώματα; Πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες; Όχι. Το παράδειγμα που θα πορούσε να δώσει ήταν αυτό που είχε και η ίδια. Φασισμό. Αν αυτοί που πολεμούσαν στο μέτωπο γυρνούσαν ως νικητές στα σπίτια τους ποια θα ήταν η ζωή τους στην μετέπειτα καθημερινότητα σε ένα καθεστώς όπου υπήρξαν διώξεις και φυλακίσεις για πολιτικούς λόγους, βασανιστήρια, λογοκρισία και καταπίεση;

Άρα γιατί πολέμησαν οι Έλληνες το 1940; Η απάντηση είναι ότι ένας κόρακας (Ιταλία/Μουσολίνι) προσπάθησε να βγάλει το μάτι ενός άλλου κόρακα (Ελλάδα/Μεταξά) και οι Έλληνες πολέμησαν απλώς από ένστικτο. Δεν είχαν κάποια ελευθερία για την οποία πολέμησαν. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος θα ήθελε να χειροδικήσει κάποτε ενάντια στον Πατακό αυτός θα αντιδρούσε καθοδηγούμενος από το ένστικτο της αυτοάμυνας. Τι θα λέγαμε στην περίπτωση αυτή; Ότι ο Πατακός πολέμησε για την προσωπική του ελευθερία;

Το ίδιο ισχύει και για τα κίνητρα της Αντίστασης. Ακόμη και αν υπήρχαν μεμονωμένα άτομα με όντως στόχους για δημοκρατική μεταπολεμική Ελλάδα το μεγαλύτερο τμήμα της από το ΕΑΜ οργανωμένης Αντίστασης επιδίωκε την δικτατορία του προλεταριάτου με περιεχόμενο που όλοι το γνωρίζουμε από το πρώην ανατολικό μπλόκ. Διώξεις αντιφρονούντων, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, παρακολουθήσεις από τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους και ένα σωρό άλλα μέτρα καταπίεσης του πληθυσμού. Χώρος για προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες; Ανύπαρκτος. Τα άτομα στην υπηρεσία ενός αχανούς κράτους.

Όταν οι Σοβιετικοί και οι Αγγλοαμερικάνοι πάτησαν γερμανικό έδαφος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τι σήμαινε αυτό; Ότι ξαφνικά ο επεκτατικός πόλεμος των Γερμανών μετατράπηκε σε πόλεμο για την ελευθερία τους; Δηλαδή 5 λεπτά πριν γίνει η εισβολή των εχθρικών στρατών στη Γερμανία ο πόλεμος ήταν άδικος από τη πλευρά των Γερμανών και 5 λεπτά αργότερα έγιναν οι Γερμανοί μαχητές της ελευθερίας που τους πρόσφερε απλόχερα ο ναζισμός που τότε είχαν.

Εν κατακλείδει: ο πατριωτισμός πρέπει να είναι προϊόν των προσωπικών και κοινωνικών ελευθεριών σε έναν σύνολο ανθρώπων και είναι ακόλουθός τους από σχετικά μακρινή απόσταση και σε καμία περίπτωση οδηγός τους. Πατριωτισμός-οδηγός καταστρέφει τη δημοκρατική λειτουργία και φθείρει και διαστρέφει την έννοια της ελευθερίας.

Εκλογές στη Γερμανία

Εκλογές για τοπική κυβέρνηση είχαμε χθες σε τρία κρατίδια στη Γερμανία με ορισμένα εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Γενικά το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα (CDU) της Καγκελαρίου Μέρκελ αν και διατήρησε την πρωτιά έχασε αρκετή από τη δύναμή του. Στη Σαξωνία (Sachsen) μπορεί ελάχιστη αλλά στη Θουριγγία (Thüringen) και στο Saarland είχε απώλειες πάνω από 10%. Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD) πάντως είχε μικρή αύξηση των ποσοστών του και αυτό γιατί οι ψήφοι πήγαν στην Αριστερά του Όσκαρ Λαφονταίν (Die Linke) και στους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP). Στο Saarland π.χ η Αριστερά του Λαφονταίν από περίπου 2% έφτασε σχεδόν στο 22%. Ευτύχημα ότι το νεοναζιστικό κόμμα (NPD) όχι μόνο δεν κέρδισε και αυτό από την πτώση της CDU αλλά έχασε και αρκετό από το ποσοστό του όπως στο ανατολικό κρατίδιο της Σαξωνίας που από 9% έπεσε στο 5,5%.

Το αν τα αποτελέσμα αυτά είναι δείχνουν κάτι για τις ομοσπονδιακές εκλογές τον Σεπτέμβριο για την ανάδειξη νέου/νέας Καγκελάριου πιστέυω ότι αμφίβολο καθώς πρόκειται για μικρά σε πληθυσμό κρατίδια. Χαρακτηριστικά το Saarland, το μικρότερο της Γερμανίας έτσι και αλλιώς έχει περίπου 1.000.000 κατοίκους.

Ίσως δείχνουν κάτι όμως οι δημοτικές εκλογές που έγιναν επίσης χθες στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας- Βεστφαλίας των 18 εκ. κατοίκων με την CDU να διατηρεί μεν και εδώ την πρωτιά αλλά με μειωμένο ποσοστό και το SPD να κυριαρχεί σε αρκετές μεγάλες πόλεις του κρατιδίου.

Αν μη τι άλλο οι βουλευτικές εκλογές στις 27 του Σεπτεμβρίου αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον.

Μικροί και μεγάλοι εν δράσει

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την παλιά ελληνική ταινία. Αλλά ταιριάζει και στην περίπτωση της διαφθοράς και τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ρακιντζής. Είτε στα ψηλά είναι κάποιος (βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί κομματικά στελέχη, παπάδες, βλ. SIEMENS, Βατοπαίδι και ένα σωρό άλλες ανάλογες υποθέσεις) είτε στα πιο χαμηλά ο δρόμος είναι κοινός.

Παρόλα αυτά το μέγιστο θέμα της ελληνικής επικαιρότητας είναι η (λαθρο)μετανάστευση. Και πρώτη προτεραιότητα για την Ελλάδα σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή άμα ήταν στο μηδέν η λαθρομετανάστευση (που θέλει και ο Παπανδρέου) ή άμα ο Ντέηβιντ Κόπερφιλντ τους εξαφανίσει (νόμιμους και παράνομους) θα εξαφανιστεί η διαφθορά; Αλλά όπως φαίνεται η έκταση της διαφθοράς δε θα μπορούσε να είναι ποτέ προτεραιτότητα για μία ελληνική κυβέρνηση ή ακόμη και για την ελληνική κοινωνία.

Μετανάστευση και Ευρωεκλογές 2009

Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια της πολυπολιτισμικότητας ούτε έναν κόσμο ανοιχτών συνόρων. Σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να γίνουν π.χ δεκτοί στην Ευρώπη 1.000.000.000 μετανάστες.

Μπορώ να καταλάβω αντίθετα την ύπαρξη μιας κοινωνίας που τα μέλη της θα έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή. Πολυπολιτισμικότητα θα σήμαινε ότι σε μια χώρα π.χ στην Ελλάδα θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικά δικαστικά συστήματα ή διαφορετικά πολιτικά συστήματα για κάθε εθνοτική διαφορετική ομάδα. Από εκεί και πέρα το τι κουζίνα προτιμάει κανείς, τι φαγητά μαγειρεύει, τι χορούς χορεύει και τι τραγούδια ακούει είναι εντελώς αδιάφορο. Όπως επίσης σε τι θεό πιστεύει, σε πόσους θεούς πιστεύει και πόσο πολύ θέλει να πιστεύει είναι εξίσου αδιάφορο. Αρκεί να μην απαιτεί κανείς απόψεις και αναφορές «ιερών κειμένων» να γίνονται μέρος κρατικής πολιτικής ή κρατικής προπαγάνδας.

Από δύο συζητήσεις όμως που γίνονται στην Καλύβα εδώ και εδώ σχετικά με τα ποσοστά της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και με αφορμή (αλλά όχι μόνο) επιχειρηματολογία κάποιου Ολλανδού καθηγητή για τις αιτίες του φαινομένου ήθελα να αναφέρω ορισμένες σκέψεις επί του θέματος.

Έχω πολλές αμφιβολίες ότι η μετανάστευση παράνομη ή νόμιμη έπαιξε τον κύριο ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς είτε σε ευρωπαϊκό είτε σε εθνικό επίπεδο και αυτό για τους εξής λόγους:

Όταν οι ευρωπαϊκές δυτικές χώρες από τον τον 16ο αιώνα ξεκίνησαν την αποικιοποίηση άλλων ηπείρων είχαμε μετακίνηση Ευρωπαίων σε άλλες χώρες και όχι το ανάποδο. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ανάπτυξη ρατσιστικών θεωριών περί ανωτερότητας της λευκής φυλής που «αποδεικνύονταν» μάλιστα και από την επιστήμη. Δεν ήταν λοιπόν ανάγκη να βλέπουν οι Ολλανδοί πριν μερικούς αιώνες τους Μαροκινούς στη χώρα τους με τα 10 παιδιά για να γίνουν ξενόφοβοι και ρατσιστές. Ακόμη και όταν αυτοί πήγαιναν ως αποικιοκράτες σε άλλες χώρες σκέφτονταν έτσι. 

Επίσης μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο η άνοδος και η κυριαρχία των φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη οφείλονταν σε κάποιο κύμα λαθρομετανάστευσης; Όχι φυσικά. Άρα λοιπόν και χωρίς μετανάστες μουσουλμάνους νόμιμους και μη νόμιμους υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ανόδου ακροδεξιών κομμάτων και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και με πολύ χειρότερες συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους.

Ακόμη και στην Ελλάδα η ανυπαρξία μεταναστών προηγούμενες δεκαετίες δεν απέτρεψε εκατομμύρια Ελλήνων να υποστηρίζουν το αστυνομικό κράτος, τη δικτατορία και να έχουν αντιλήψεις επειπέδου Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Επίσης δεν νομίζω ότι οι μετανάστες ώθησαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας να πηγαίνουν σε λαοσυνάξεις του μακαρίτη του Χριστόδουλου και της εξίσου ακροδεξιών αντιλήψεων ιεραρχίας. Και μάλιστα για να πετύχουν ή και να διευρύνουν κάτι που υποτίθεται δεν τους αρέσει στους μουσουλμάνους: τον έλεγχο του κράτους από τη θρησκεία και το ιερατείο.

Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Τουλάχιστον στην Ευρώπη (γιατί πιστεύω στην Ελλάδα οι λόγοι είναι άλλοι) υπάρχει ένα ιστορικό αίτιο. Η περίοδος και τα κατορθώματα των ναζί λειτούργησαν για όλους τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ όπου εκεί μέσα ένιψαν τα χέρια τους και ξέπλυναν τις αμαρτίες τους και το παρελθόν τους. Γιατί οι ιδέες των ναζί δεν ήταν γερμανικό προνόμιο. Π.χ ισχυρή αντισημιτική προπαγάνδα υπήρξε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκείνη την προπολεμική περίοδο. Οι ιδέες και η πολιτική του Χίτλερ δεν άφηναν ασυγκίνητους ανθρώπους και σε άλλες χώρες. Απλώς μετά τον πόλεμο όλες οι άλλες χώρες αντί να κάνουν και την δική τους ενδοσκόπηση έριξαν όλο το βάρος και την ενοχή στη Γερμανία. Σωστό μεν αλλά όχι επαρκές. Η Ιταλία π.χ δεν θεωρήθηκε ποτέ ένοχη για ότι έκανε στον πόλεμο παρά το ότι είχε εξίσουν ένα ισχυρό φασιστικό καθεστώς. Η Ισπανία επίσης δεν είχε συνέπειες για την πολιτική του Φράνκο. Και γενικότερα σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα εκτος της Γερμανίας δεν αποδόθηκαν ευθύνες (πόσο μάλλον να υπάρξει αυτοκριτική) για την εκκόλαψη και γιγάντωση ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων.

Και την μεγαλύτερη αιτία για τα αποτελεσματα των Ευρωεκλογών θεωρώ ότι είναι η αλαζονική στάση των θεσμών της Ε.Ε οι οποίες ενώ δεν εκλέγονται παίρνουν αποφάσεις και μάλιστα δεσμευτικές για τα κράτη-μέλη. Το μεγάλο έλλειμα δημοκρατίας και η αίσθηση ότι στην Ε.Ε υπάρχει αυτόματος πιλότος και ότι οι πολίτες είναι άχρηστοι έπαιξαν πολύ σημαντικότερο ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Όσο για την Ελλάδα δεν είναι και τόσο δύσκολο να πειστεί κάποιος να ψηφίσει Καρατζαφέρη από τη στιγμή που σχεδόν κάθε Έλληνας μεγαλώνει μέσα από το σπίτι του με θεωρίες φυλετικής ανωτερότητας, στο σχολείο μαθαίνει για το ατελείωτο μεγαλείο μας και το πόσο κακοί είναι όλοι οι άλλοι λαοί, για τα πόσα μας οφείλουν οι άλλοι λαοί που τους εκπολιτίσαμε δωρέαν, η Εκκλησία αιώνες τώρα καλλιεργεί το μίσος και την εχθρότητα απένατι σε κάθε άλλη άποψη και ιδέα που δεν προέρχεται από την ίδια αλλά και απένατι σε ανθρώπους και λαούς (κακοί Φράγκοι, Δυτικοί κλπ), η γλώσσα μας θεωρείται μέχρι και θεραπευτική μέθοδος για δυσλεξίες και δεν ξέρω και εγώ για τι άλλο (ίσως και για τον καρκίνο). Αν συνυπολογίσουμε την κλασσική ελληνική πρακτική της ατιμωρησίας* (μετά τη χούντα καταδικάστηκαν βέβαια κάποιοι άνθρωποι αλλά στην κοινωνική συνείδηση οι ιδέες που οδήγησαν σε 20 χρόνια αστυνομικό κράτος και παρακράτος και σε επταετή δικτατορία πρακτικά ελάχιστα έως καθόλου) τότε έχουμε το πλαίσιο της απήχησης ακραίων αντιλήψεων σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Και πιστεύω ότι ο Καρατζαφέρης ξέρει με τι ανθρώπους έχει να κάνει. Και θεωρώ ότι έχει στο μυαλό του ένα σχέδιο Α και ένα σχέδιο Β. Το σχέδιο Α λέει να εισωρήσει στη ΝΔ (έστω και με ένα 7% στις Ευρωεκλογές) και μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να την «καταλάβει» είτε με το να γίνει ο ίδιος αρχηγός είτε με το να τη στρέψει εντελώς δεξιά εκκαθαρίζοντας το τοπίο από στελέχη που ο ίδιος θεωρεί όχι αρκετά δεξιά. Για αυτό και ολες αυτές οι προτάσεις συνεργασίας στη ΝΔ με πατρική διάθεση μάλιστα που συνδυάζονται ταυτόχρονα με επιθέσεις στην ηγεσία του κόμματος και ειδικά προς τον Καραμανλή.

Αν δε γίνει αυτο ξέρει ότι για τις ταυτότητες υπέγραψαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ξέρει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη εκεί και βλέπει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Θεωρεί ότι είναι θέμα χρόνου και φυσικά κατάλληλων λόγων να υπερνικήσουν το φόβο τους να φύγουν από το μαντρί του δικομματισμού και να πάνε στο δικό του. Έστω και τους μισούς να κερδίσει  από αυτή τη δεξαμενή που έκανε τόσο φανερή την παρουσία της πριν μερικά χρόνια θα έχει γίνει αν όχι δεύτερο κόμμα πάντως σίγουρα ένας κρίσιμος ρυθμιστικός παράγοντας. Αν θα το πετύχει δεν είναι φυσικά προβλέψιμο. Είναι όμως μια σημαντική παράμετρος.

 

*Είναι η ίδια ακριβώς πρακτική της ατιμωρησίας που «τιμωρεί» κάποιους ανθρώπους με ανούσια απώλεια θέσεων αλλά όχι των αντιλήψεων και των δομών που τους επιτρέπουν να ασυδοτούν (βλέπε δωροδοκίες και χρηματισμούς πολιτικών προσώπων, σκάνδαλα, πελατειακή εξυπηρέτηση κ.α).

Ευρωεκλογές 2009

Ακούγοντας στελέχη της ΝΔ και διαβάζοντας εφημερίδες που την υποστηρίζουν να αναφέρονται στην αποχή με σιγουριά ότι επρόκειτο για από τα γεννοφάσκια τους νεοδημοκράτες που τους κάνανε νάζια στις ευρωεκλογές, σκεφτόμουνα πώς κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα; Το κατάλαβαν από τον ήχο των κουδουνιών*;

Επίσης ίσως είμαστε η μοναδική χώρα που οι Ευρωεκλογές ήταν τόσο στενά με ελληνικού ενδιαφέροντος θέματολογία φορτισμένες. Ακόμη και οι μετεκλογικές αναλύσεις περιορίζονται σε ένα ασφυκτικό ελληνικό πλαίσιο.

Μία σημαντική αιτία που οδήγησε σε μεγάλη αποχή σε όλες τις χώρες της Ε.Ε και της εν γένει αδιαφορίας και αρκετές φορές εχθρικής στάσης πολλών ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε (ακόμη και σε χώρες της δυτικής και βόρειας Ευρώπης) είναι κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι ενώ το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μοναδικό εκλέξιμο όργανο της Ε.Ε είναι ταυτόχρονα και αυτό με την μικρότερη αν όχι ανύπαρκτη επιρροή. Ακόμη και αν οι αποφάσεις του δεν θα μπορούσαν να επηρεάζουν εθνικές κυβερνήσεις θα έπρεπε το Ευρωκοινοβούλιο να είναι εκείνο το όργανο που θα ελέγχει τις διάφορες επιτροπές της Ε.Ε και να διαθέτει δικαίωμα έγκρισης ή απόρριψης των αποφάσεών τους. Αλλιώς για ποιο λόγο να γίνονται εκλογές και για ποιο λόγο υπάρχει το Ευρωκοινοβούλιο;

Από εκεί και πέρα υπήρξε φαινόμενο της ενίσχυσης δεξιών και ιδιαίτερα ακροδεξιών κομμάτων και ο καταποντισμός σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών. Όπως είσης η άνοδος κομμάτων από τον χώρο της Οικολογίας. Για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων δεν έχω κάποια ικανοποιητική εξήγηση. Θεωρώ μάλλον υπερβολικό ότι η μετανάστευση ως γεγονός έπαιξε ένα ρόλο σε αυτό. Τουλάχιστον στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών, ακόμη και των μουσουλμάνων που έχουν έτσι και αλλιώς ένα πολύ διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, είναι καλά προσαρμοσμένη στις διάφορες χώρες.

Στην Ελλάδα ο ΛΑΟΣ είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών. Και μπορεί ο Καρμανλής να λέει τώρα ότι δε συνεργάζεται μαζί του αλλά στην πολιτική ιδιαίτερα τέτοιες δηλώσεις έχουν μικρή αξία για το μέλλον. Εξάλλου τέτοιες προθέσεις δε δεσμεύουν την επόμενη ηγεσία της ΝΔ. Και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ΝΔ ακόμη και υψηλόβαθμα στελέχη που θα χαίρονταν ιδιαίτερα με την προοπτική της συνεργασίας με τον Καρατζαφέρη.

 

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο κόμμα αλλά όχι αυτοδύναμο. Αν ψάξει για συνεργασία στα αριστερά του σε ποιον θα απευθυνθεί;

-Στο ΚΚΕ; Αδύνατο. Είναι σαν συζητάει κανείς για την πιθανότητα ένωσης των Εκκλησιών. Εξάλλου εκεί θέλουν δικτατορία του προλεριάτου.

-Στον ΣΥΡΙΖΑ; Ίσως. Αν εκεί κατέβουν από τα καλάμια τους και δούνε την πραγματικότητα. Η οποία λέει ότι με ποσοστά μετάξύ 4-6% δε μπορεί να φαντασιώνονται συνεργασίες με όλα τα υπουργεία δικά τους. Επίσης να αφήσουν στην άκρη την πολιτική παιδικής χαράς και ας σκεφτούν επιτέλους να απευθυθούνε σε ενήλικες. Όπως επίσης να σταματήσουν να υποστηρίζουν χωρίς λογική και σκέψη τον οποιοδήποτε διαδηλώνει, κλείνει δρόμους, κάνει καταλήψεις, καταστρέφει ή τα σπάει. Όπως επίσης να σταματήσουν κολακεύουν συνεχώς την νεολαία και να ονειρεύονται επαναστάσεις. Πιθανότητες να αλλάξει κάτι; Μάλλον ελάχιστες.

-Με τους Οικολόγους; Εφήμερο μοιάζει το ποσοστό τους. Εξαλλου πιστεύω ότι έχουνε ένα διαχρονικό πρόβλημα στην στελέχωσή τους με ανθρώπους που να σε γεμίζουνε με εμπιστοσύνη.

Στην περίπτωση αυτή λοιπόν βλέπω μια συνεργασία και συγκυβέρνηση της ΝΔ (ως δεύτερο κόμμα) με τον ΛΑΟΣ αρκετά βέβαιη. Και ΠΑΣΟΚ και Αριστερά θα κάθονται και θα κλαίγονται για την κακή τους τη μοίρα.

 

Έλπιζα σε μαγαλύτερα ποσοστά για τη Δράση του Μάνου και για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Όχι γιατί συμφωνώ σε όλα μαζί τους αλλά επειδή πιστεύω ότι στην κρατικίστικης νοοτροπίας Ελλάδα υπάρχουν πολλά περιθώρια να εφαρμοστούς φιλελεύθερες ιδέες στην οικονομία και στην κοινωνία.

 

*Οι κτηνοτρόφοι στις αγροτικές περιοχές ή σε χωριά καταλαβαίνουν πολλές φορές από απόσταση τα δικά τους κοπάδια από τον ήχο των κουδουνιών τους πριν ακόμη τα δούνε.

Το παραπάνω είναι φαίνεται απόρροια της νοοτροπίας για κάθε Έλληνα πριν ακόμη γεννηθεί να υπάρχουν για αυτόν έτοιμα ορισμένα Κουδούνια: της Ορθοδοξίας και κάποιου κόμματος.

Ο μεγαλύτερος Έλληνας

Όπως έβλεπα την εκπομπή του ΣΚΑΪ και την επιχειρηματολογία αυτών που ψήφισαν τον Αλέξανδρο, και μάλιστα ανθρώπων επικεφαλής μορφωτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, ως τον μεγαλύτερο Έλληνα μου σχηματίστηκε η εντύπωση ότι τελικά σχεδόν κάθε Νεοέλληνας κρύβει μέσα του έναν στρατηγό εν αποστρατεία.

Το να θεωρείς ότι μετέδωσε το ελληνικό πνεύμα και εκπολίτισε βαρβάρους (που είπε και ο Δεσποτόπουλος) ενώ ξέρεις ότι δεν πήγε με το γαρίφαλο στο αυτί είναι γεγονός αξιοσημείωτο (στο σημείο αυτό θα ήθελα να καταγγείλω και εκείνον τον ανεκδιήγητο βασιλιά Πόρο κάποιου ινδικού βασιλείου που δεν κατάλαβε ότι ο Αλέξανδρος ήθελε να τους εκπολιτίσει και του σκάρωσε μάχη). Και αν υποθέσουμε ότι αυτό το ελληνικό πνεύμα περιέχει ως βασικό στοιχείο του και την ιδέα της δημοκρατίας (ή καλύτερα τον περιορισμό της αυθαιρεσίας της εξουσίας μέσω νόμων), πότε ακριβώς τη μετέδωσε αυτή ο Αλέξανδρος;

Βέβαια μένει και η απορία γιατί οι περισσότερες σημαντικές ελληνικές πόλεις συνασπίστηκαν εναντίον του το 338π.χ άσχετα αν έχασαν τη μάχη στη Χαιρώνεια.

Μια δεύτερη απορία και σε ό,τι αφορά εκπολιτίσεις και μεταδώσεις πνευμάτων είναι η εξής: αν δει κανείς το χάρτη που εκτείνονταν η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου και κατόπιν η Βυζαντινή (που και αυτή δική μας είναι) αυτός περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τμήματα της Βορείου Αφρικής. Θεωρητικά λοιπόν αυτές οι περιοχές είναι οι πιο τυχερές (και βάλε) του πλανήτη ιστορικά γιατί βρέθηκαν κάτω από την υπέροχη, μεγαλοπρεπή, υπέρλαμπρη, τέλεια ελληνική επίδραση.

Τώρα αν πώ ότι οι λαοί που μένουν σήμερα σε αυτές τις περιοχές είναι πάρε τους μεν και βάρα τους δε, θα είμαι κακεντρεχήςή κακοπροαίρετος; Αν δούμε την πολιτική και κοινωνική οργάνωση τους τι έχουν να δώσουν ως παραδείγματα; Τι έχει να ζηλέψει κανείς π.χ από την Ελλάδα και τη δημοκρατία της; Τη διαφθορά της; Τη λειτουργία του Κοινοβουλίου της; Το νόμο της περί ευθύνης υπουργών; Τα συγγενολόγια που ψηφίζονται από τους εκπολιτιστές με συνέπεια εδώ και δεκαετίες; Ή από την Αλβανία ή την Τουρκία και τη δημοκρατία τους πρέπει να ζηλεύουμε κάτι; Ή μήπως να θαυμάζουμε το πολιτικό σύστημα του Ιράν;

Απεναντίας όταν λέμε με αλαζονικό τρόπο ότι οι Έλληνες έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού δεν εννοούμε μήπως στις χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης; Το παράδοξο είναι πρόκειται για περιοχές που δεν βρέθηκαν κάτω από την κατοχή του Αλέξανδρου, ούτε υπήρξαν μέρος του ελληνιστικού κόσμου, ούτε  τμήματα της ένδοξης, χιλιόχρονης και ευσεβούς βεβαίως βεβαίως Βυζαντινής μας αυτοκρατορίας.

Συμπέρασμα;

Εκδήλωση περιοδικού Monthly Review & Ένωσης Ακολούθων Τύπου

Μου ήρθε το παρακάτω μήνυμα μέσω e-mail. Το περιοδικό Monthly Review δεν το γνώριζα αλλά το θέμα της εκδήλωσης ίσως έχει ενδιαφέρον για αρκετούς.

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

 
Το περιοδικό Monthly Review και η Ένωση Ακολούθων Τύπου, την Πέμπτη 30 Απριλίου 2009 και ώρα 13:00 μ.μ., οργανώνουν εκδήλωση–συζήτηση, με θέμα:

 Ελληνικότητα και Ευρωπαϊκή Ταυτότητα

Ομιλητές:

Γιώργος Κοντογιώργης, πρώην πρύτανης Πάντειου Πανεπιστημίου

Κώστας Μελάς, καθηγητής Πανεπιστημίου

Αντώνης Παπαγιαννίδης, δημοσιογράφος

Σεραφείμ Φυντανίδης, δημοσιογράφος

Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Βαγγέλης Χωραφάς, εκδότης περιοδικού Monthly Review

 

Συντονιστής:

Κώστας Μαυροειδής, πρόεδρος Ένωσης Ακολούθων Τύπου

 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Τύπου της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας επί της οδού Φραγκούδη 11 & Αλεξάνδρου Πάντου (Καλλιθέα, δίπλα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο).

Ένωση Ακολούθων Τύπου, Δ Φραγκούδη 11 & Αλεξάνδρου Πάντου, 10163, Καλλιθέα Τ 210 9098261 Φ 2109098253
Ε enosi_akolouthon_typou@yahoo.com W www.icp-forum.gr

 
Περιοδικό Monthly Review Δ Πραξιτέλους 29, 10560 Αθήνα Τ 210 3214488 Φ 210 3213578

E info@monthlyreview.gr W www.monthlyreview.gr

 

Βία και αλογία

Ήθελα να γράψω κάτι για τα πολλαπλά φαινόμενα βίας που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες αλλά ένα κείμενο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου με κάλυψε σε πολλά. Θα ήθελα όμως να συμπληρώσω τα εξής:

Έχουν υπάρξει τους τελευταιους μήνες περιστατικά βίας σε κάθε πιθανό χώρο, για κάθε πιθανή αιτία και από κάθε ιδεολογικό χώρο. Στους δρόμους, σε πανεπιστήμια, σε γήπεδα, σε θέατρα. Παντού.

Το μεγάλο πρόβλημα και που δε θέλουμε να παραδεχτούμε είναι ότι είμαστε μια κοινωνία που παράγει βία και αυταρχισμό. Ας σκεφτούμε ότι αυτή η κοινωνία στον 20ο αιώνα παρήγαγε τρεις δικτατορίες και ένα αστυνομικό κράτος σχεδόν 20 ετών. Σε όλα αυτές τις περιπτώσεις υπήρξε ισχυρή λαϊκή στήριξή. Αν συνυπολογίσουμε ότι η  αντίδραση σε όλη αυτή την πρότερη κατάσταση υπήρξε κυρίως μέσω του ΚΚΕ και της κομμουνιστογενής αριστεράς μπορεί κανείς να καταλάβει ότι στην Ελλάδα κάθε ιδεολογία δεν αποσκοπούσε στην ίδρυση δημοκρατικού κράτους αλλά στην κυριαρχία και επιβολή και στην ταυτόχρονη εξαφάνιση της αντίθετης ιδεολογίας ή άποψης. Κάτι σαν εγκαθίδρυση της μίας και μοναδικής αληθινής ιδεολογίας. Αποτέλεσμα ήταν να έχουμε μια ελληνοχριστιανικότατη (είτε δεξιά είτε αριστερή) ηθική σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας: καταδικάζουμε το άδικο και το έγκλημα όταν είναι εις βάρος μας και το παραβλέπουμε όταν μας ευνοεί. Ή ακόμη χειρότερα επιδιώκουμε και απαιτούμε την μη εφαρμογή των νόμων.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τρόπους ζωής και σκέψης. Επιλογές. Και επειδή δεν έχουμε μάθει κάτι τέτοιο καταφεύγουμε στις φωνές και στη βία για να πείσουμε τον συνομιλήτή και γενικότερα το αντίπαλο δέος για την υποτίθεται ανωτερότητα των ιδεών μας.

Αν υποθέσουμε ότι η οπλοκατοχή θα ήταν νόμιμη όπως στις ΗΠΑ θα είχαμε στην Ελλάδα καμιά διακοσαριά νεκρούς κάθε μέρα με οποιαδήποτε αιτία και αφορμή. Για διαφωνία στο ποια ομάδα είναι καλύτερη, για το ποιος είδε πρώτος μια θέση για παρκάρισμα, γιατί κάποιος κόρναρε σε κάποιον άλλον, για διαφωνίες στα πολιτικά, για ασυμφωνία σε ποιο club πρέπει να πάει η παρέα κ.ο.κ.

 

Κάτι επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι έχουμε τη συνήθεια (μεγάλη ιδέα ίσως για τους εαυτούς μας) γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα να τα χρησιμοποιούμε ως αφετηρία για εξαγωγή συμπερασμάτων σε παγκόσμια κλίμακα. Π.χ οι ταραχές του Δεκεμβρίου έγιναν αφορμή για αρθρογραφία όπου κάποιοι φαντασιώνονταν εξεγέρσεις ενάντια στον καπιταλισμό και πτώση του παγκόσμιου συστήματος.

Δυστυχώς για εμάς ότι συμβαίνει στην Ελλάδα είναι τοπικού ενδιαφέροντος και δεν αφορά ουσιαστικά την ιστορία του πλανήτη. Γεγονότα στην Ελλάδα δεν επηρεάζουν πολιτικές και αποφάσεις έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Αντίθετα όμως γεγονότα που συμβαίνουν έξω από την Ελλάδα την επηρεάζουν και πολύ μάλιστα. Στην περίπτωση αυτή βέβαια θεωρούμε πολύ συχνά ότι μας αφήνουν ανέγγιχτους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρούσα οικονομική κρίση. Εδώ και μήνες ο πρωθυπουργός της χώρας και ένα σωρό υπουργοί, βουλευτές και στελέχη της ΝΔ λαΐκιζαν ασύστολα ισχυριζόμενοι ότι η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή και ότι η κρίση αφορά άλλες οικονομίες (τεράστιες σε σχέση με την ελληνική) αλλά όχι φυσικά τη δική μας ελληνοορθόδοξη. Τώρα την επικαλούνται συχνότατα για να δικαιολογήσουν πιθανά (σίγουρα;) μέτρα.

Αλλά έτσι είναι. Αν ανακοινωθεί αύριο ότι ένας γιγάντιος μετεωρίτης, ίσος με τη μισή Γη θα συγκρουστεί με τη Γη και το ανθρώππινο είδος φυσικά θα εκλείψει, είμαι σίγουρος ότι θα βγει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ή και ο πρωθυπουργός και θα ανακοινώσουν με τη σειρά τους ότι «η κυβέρνηση είναι ενήμερη για το γεγονός, έχει πάρει όμως όλα τα κατάλληλα μέτρα και συνεπώς η Ελλάδα είναι έτοιμη για την αντιμετώπιση των συνεπειών της σύγκρουσης». Και φυσικά η μόνη από όλες τις χώρες.

Ελλάδα vs Τουρκία

Διαβάζεις κάτι τέτοια ρεπορτάζ στο TVXS.gr και αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. Γιατί αν είναι, ειδικά η περίπτωση του Ν. Σακελλίωνα δείχνει μια αστυνομία που λειτουργεί με λογικές οργανωμένου εγκλήματος. Αν είμαστε ακόμη αστυνομοκρατούμενο κράτος (ή και κάτι χειρότερο) τουλάχιστον να το παραδεχτούμε και να μη πετάνε οι πολιτικοί μας κορώνες στον ανατολικό μας γείτονα περί δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ευρωπαϊκών αξιών. Στο ίδιο επίπεδο είμαστε από ότι φαίνεται.

Αστική συνείδηση στον ελλαδικό χώρο

Αν μου ζητούσε κανείς να απαντήσω μονολεκτικά στο ερώτημα αν υπάρχει στην Ελλάδα αστική συνείδηση θα απαντούσα λέγοντας «όχι». Ακόμη και αν τις τελευταίες δύο-τρεις δεκαετίες βελτιώθηκε κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα αυτό είναι περισσότερο αποτέλεσμα μεταφοράς της όποιας αύξησης της οικονομικής δραστηριότητας αποκλειστικά στην κατανάλωση και δεν αναιρεί πιστεύω το γεγονός της ανυπαρξίας πολιτικά συνειδητοποιημένης μεσαίας τάξης. Και αυτό είναι που έχει μεγάλη σημασία: η διαμόρφωση πρώτα από όλα μιας πολιτικής αστικής (μεσαίας) τάξης.

Η σημασία του τελευταίου νομίζω φαίνεται από το γεγονός ότι παρά τα δεδομένα στην οικονομία με ποιο χαρακτηριστικά την ακρίβεια σε πολλά βασικά προϊόντα, στην αγορά εργασίας που προσφέρει κακοπληρωμένες θέσεις ακόμη και σε εξειδικευμένους ανθρώπους, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την μόνιμη αναταραχή και που ακολουθεί ασθμαίνοντας τις διεθείς εξελίξεις όπως επίσης παρά το εκτεταμένο φαινόμενο της διαφθοράς οι πολίτες δείχνουν αρνητική διάθεση σε βασικές αλλαγές στη δομή, οργάνωση και έκταση του κράτους και την δομή και οργάνωση της οικονομίας. Ταυτόχρονα η έννοια της επιχειρηματικότητας (βασικό συστατικό της αστικής οργάνωσης) ταυτίστηκε στην Ελλάδα με μία εν πολλοίς κρατικοδίαιτη ή επιδοτοεξαρτώμενη ιδιωτική πρωτοβουλία ή περιορίστηκε στην ελληνικότατη λογική «η μικρομεσαία επιχείρηση είναι η ραχοκοκκαλιά της οικονομίας » με αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να στηρίζεται ουσιαστικά σε επιχειρήσεις μικρού έως ασήμαντου μεγέθους και με ουσιαστικά ανύπαρκτη λογική επενδύσεων και εξέλιξης.

Αιτία είναι το γεγονός ότι στην Ελλάδα αυτό που ονομάζουμε σήμερα μεσαία αστική τάξη πρόκειται ουσιαστικά για καρπό του ίδιου του συστήματος. Τα μέλη της αποτελούνε ουσιαστικά άνθρωποι εξαρτώμενοι άμεσα ή έμμεσα από τον δημόσιο τομέα (κράτος) και αυτοί αριθμούνε εκατοντάδες χιλιάδες, καθώς για δεκαετίες μόνο εκεί μπορούσε κάποιος να εξασφαλίζει έστω και με πολλές στερήσεις τα προς το ζην. Τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες αν κάτι άλλαξε είναι ότι μέσω μέσω καλύτερης μισθοδοσίας, σε σχέση πάντα με πρότερες εποχές, οι άνθρωποι αυτοί μπόρεσαν να αυξήσουν την αγοραστική τους δύναμη. Αν συνυπολογίσει κανείς την μεγάλη διαφθορά που συντηρεί ένα μεγάλο μέρος και της εκτός του κράτους οικονομίας με κρατικό χρήμα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η δημιουργία της ελληνικής αστικής τάξης ήταν μια διαδικασία ασφυκτικά ελεγχόμενη από το κράτος και ουσιαστικά συστατικό του στοιχείο.

Αντίθετα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες η δημιουργία της (μεσαίας) αστικής τάξης ήταν καταρχήν μια διαδικασία μακρόχρονη και αποτέλεσμα μιας έξω από το τότε σύστημα πορείας. Τα μέλη της δεν είχαν σχέσεις εξάρτησης από το κράτος αλλά αντιπαλότητας προς αυτό. Ήτανε ελεύθεροι επαγγελματίες που κάνανε χρήση των τεχνικών νεωτερισμών και της προόδου που επιτελούνταν και που με τη σειρά τους ευνόησαν την περαιτέρω εξέλιξη. Επρόκειτο δηλαδή για συνεργατική πορεία εμπορίου, βιοτεχνίας-βιομηχανίας και επιστήμης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τοποθέτηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης ως αντίβαρο στην αυταρχικότητα της τότε μοναρχικής και απολυταρχικής εξουσίας. Η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη συνειδητοποίησε γρήγορα τις δυνατότητές της και εναντιώθηκε στο προηγούμενο φεουδαρχικό κατεστημένο και στην εκκλησιαστική εξουσία. Η αφετηρία και οι σκοποί της συνεπώς ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι συγκριτικά με ότι έγινε στην Ελλάδα.

Αν ήθελε πάντως κανείς να δει το φαινόμενο της ύπαρξης μιας μεσαίας αστικής τάξης ιστορικά μπορεί να πει ότι στις ελληνικές κοινωνίες της πόλης-κράτους εμφανίστηκε πρώτη φορά μια οριζόντια διαμόρφωση της κοινωνίας και μια έννοια μεσαίας τάξης. Κατόπιν εξαφανίζεται ως πολιτική και οικονομική οντότητα και επανεμφανίζεται ουσιαστικά στη Δυτική Ευρώπη αν και όχι την ίδια χρονική περίοδο και με  την ίδια ένταση σε όλες τις χώρες, ξεκινώντας από την Αγγλία, στα χρόνια των μεγάλων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών αρχές με μέσα του 18^ου αιώνα και διευρύνοντας σταδιακά τη βάση της. Αν θέλει κανείς να βρει ένα κοινό στοιχείο μεταξύ αυτών των δύο περιόδων, και αυτό ίσως ξενίσει καθώς θα το τοποθετούσα αρχικά σε ένα φιλοσοφικό επίπεδο, αυτό είναι η σύγκρουση του ανθρώπου με τους Θεούς ή τον Θεό. Πέρα από τη μυθολογική διάσταση του θέματος στην ελληνική περίπτωση (ο Προμηθέας και ο Οδυσσέας αμφισβητούν και αψηφούν τη θεϊκή δύναμη) δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην ελληνική πόλη-κράτος που οδήγησαν στην ιστορική εμφάνιση της τρίτης (μεσαίας) τάξης συμπίπτουν χρονικά με την γέννηση της ιώνιας φιλοσοφίας και την αμφισβήτηση της θεϊκής τάξης του κόσμου που αυτή έφερε. Φαίνεται δηλαδή ότι τα δύο αυτά γεγονότα της πρώτης προσπάθειας φυσιοκρατικής ερμηνείας του κόσμου και της πολιτικής εξέλιξης που συνδυάστηκε με την λογική της ατομικής ιδιοκτησίας ευνόησαν το ένα το άλλο σε μια μάλλον κυκλική σχέση. Ανάλογα στη Δύση και από τον καιρό της Αναγέννησης και μετά όχι μόνο αμφισβητήθηκε η πολιτική και ιδεολογική εξουσία της Εκκλησίας αλλά τελικά και η ίδια η ανάμιξη του Θεού στα ανθρώπινα δρώμενα αν όχι και η ίδια η ύπαρξη του Θεού. Και μάλιστα ενός Θεού παντοδύναμου, πανταχού παρόντα που παρακολουθεί και επιβλέπει τα πάντα, που μπορεί να τιμωρεί πριν αλλά και μετά το θάνατο.

Η ουσία αυτής της υπόθεσης είναι ότι σε αυτές τις δύο ιστορικές περιόδους αμφισβητήθηκε έντονα η θεϊκή καταγωγή και κατανομή του χρήματος και της εξουσίας. Ειδικά η ευρωπαϊκή φιλοσοφία με τον Διαφωτισμό και ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός όχι απλώς αμφισβήτησαν αλλά αποκαθήλωσαν από το ιδεολογικό και θεολογικό βάθρο τους αντιλήψεις ότι οι ανώτερες κοινωνικά και οικονομικά τάξεις ήτανε ευλογημένες και ευνοημένες από τον Θεό και οι τάξεις των «αθλίων» για κάποιους πάντα αδιευκρίνιστους λόγους τιμωρημένοι από αυτόν. Οι νέες πολιτικές και οικονομικές αντιλήψεις με τη σειρά τους δεν έμειναν μόνο σε μια θεωρητική καταδίκη της τότε κοινωνικής πραγματικότητας αλλά έδωσαν πολιτικά και οικονομικά εργαλεία ανάλυσης των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Έτσι υπήρξε πλέον και η πρακτική απόδειξη (και ειδικά μετά τη βιομηχανική επανάσταση) με τις ανερχόμενες οικονομικά κοινωνικές τάξεις των εμπόρων και των βιοτεχνών και τους ανθρωπους των νέων επαγγελμάτων να έχουν να παρουσιάσουν απτά παραδείγματα ατόμων που μπορούσαν να επιβιώσουν άνετα ή ακόμη και να συγκεντρώνουν πλούτο χωρίς απαραίτητα «την ελέω Θεού» ευγενική καταγωγή.

Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσει κανείς το ιστορικό γεγονός ότι μετά τη κατάλυση του δυτικού τμήματος της ρωμαΐκής αυτοκρατορίας ο ευρωπαϊκός χώρος δεν γνώρισε ουσιαστικά ποτέ για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτοκρατορικές δομές. Αντίθετα η αλληλοδιαδοχή μεγάλων ή μικρών κρατικών οντοτήτων έστω και απολυταρχικών και φεουδαρχικών επέτρεψε από τη μία την ύπαρξη πολιτικού ανταγωνισμού και από την άλλη την αποφυγή μίας ισχυρής μονοπολικής, κεντρικής και ομοιόμορφης επικυριαρχίας ενός απόλυτου ηγέτη. Ένας μηχανισμός που λειτούργησε επίσης ανάλογα με τον ανταγωνισμό μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών όπου ποτέ δεν κυριάρχησε κάποια πόλη για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω στις άλλες.

Ο σύγχρονος ελλαδικός χώρος υπήρξε όμως για αιώνες μια γεωγραφική επαρχία κάτω από απολυταρχικές δομές και μέσα σε ένα πλαίσιο ιδεολογικής κυριαρχίας της εσχατολογικής λογικής του χριστιανισμού, μέρος ενός μεγάλου και ενιαίου γεωγραφικού χώρο όπου η όποια αντίδραση και κριτική μπορούσε πολύ εύκολα να καταπνιγεί χωρίς να μπορεί να βρει διεξόδους. Ακόμη και μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους αυτό που ήρθε στην Ελλάδα ήταν ουσιαστικά τα απόνερα των κινημάτων, επαναστάσεων και των ιδεών που διαμόρφωσαν τη σημερινή Ευρώπη. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αμφισβήτηση ακριβώς αυτής της «από ψηλά» κοινωνικής και οικονομικής διαμόρφωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ελληνικός εθνικισμός (και κατά βάση είμαστε ακόμη μια εθνικιστική κοινωνία που πιστεύει σε ιστορική και βιολογική συνέχεια, που πιστεύει ότι παράγει αδιάλειπτα πολιτισμό τα τελευταία 4000 χρόνια και στο μεσοδιάστημα πρόλαβε και εκπολίτισε τους πάντες, διεκδικεί με τρόπο οξύμωρο την πατρότητα για τα ευρωπαϊκά επιτεύγματα στις επιστήμες και την πολιτικοκοινωνική οργάνωση την ίδια στιγμή που δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει το ίδιο για τον εαυτό της) ταυτίστηκε ταχύτατα και απόλυτα με συγκεκριμένο θρησκευτικό/χριστιανικό δόγμα, την ορθοδοξία, η οποία με τη σειρά της ταυτίστηκε με τον παραλογισμό της εθνοφυλετική μας ύπαρξης.

Η δημιουργία λοιπόν της μεσαίας αστικής τάξης θα προϋπέθετε κριτική και σύγκρουση ακριβώς με τέτοιου είδους ιδεοληψίες. Θα προϋπέθετε άρνηση της ύπαρξης ενός νέου περιούσιου λαού ενός μοναδικού, παντοδύναμου αλλά και ιδιότροπου Θεού και λογικές σεβασμού του ατόμου σαν αυτές που υπήρξαν στις διακηρύξεις της γαλλικής και αμερικανικής επανάστασης. Στην περίπτωση αυτή όμως τέτοια κριτική θα έρχονταν αναγκαστικά σε σύγκρουση με το κυρίαρχο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο και ουσιαστικά θα έπαιρνε την εικόνα μιας αντεθνικής ή και προδοτικής ιδεολογίας.

Στην αποτυχία της ελληνικής κοινωνία να δημιουργήσει μεσαία αστική τάξη πρέπει να συνυπολογιστεί ο εν τέλει αρνητικός ρόλος της ελληνικής αριστεράς. Ως παράδοξο ενώ η ελληνική αριστερά (ουσιαστικά οι μαρξιστές και κομμμουνιστές) ήταν η μοναδική ιδεολογία στην Ελλάδα που πήρε μαζικό χαρακτήρα παρόλο που κατέκρινε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο, το έπραξε αυτό εγκαθιδρύοντας τη δική της απόλυτη και μονοδιάστατη ιδεολογία-θεολογία. Πρακτικά η ελληνική αριστερά ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Υποτάχτηκε σε αυτό που βρήκε μπροστά της στην Ελλάδα, χώθηκε μέσα στο κουκούλι της ορθόδοξης σκέψης και απέκτησε ένα εσχατολογικό περιεχόμενο όπου ότι και να γίνει όσα και να αλλάξουν ο κόσμος παραμένει απάνθρωπος και εκμεταλλευτικός και η ζωή μια κόλαση και κάπου στο βάθος περιμένει τους «πιστούς» της ιδεολογίας μια κάποια, απροσδιόριστη και αυτή, σωτηρία. Για την ελληνική αριστερά η κοινωνία ήταν, είναι και θα είναι από τη φύση της χωρισμένη σε δύο τάξεις, την ολιγομελή άρχουσα και την πολυπληθή εργατική. Χώρος στη μέση δεν υπάρχει. Και το χειρότερο είναι ότι τα μέλη αυτών των δύο τάξεων έχουν θέσεις μεταφυσικά δοσμένες και μόνιμες. Σε αντίθεση, στον δυτικοευρωπαϊκό αλλά ακόμη και τον αμερικάνικο χώρο η αριστερά ενώ πρόσφερε από τη πλευρά της πολλά στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας και των εισοδημάτων των εργαζομένων, προσαρμόστηκε ταυτόχρονα κάθε φορά στα νέα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα που έφερνε η τεχνολογική εξέλιξη, η βελτίωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, η δημιουργία νέων καταναλωτικών απαιτήσεων, η διαφοροποίηση στον τρόπο ζωής και σκέψης που φέρνει μαζί της κάθε νέα γενιά. Στη Δύση, και  αυτό το υποστηρίζω απλώς μέσα από την εμπειρία μου, περισσότερο προσαρμόζεται η αριστερά, τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της, στις απαιτήσεις και τη λογική των υποστηρικτών της παρά προσπαθεί η ίδια να προσαρμόσει αυτούς στα δικά της αρχικά ιστορικά πλαίσια και εκδηλώνει πολύ λιγότερες καθοδηγητικές απαιτήσεις σε σχέση με την ελληνική εκδοχή.

Πρακτικά δηλαδή η οποιαδήποτε κίνηση ή σκέψη που θα συνεισέφερε στην αμφισβήτηση της «ελέω Θεού» κοινωνικής και οικονομικής διαστρωμάτωσης και στη δημιουργία πολιτικά συνειδητοποιημένης μεσαίας αστικής τάξης στον ελλαδικό χώρο, βρέθηκε ανάμεσα στις ιδεολογικές συμπληγάδες πέτρες είτε της ελληνορθόδοξης-εθνοφυλετικής είτε της (ελληνο)μαρξιστικής λογικής. Για την μεν πρώτη ήταν καταδικαστέα ως υποτιθέμενο προϊόν ανθελληνικών-αντιορθόδοξων στόχων για τη δε δεύτερη καταδικαστέα ως υποτιθέμενο προϊόν αντιλαϊκών σκοπών.

Γιατί στην Ελλάδα (3) – Δικαιοσύνη (Repost)

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα  με το θάνατο του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αναδημοσιεύω ένα προηγούμενο ποστ μου ελάχιστα διαφοροποιημένο από το αρχικό που ίσως δίνει μια εξήγηση για τα φαινόμενα.

Όσο περισσότερο διαβάζει κανείς στο Διαδίκτυο ή σε εφημερίδες άρθρα σχετικά με την οργάνωση της δημοκρατίας μας, το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη και τις αλλαγές που πρέπει να συμβούν καταλήγει στο συμπέρασμα, τουλάχιστον εγώ κατέληξα, ότι ένα μέρος από το βαθύ-κράτος είναι ακόμη εδώ. Όχι το μεγάλο κράτος με την έννοια του κρατικισμού αλλά το βαθύ-κράτος που συναντά κανείς σε χώρες μη δημοκρατικές ή με επίφαση δημοκρατίας.

Μετά τη μεταπολίτευση ο μόνος χώρος που εκδημοκρατίστηκε ή καθαρίστηκε από χουντικά στοιχεία ήταν ο στρατός. Ο στρατός θεωρήθηκε ο μαναδικός υπεύθυνος για το πραξικόπημα και έγινε ο αποθέτης όλων των ευθυνών του υπόλοιπου κρατικού μηχανισμού. Έτσι υπήρξε μόνο επιφανειακός εκδημοκρατισμός στους άλλους δύο στενούς συνεργάτες του προηγούμενου πολιτικού οικοδομήματος και της χούντας: της Αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος. Τις συνέπειες αυτού του γεγονότος τις βλέπουμε και τις πληρώνουμε σαν χώρα ακόμη και σήμερα.

Μετά από τριάντα χρόνια πολλά βέβαια έχουν αλλάξει σε αυτούς τους δύο χώρους αλλά αυτό έγινε απλώς επειδή οι παλαιοί αξιωματικοί και δικαστικοί βγήκαν από το παιχνίδι λόγω ηλικίας. «Σταγονίδια» όμως έχουν μείνει. Και υπάρχουν ακόμη δικαστικοί ακόμη και ανώτεροι, προπύργια του συντηρητισμού. Πρόσφατα φαινόμενα η υπόθεση με τον αγιασμό στον Άρειο Πάγο ή οι δικαστικοαστυνομικές επεμβάσεις για κατάσχεση εκθεμάτων σε γκαλερί.

Στο βαθύ ελληνικό κράτος των προηγούμενων δεκαετιών όλο το σύστημα ήταν διαβρωμένο από ολοκληρωτικές νοοτροπίες. Πέρα από το πολιτικό σύστημα, το δικαστικό σύστημα και εν γένει ο χώρος των δικαστικών και νομικών της χώρας έκανε τα πάντα για τη νομική κάλυψη διώξεων αντιφρονούντων, νομιμοποίησης κάθε είδους αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από το κράτος και το παρακράτος, ήταν εξίσου ένοχο για τη συντήρηση και τη νομική επικάλυψη της καθυστερημένης νοοτροπίας του «Ελλάς,Ελλήνων,χριστιανών». Συμμετείχε και το ίδιο σε κυνήγι μαγισσών και μάλιστα εκ συνειδήσεως.

Αν διαβάσει κανείς άρθρα δικαστικών «εν αποστρατεία» (ενν. συνταξιούχοι, αλλά στο κάτω κάτω στρατευμένοι ήτανε και μόνο στολή δεν φορούσανε) για το κράτος και το ρόλο του ή το ρόλο της Εκκλησίας καταλαβαίνει αμέσως γιατί ο Χριστόδουλος τους θεωρούσε «ολοκληρωμένες προσωπικότητες» σε σχέση με τους καινούριους (παρότι ήταν απασχολημένος με τα μαθήματά του, αυτό το παρακολουθούσε και το κατάλαβε. Κάποια άλλα όχι.)
Αν λοιπόν λάβει κανείς υπόψη την σχεδόν ανύπαρκτη αντίδραση στη δικτατορία από την κοινωνία, είναι εύκολο να συμπεράνει και να καταλάβει γιατί οι Έλληνες δεν έχουμε δημοκρατικό πολιτισμό. Θα περάσουν πιστεύω 2 τουλάχιστον γενιές Ελλήνων πριν μπορέσουμε να δούμε αλλαγή σε βασικά τμήματα της κλειστής νοοτροπίας μας.

Ένα παράδειγμα σε αντιδιαστολή είναι η Γερμανία. Μετά τον πόλεμο και ένα καθεστώς 12ετίας του πιο απόλυτου ολοκληρωτισμού, οι Γερμανοί μπόρεσαν, με την βοήθεια ή τον εξαναγκασμό αν προτιμάτε την αποναζιστικοποίηση της χώρας σε σχεδόν μία δεκαετία. Ή τουλάχιστον στο βαθμό που χρειάζονταν για να γίνει μια νέα σοβαρή αρχή καθώς η πλήρης απαλλαγή της κοινωνίας από τέτοιες νοοτροπίες ήταν λογικό να καθυστερήσει όσο υπήρχαν άνθρωποι με μνήμες από το παρελθόν.
 
Στην Ελλάδα όμως με εξαίρεση το στρατό, οι άλλοι δύο χώροι όπως και η πολιτικη αφέθηκαν ο καθένας στη μέθοδο της αυτοκάθαρσης. Η δε ελληνική κοινωνία πέρα από συναυλίες διαμαρτυρίας ενοχή δεν έχει αισθανθεί ποτέ. Γι’ αυτό και συντηρητικές και ακραίες απόψεις είναι συνηθισμένες σε όλο το πολιτικό φάσμα, γι’ αυτό και η θρησκοληψία και ο πολιτικός συντηρητισμός της . Γι’ αυτό και δεν είναι παράξενος ο συγκερασμός μεταξύ θρησκόληπτων δεξιών, θρησκόληπτων αριστερών ή αριστερών που παριστάνουν τους μετανοημένους Σαούλ. Άρα λοιπόν, δικοί μας και οι αρχαίοι Έλληνες (άσχετα αν δεν υπάρχει σημείο επαφής), δική μας και η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) δική μας και η Τουρκοκρατία, δικό μας και το παρακράτος, δική μας και η δικτατορία, δικό μας και το σημερινό κράτος και αμαρτία ουκ έχομεν.

 

Σοσιαλδημοκράτης ο Καραμανλής;

Όλο φαεινές ιδέες είναι στη ΝΔ. Μεταρρυθμίσεις μακριά από κρατισμό και φιλελευθερισμό είπε ο Καραμανλής. Μακριά από εκεί αλλά κοντά σε τι;

Έλλειψη οργάνωσης ή έλλειψη στόχων;

Πολλές φορές οι Έλληνες κατηγορούμε εαυτούς για πολλά πράγματα. Επίσης γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στη χώρα μας και παρόλα αυτά ενώ όταν ξέρεις το πρόβλημα βρίσκεις και λύση αυτό τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει. Το αποτέλεσμα είναι προβλήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής να χρονίζουν. Σαν κοινωνία έχουμε ουσιαστικά τα ίδια προβλήματα που είχε η πρώτη γενιά μετά τη δικτατορία, αλλά και σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό προβλήματα που είχανε γενιές πριν από αυτή.

Αγωνιζόμαστε ακόμη για οικονομική σταθερότητα ή ανάπτυξη με ορολογία που τη θυμάμαι από τις αρχές του ΄90. Λιτότητα, περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, μείωση κρατικών δαπανών, περιρισμός των διαφόρων ελλειμάτων κλπ.

Αναφερόμαστε μονίμως σε πρόβλημα στην Παιδεία. Πάλι με ορολογία τουλάχιστον 20 ετών. Σε πρόβλημα στο χώρο της Υγείας. Πάλι με ορολογία 20ετίας.

Επίσης έχουμε ακριβώς τα ίδια θέματα εξωτερικής πολιτικής. Το θέμα με τη ΠΓΔΜ, τα ελληνοτουρκικά (αυτά  αν και τα εξωτερικής φύσης προβλήματα δεν εξαρτώνται 100% από εμάς αλλά σίγουρα και από εμάς. Η υπόθεση στην Κύπρο έχει πάνω από 30 χρόνια

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αν λύσουμε έστω και μερικά από αυτά θα μας λείψουν. Θα αρχίσουμε να πλήττουμε. 

 Γιατί όμως υπάρχει αυτή η διαιώνιση;

Οι περισσότεροι θα πούνε ότι δεν υπάρχει οργάνωση, ότι είμαστε κάπως χαβαλετζίδικος λαός, ότι δεν μπορούμε να μπούμε σε καλούπια κλπ. Όλα έχουν το μερίδιό τους αλλά κατά τη γνώμη μου η κρίσιμη διαφορά είναι ότι δεν έχουμε τη νοοτροπία να βάζουμε στόχους. Δεν μπορεί να υπάρχει οργάνωση αν δεν υπάρχει στόχος. Η οργάνωση ακολουθεί το στόχο δεν προηγείται. Οργάνωση είναι τα μέσα που κινητοποιείς και ο καταμερισμός εργασίας και ρόλων για την επίτευξη ενός στόχου. Αν αυτός δεν υπάρχει τότε γιατί κάποιος θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για κινητοποίηση του όποιου ανθρώπινου δυναμικού;

Π.χ 1: Στην οικονομία κάθε χρόνο ψηφίζεται ένας προϋπολογισμός. Ή κάθε κυβέρνηση περιγράφει τους στόχους της για κάθε τετραετία. Η επόμενη κυβέρνηση όμως ακολουθεί συχνά ένα άλλο πρόγραμμα. Οπότε πολλά ξεκινούν από την αρχή. Το θέμα όμως είναι ότι τα περισσότερα από τα προβλήματα που υπάρχουν δεν λύνονται στα πλαίσια μιας κυβερνητικής θητείας.

Πόσες φορές υπήρξε λοιπόν ένας μακροπρόθεσμος στόχος; Ένας στόχος όπως π.χ μέσα στα επόμενα 10 ή 15 χρόνια η Ελλάδα πρέπει να έχει ανεργία 6%. Ή ότι σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα πρέπει να έχει πετύχει την αύξηση της χρηματοδότησης για την Παιδεία και για ερευνητικούς σκοπούς κατά 0,5 ή 1 μονάδα ή παραπάνω του ΑΕΠ. Ή ότι πρέπει μέσα σε 20 με 30 χρόνια (περίπου μια γενιά δηλαδή) να βρίσκεται στο Α, Β ή Γ επίπεδο στην τεχνολογική παραγωγή (μπορεί να τεθούνε τεχνικοί όροι). Ή ότι μέσα σε τόσα χρόνια πρέπει να έχει υπάρξει αύξηση του κατώτατου μισθού σε κάποιο αξιοπρεπές επίπεδο.

Οπότε μπορεί κανείς να φτιάξει ένα σχέδιο και να δει πώς πετυχαίνει αυτούς τους στόχους. Ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν, σε ποιες κατευθύνσεις και με ποιο ρυθμό.

Αλλά λογική θέλω απλώς να ρίξω τον πληθωρισμό ή θέλω να περιορίσω τα ελλείματα για φέτος και από του χρόνου βλέπουμε καταλήγουν στη διαιώνιση των θεμάτων.

Π.χ 2: Είναι εκ πρώτης όψεως παράδοξο αλλά παρότι κατηγορούμε το σύστημα εκπαίδευσης, απόφοιτοι των «κακόμοιρων» ελληνικών σχολείων και Πανεπιστημίων γίνονται δεκτοί σε ξένα Πανεπιστήμια χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ποια είναι λοιπόν η διαφορά με το εξωτερικό; Κατά τη γνώμη μου είναι πάλι η έλλειψη συγκεκριμένου στόχου. Γιατί διατηρούμε και συντηρούμε Πανεπιστήμια;

Η μεγάλη διαφορά με το εξωτερικό είναι πιστεύω η κατεύθυνση και οι σκοποί της έρευνας στην Ελλάδα. Καταρχήν χωρίς έρευνα δε νοείται Πανεπιστήμιο. Αλλά στην Ελλάδα η έρευνα σαν είδος εκπαίδευσης δεν έχει ακόμη φτάσει να ενηλικιωθεί. Ένα σημαντικό θέμα είναι φυσικά η έλλειψη ενδιαφέροντος από την ελληνική αγορά πρακτικής ή εμπορικής εφαρμογής των ερευνητικών εξελίξεων. Αυτό από τη μία περιορίζει τις πηγές χρηματοδότησης, κατά συνέπεια και τις διαθέσιμες θέσεις και από την άλλη οδηγεί σε όχι συνεχή έρευνα. Αν συνυπολογίσει κανείς την μικρή κρατική χρηματοδότηση καθώς το ελληνικό κράτος δεν έχει αντιληφθεί ακόμη τη σημασία της έρευνας για την παραγωγή προϊόντος, γίνεται φανερό το πρόβλημα.

Πιστεύω ότι η αναποτελεσματικότητα που παρατηρείται και σε άλλους τομείς οφείλεται εν τέλει στην απουσία σαφών κατευθύνσεωνν. Όταν σκέφτομαι την Ελλάδα μετά από 30, 40 ή 50 χρόνια δεν θα ήθελα να διανοηθώ ότι θα συζητάμε τα ίδια ακριβώς προβλήματα με το σήμερα, άσχετα αν κάποιες φορές υπάρχει κυκλική πορεία σε αυτά. Κανείς π.χ δεν μπορεί να εξασφαλίσει αιώνια οικονομική ανάπτυξη. Πάντα θα υπάρχουν και περίοδοι ύφεσης.

Ελλάδα-Τα τρία μαντριά

Το κείμενο αν και έχει ήδη δημοσιευτεί σε άλλες ιστοσελίδες εδώ και εδώ αλλά και στο περιοδικό Δαυλός το παραθέτω και εδώ απλώς και μόνο για να υπάρχει.

Όπως έχω ξαναγράψει ήταν η αφορμή να ξεκινήσω το ιστολόγιο. Στο τεύχος Ιουνίου 2007 το κείμενο δημοσιεύεται στο Δαυλό, με την διαφορά ότι στο τέλος προστέθηκαν δύο λέξεις που δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο, που για μένα αλλάζουν την ουσία και το σκοπό του άρθρου. Το τέλος ήτανε [...για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων».] και στο τεύχος του περιοδικού [...για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων», Ασιατών και Αφρικανών]. Με αφορμή το γεγονός αυτό αποφάσισα να ξεκινήσω το ιστολόγιο και να έχω αποκλειστικά την ευθύνη για τα γραφόμενά μου.

Ενημέρωση 26.10.07: Το περιοδικό Δαυλός σε ανταπόκριση e-mail που είχα στείλει στις 09.07.2007, στο τεύχος Οκτωβρίου περιείχε σημείωση με το αυθεντικό τέλος του κειμένου «Ελλάδα 2007».

 ——————————————————————-

Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους, δίνουν την εντύπωση ότι η « σύγχρονη » Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το δυτικότερο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, τα προβλήματα που ανακύπτουν και οι συμπεριφορές που υπάρχουν και εννοώ τις συμπεριφορές των ανθρώπων ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής ή οικονομικής θέσης, φανερώνουν μια παθογένεια που την υποπτεύεται, τη βλέπει, τη διαβάζει και τη νιώθει κανείς στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η «σύγχρονη» ελληνική κοινωνία δίνει την εντύπωση μιας κοινωνίας απομονωμένης, αποκλεισμένης και θρησκόληπτης, αλλά σε καμία περίπτωση ηθικής κοινωνίας. Μιας κοινώνίας που αυτόβουλα, αν μπορεί αυτό να θεωρηθεί βούληση, έχει επιλέξει τον δρόμο της απομόνωσης.

            Κατά την άποψή μου το πολίτευμα που έχουμε δεν θα έπρεπε να λέγεται Κοινοβουλευτική Δημοκρατία αλλά Κληρονομική Δημοκρατία. Και αν είναι κληρονομική πώς είναι δημοκρατία; Εδώ και 60 χρόνια οι Έλληνες ακούμε, βλέπουμε και ψηφίζουμε ουσιαστικά τους ίδιους ανθρώπους. Οι «Οίκοι» των Παπανδρέηδων, Καραμανλήδων και Μητσοτάκηδων και άλλων «βασιλικών» οικογενειών της χώρας κατέχουν θέσεις εξουσίας με τις ευλογίες και τις πολιτικές επιλογές του «δημοκρατικού» ελληνικού λαού. Οι πολιτικές μας συμπεριφορές είναι τέτοιες που νομίζει κανείς ότι η Ελλάδα ζει ακόμη στην εποχή του Βυζαντίου.Το 1974 οι Έλληνες αποφάσισαν ότι δεν θέλουν μοναρχία και βασιλιά. Και πολύ καλώς έπραξαν. Αλλά το μέλλον έδειξε ότι το πρόβλημα για το λαό δεν ήταν ο θεσμός, αλλά το πρόσωπο. Είμαστε μοναδικό παράδειγμα χώρας (με την εξαίρεση ίσως της Ιταλίας) στην Ευρώπη που το κοινοβούλιό της και η πολιτική της ζωή  κυριαρχούνται από φατρίες, οικογένειες και διάφορους τύπους όπως «υψηλής μόρφωσης» αθλητές, εκπροσώπους μπουζουκτσίδικων και άλλων προσώπων που το μόνο τους προσόν είναι η παρουσία τους στο τηλεοπτικό τοπίο. Ποιός πιστέυει άραγε ότι οι κ.κ Καραμανλής, Παπανδρέου θα κατείχαν αυτές τις θέσεις με διαφορετικά επίθετα; Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα βουλευτών και υπουργών, δημάρχων και νομαρχών. Η λίστα είναι μακρά. Και φυσικά η κοινωνία ακολουθεί κατά πόδας. Σε Πανεπιστήμια, Τράπεζες και γενικά οπουδήποτε στο Δημόσιο χώρο, κληρονομούνται θέσεις σε παιδιά ή συγγενείς αφού αντιμετωπίζονται από την μέση ελληνική σκέψη ως ατομική ιδιοκτησία! Και τίθεται η ερώτηση: Εάν στην Ελλάδα είχαμε για ηγεσία τον Γλύξμπουργκ σε ποιον θα μεταβίβαζε την εξουσία του; Μήπως όχι στα παιδιά του; Η Ελλάδα είναι εδώ και 26 χρόνια μέλος της πολιτικής και οικονομικής Ευρώπης. Όλα αυτά τα χρόνια δεχτήκαμε ισχυρή χρηματοδότηση όπως όλες οι χώρες του φτωχού ευρωπαϊκού Νότου. Αλλά τι πετύχαμε αυτά τα χρόνια; Ουσιαστικά μια γενιά Ελλήνων δούλεψε τόσο και μπορεί να υπερηφανεύεται για μία μη ολοκληρωμένη Εγνατία Οδό και για τη σύνδεση στο Ρίο-Αντίρριο. Δηλαδή για μισό δρόμο και μία γέφυρα. Σιδηροδρομικό δίκτυο; Ανύπαρκτο. Επενδύσεις στην βιομηχανία ή πολύ περισσότερο στην τεχνολογία; Σαν ανέκδοτο ακούγεται.

            Η Ευρώπη έζησε μέσα σε 30 χρόνια δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Ειδικά ο τελευταίος άφησε πίσω του την ήπειρο εντελώς κατεστραμμένη. Οι Ευρωπαίοι δέχτηκαν χρήμα από τους Αμερικανούς όπως ανάλογα εμείς από την Ε.Ε. Τι πέτυχαν όμως οι Ευρωπαίοι σε μία και μόνο γενιά; Οι συγκρίσεις θλίβουν. Μία γενιά Γερμανών, ίσως και λιγότερο, αποκατέστησε όλη τη βασική υποδομή  της χώρας. Μια γενιά Γάλλων και Άγγλων ανοικοδόμησαν τις χώρες τους ταχύτατα., Βέλγοι και Ολλανδοί το ίδιο. Και οι δύο τελευταίες είναι του ανάλογου μεγέθους και πληθυσμού με την Ελλάδα. Και τι κάνει η Ελλάδα με την οικονομική βοήθεια που δίνουν οι πλούσιες βόρειες χώρες στον φτωχό καθυστερημένο Νότο; Αν και πιστεύω ότι είμαστε η μοναδική που εξακολουθεί και κατέχει αυτόν τον τίτλο. Και όχι μόνο τον κατέχει αλλά τον επιδιώκει.

            Το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτήσεων ξοδεύτηκε και εξακολουθεί να ξοδεύεται σε επιδοτήσεις, αποζημιώσεις, ανούσια «δημόσια» έργα, μισθοδοσίες υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων ή χαρίστηκε και χαρίζεται σε μικρές ομάδες και κύκλους συμφερόντων με σχέσεις με το πολιτικό κατεστημένο. 26 χρόνια χρηματοδοτήσεων δεν επενδύθηκαν, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο πέρασαν απλώς στην κατανάλωση. Οι Έλληνες μάθανε να καταλανώνουνε  τα πάντα χωρίς να παράγουν σχεδόν τίποτα. Επιθυμούνε να αποκτήσουνε τα πάντα χωρίς να κουνήσουνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κυκλοφορούνε με χρήμα  το οποίο ουσιαστικά τους έχει χαριστεί. Το αποτέλεσμα;            Θεωρώ, και ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό, ότι είμαστε ένας διεφθαρμένος λαός. Διαφθαρμένοι από ένα προϊόν και ουσιαστικά μέσο επιβίωσης, το xρήμα. Τα αγαθά που έχει ο μέσος Έλληνας στην κατοχή του δεν αντιπροσωπεύουν στις περισσότερες των περιπτώσεων, την εργασία που κάνει και το έργο που παράγει. Γενικά τα αγαθά που υπάρχουν στην Ελλάδα δεν είναι αντιπροσωπευτικά της παραγωγής της χώρας. Από το 1980 και με εύκολο ευρωπαϊκό χρήμα οι Έλληνες αύξησαν κατακόρυφα το βιοτικό τους επίπεδο και έχουν επιδοθεί σε έναν χωρίς κανόνες και συνήθως χωρίς θεμιτά μέσα αγώνα απόκτησης και επίδειξης (νεο)πλουτισμού. Η «σύγχρονη» ελληνική κοινωνία απορροφά, αποδέχεται και αναπαράγει με ευχαρίστηση κάθε είδους νεοπλουτίστικη συμπεριφορά. Δεν είναι όμως καθόλου πρακτικό και αποτελεσματικό για μία κοινωνία να έχει καταναλωτικές συνήθειες και απαιτήσεις του Πρώτου κόσμου και ταυτόχρονα πεπαλαιωμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές. Όνειρο του μέσου Έλληνα αποτελεί ακόμη η θέση στο Δημόσιο. Έχουμε ένα πολύ μεγάλο κράτος και ένα τεράστιο αριθμό κρατικών υπαλλήλων. Αναρωτιέμαι αν π.χ στη Γερμανία ίσχυε αναλογικά το ίδιο, τότε αυτή θα διέθετε τουλάχιστον 20 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους. Αλλά φυσικά δεν έχει. Ξέρω τι θα απαντούσε κάποιος: «Μα η Γερμανία έχει τόσες εταιρείες και βιομηχανία και έναν ανεπτυγμένο ιδιωτικό τομέα και υπάρχουν διέξοδοι». Ό,τι υπάρχει το δημιούργησαν οι ίδιοι. Οι δυτικές κοινωνίες είναι συστήματα με στόχους και με όλα τα μειονεκτήματά τους είναι κοινωνίες δυναμικά εξελισσόμενες, όχι στατικές. Και εμπεριέχουν πολλά στοιχεία αυθεντικής ελληνικής σκέψης. Και δεν εννοώ σύγχρονης ελληνικής σκέψης που κατά τη γνώμη μου είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

            Αλλά γιατί συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα; Γιατί υπάρχουν τέτοιες σχέσεις μεταξύ κράτους και πολιτών και πολιτών μεταξύ τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου λέμε ότι φταίει η Τουρκοκρατία. Αλλά είναι μόνο αυτό;

Ισχυριζόμαστε ότι είμαστε ένας λαός με χιλιάδες χρόνια Ιστορίας. Ιστορίας ίσως. Αλλά και πολιτισμού ταυτόχρονα; Τι σημαίνει άραγε πoλιτισμός και ποιές είναι οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να δημιουργηθεί; Ο πολιτισμός δεν είναι κάτι που το βρίσκεις τυχαία στο δρόμο. Οι άνθρωποι είναι που καθορίζουν το είδος του και και την ποιότητά του, το βάθος του και την χρησιμότητα  του. Το αυτοδιοίκητο για τους Έλληνες σταμάτησε ιστορικά το 146 π.Χ. Από αυτήν την χρονολογία και για 2.000 χρόνια ο Ελλαδικός χώρος δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επαρχία ή διοικητικό τμήμα τριών αυτοκρατοριών. Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής και οι Έλληνες συστατικό στοιχείο της πολυφυλετικότητας του χώρου που κατείχαν αυτές οι Αυτοκρατορίες. Στην Ελλάδα βέβαια αντιμετωπίζουμε το Βυζάντιο σαν ελληνική Αυτοκρατορία, σαν κάτι δικό μας. Τώρα αν το Βυζάντιο ήταν απλώς το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αυτό μάλλον αδιάφορο μας αφήνει. Η Εκκλησία και η θρησκοληψία μας μας έχουν πείσει για το μη αυτονόητο. 

Το σημαντικό εδώ είναι πώς μπορούν να επιβιώσουν οι άνθρωποι σε συνθήκες τυρρανίας γιατί οι δομές εξουσίας αυτών των τριών αυτοκρατοριών ελάχιστα διέφεραν. Πώς είναι δυνατό να παραχθεί πολιτισμός κάτω από απολυταρχικές συνθήκες διακυβέρνησης; Ο πολιτισμός χρειάζεται πάνω από όλα ανθρώπους ελεύθερους, που δε θα φοβούνται ότι η έκφραση άποψης, η αντίρρηση και ο αντίλογος σε επιλογές της εξουσίας, η κριτική και η σάτιρα σε αυτές θα  ισοδυναμούσε με υφαρπαγή της περιουσίας ή/και θανατική καταδίκη. Ο πολιτισμός χρειάζεται ανθρώπους που δε φοβούνται τους συμπολίτες τους για κατάδοση στις αρχές του κράτους, που δε θα ανησυχούν ότι ανα πάσα στιγμή η κρατική εξουσία κεντρική ή τοπική θα μπορούσε να λεηλατήσει την ιδιοκτησία τους χωρίς αιτία. Ο πολιτισμός χρειάζεται ανθρώπους με ελεύθερο πνεύμα, με γνώση δικαιωμάτων αλλά και ευθυνών, με γνώση διεκδίκησης αλλά και ορίων.           

Τι από όλα αυτά ίσχυε τα 2.000 χρόνια των αυτοκρατόρων, των σουλτάνων, των αυλών και του κάθε λογής τοπικού διοικητή; 2.000 χρόνια σημαίνει 70 γενιές Ελλήνων μαθαίνανε, όπως και οι άλλοι υποταγμένοι λαοί, ότι για την επιβίωση πρέπει να είσαι και να δείχνεις φοβισμένος, πρέπει να είσαι υποτακτικός στους έχοντες εξουσία, να τους κολακεύεις και να τους εκθειάζεις και φυσικά να μην τους κριτικάρεις. Δεν θα έπρεπε να δείχνουν ότι έχουν ιδία άποψη, ότι διεκδικούν τα αυτονόητα που δικαιούται ένας άνθρωπος. Ζωτικό χώρο όπου να μπορεί να κινητοποιήσει πρώτα από όλα τη σκέψη του.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους μέχρι και το 1974 σε τι καθεστώς ζούσανε οι Έλληνες; Πόσο ασφαλείς και ελεύθεροι νιώθανε; Η σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία είναι μια ανοιχτή πληγή. Σκεφτείτε το μεταπολεμικό αστυνομικό παρακράτος. Τα ίδια γεγονότα όπως και τους προηγούμενους αιώνες. Φόβος απέναντι στην εξουσία και στα όργανά της, φόβος απέναντι στους «συμπολίτες». Δηλαδή συνολικά 75 γενιές Ελλήνων δεν έμαθαν να ζουν αλλιώς παρά επιδεικνύοντας υποτακτικότητα. Η δική μου γενιά είναι η πρώτη που γεννήθηκε υπό καθεστώς δημοκρατίας. Καθεστώς, αλλά όχι πολίτευμα δημοκρατίας. Εξ ου και το κληρονομικό χαρακτηριστικό του.  Νοοτροπίες και συνήθειες 2.000 χρόνων δεν αλλάζουν εύκολα.

Οι Έλληνες φοβόμαστε ακόμη το κράτος μας. Ίσως όχι άδικα. Η κομματική αλλαγή στην κυβέρνηση σημαίνει εκδίωξη των «άλλων» και διορισμό των «ημετέρων». Λογική που τη συναντά κανείς σε χώρες κοινωνικά και πολιτικά υποανάπτυκτες. Υποανάπτυκτες όμως για αυτόν ακριβώς το λόγο. Η αιτία είναι και αιτιατό. Και το αντίστροφο. Φοβόμαστε το κράτος και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι η επιβίωση εκπληρώνεται καλύτερα όταν είμαστε προσκολλημένοι σε αυτό. Μια οικογένεια επιδιώκει να έχει τουλάχιστον ένα μέλος της  μέσα στο κράτος σαν είδος διαπίστευσης και ομολογίας πίστης σε αυτό. Σαν αυτή η οικογένεια να υπογράφει ισόβιο συμβόλαιο ότι δε θα το κριτικάρει ποτέ. Δηλαδή, κράτος-μαντρί.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το ρόλο της Εκκλησίας, η οποία από τα χρόνια που έγινε νόμιμη οργάνωση δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προσκολλάται σε κάθε εξουσιαστή και τύραννο (σε Ανατολή και Δύση) και από κοινού να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Μεταμορφώθηκε η ίδια σε πόλο και όργανο πολιτικής εξουσίας έμμεσα ή άμεσα.Ανέφερα σε αρχικό σημείο ότι επιδεικνύουμε ως κοινωνία την ίδια παθογένεια, που συναντά κανείς στις χώρες της Μέσης Ανατολής όπου η θρησκεία είναι συστατικό στοιχείο της ζωής. Θεωρώ λοιπόν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην Ελλάδα την διαπλοκή κράτους-εκκλησίας και  μέσω αυτής την επίδρασή της τελευταίας στην κοινωνική ζωή της χώρας. Ισχυρίζεται η Εκκλησία ότι Ορθοδοξία και Ελληνισμός ταυτίζονται. Αλλά είναι έτσι; Ας δούμε την αρχή της ελληνικής σκέψης και την αρχή της χριστιανικής. Η ελληνική σκέψη ξεκινάει ίσως με τον μύθο του Προμηθέα και δείχνει έναν τιτάνα (ουσιαστικά άνθρωπο) αντιμέτωπο με τους Θεούς που τολμά και μπορεί να τους αψηφά (αψήφηση της δύναμης του ισχυρού) που πράττει κατόπιν ιδίας σκέψης και όχι γιατί του την επιφοίτησε κάποιος άλλος  (βλ. Άγιο Πνεύμα). Η πράξη/ιστορία  του είναι ένα δείγμα της επιθυμίας του ανθρώπου να αναζητήσει τη γνώση με κάθε τίμημα, μια γνώση που την κρύβουν οι Θεοί για να μπορούν να ελέγχουν τον άνθρωπο.Η χριστιανική σκέψη ξεκινάει με τον μύθο του Αδάμ και της Εύας οι οποίοι τιμωρούνται(!) με αποπομπή από τον Παράδεισο επειδή τόλμησαν να αναζητήσουν τη γνώση, την μη(!) αναζήτηση της οποίας ο χριστιανικός Θεός τη θεωρεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για να παραμείνει ο άνθρωπος στον Παράδεισο. Και μάλιστα η επιθυμία της αναζήτησης της γνώσης που είναι κάτι έμφυτο στον άνθρωπο (περιέργεια έχουν και τα ζώα)  είναι αμαρτία (προπατορικό αμάρτημα του ανθρώπου) το οποίο «ξεπλένεται» και «καθαγιάζεται» με το Μυστήριο της βάπτισης!Το περιεχόμενο της χριστιανικής σκέψης και θρησκείας εσωκλείεται στην προσμονή και έλευση κάποιου Μεσσία. Αλλά περίμεναν Μεσσία ο Ευκλείδης, ο Θαλής , ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης, ο Ιπποκράτης, η Σαπφώ, ο Σοφοκλής, o Πυθαγόρας, ο Αρχιμήδης και τόσοι άλλοι; Δεν υπάρχει καμία ελληνική γραφή που να αναφέρεται σε Μεσσία από τον ουρανό. Η θεωρία του Μεσσία δεν υπήρξε συστατικό της ελληνικής σκέψης ούτε καν στα χρόνια πριν τον Όμηρο. Το θέμα δεν είναι αν υπάρχουν Θεοί ή όχι αλλά η φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε θρησκεία. Γιατί οι άνθρωποι και η νοοτροπία μιας κοινωνίας καθορίζουν το περιεχόμενο  αυτής. Οι αρχαίοι Έλληνες είχανε Θεούς αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να σκέφτονται και να δημιουργούν. Δεν εμπόδισε να δημιουργήσουν λέξεις και περιεχόμενο όπως Δημοκρατία ή επιστημονική Φιλοσοφία .Αλλά πέρα από ιστορικά ή μυθολογικά στοιχεία το θέμα είναι και πολύ πρακτικό για τον  λόγο ότι η Εκκλησία διεκδικεί ρόλο πολιτικό, κοινωνικό και πνευματικό(;!). Και το πρόβλημα είναι υπαρκτό καθώς πριν από μερικά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες υπάκουσαν και συγκεντρώθηκαν να διαμαρτυρηθούν για το «θέμα» των ταυτοτήτων. Θα δικαιολογούσα τέτοια  αντίδραση μετά από κεύλευσμα θρησκευτικού ηγέτη σε κάποια από τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Οι λαοί της περιοχής αυτής δεν ανέπτυξαν ποτέ τους δημοκρατική σκέψη. Ακόμη και τα χρόνια που δεν ήτανε Μουσουλμάνοι. Αλλά οι Έλληνες; Είμαστε κληρονόμοι υποτίθεται ενός σπουδαίου πολιτισμού. Αλλά δεν μπορεί να είμαστε οι κληρονόμοι μόνο σωζόμενων μνημείων. Θα έπρεπε να είμαστε και ο κληρονόμοι βασικών ιδεών (Δημοκρατία, Λογική) και να είμαστε σε θέση να τις εξελίξουμε και να τις βελτιώσουμε. Η έλλειψη αυτών είναι εμφανής παντού. Στη λειτουργία του κράτους, στη νοοτροπία των εκπροσώπων του, στη πολιτική σκέψη των πολιτών, στην (μη) παραγωγή γνώσης και επιστήμης.Η ελλαδική Εκκλησία αναφέρεται συνεχώς στον πνευματικό ρόλο που έχει και στην καθοδήγηση του ποιμνίου της όπως αποκαλεί τους πιστούς. Αλλά αυτή είναι η άποψη αυτής της ανατολικής θρησκείας για τον άνθρωπο. Ουσιαστικά η ίδια με των άλλων δύο μεγάλων θρησκειών με τον ίδιο γεωγραφικό χώρο καταγωγής και το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο, τον Ιουδαισμό και τον Μουσουλμανισμό. Δηλαδή ένα ον άβουλο, χωρίς δικές του σκέψεις και επιθυμίες. Και που θα πρέπει μόνιμα να περιμένει μηνύματα από τον ουρανό.Εδώ και αιώνες η Εκκλησία (Δυτική και Ανατολική) δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει το ποίμνιό της στο μαντρί της (εκκλησίες), να τους διηγείται ιστορίες για ανύπαρκτους λύκους (βλ. διάφορες σκοτεινές δυνάμεις) που παραμονεύουν έξω από αυτό για να κατασπαράξουν δήθεν τα αθώα πρόβατα. Ο σκοπός προφανής: όσο οι αμνοί μένουν εγκλωβισμένοι στο μαντρί τόσο ευκολότερα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, εμπορικής φυσικά, πέρα από το ότι εξυπηρετούν συγκέντρωση και επίδειξη δύναμης και εξουσίας.Κοιτάει κανείς συνεδριάσεις της «Ιεράς» Συνόδου και τι βλέπει; Σκοτεινούς ανθρώπους σε εμφάνιση και συμπεριφορά. Στην Ελλάδα κράτος και Εκκλησία βρίσκονται ακόμη σε στενή σύνδεση και η Εκκλησία μάχεται σθεναρά για το μη διαχωρισμό. Αδιανόητο για μία δημοκρατική υποτίθεται χώρα. Αλλά  ο ίδιος ο Χριστός δεν είχε πει «τα τω Θεω τω Θεω και τα τω Καίσαρι τω Καίσαρι»;. Και αφού η Εκκλησία διαφωνεί με τον ιδρυτή της τότε ποιόν και τι εκπροσωπεί;Και τίθεται πάλι το ερώτημα. Είναι αυτό ελληνική σκέψη; Όχι φυσικά. Οι Έλληνες υπάκουαν στον δική τους εμπνεύσεως νόμο και όχι σε κελεύσματα και εντολές σε πλάκες από τους ουρανούς. Ακόμα και στο πρότυπο του συντηρητισμού στην αρχαία Ελλάδα, τη Σπάρτη οι δύο βασιλιάδες δεν υπήρχαν για να επιδεικνύουν και να απολαμβάνουν πλούτο. Ούτε μπορούσαν να δράσουν έξω από τους νόμους της πόλης. Οι Έλληνες δεν ήτανε ανατολικός λαός γι’ αυτό και δημιούργησαν αυτόν τον πολιτισμό που εμείς σήμερα τον βλέπουμε  μόνο μέσα από ένα εμπορικό ή/και σωβινιστικό πρίσμα. Οι αρχαιοελληνικές κοινωνίες με όλα τα μειονεκτήματά τους και με όλες τις ατέλειες τους ήταν ένας κόσμος σε συνεχή εξέλιξη, ζύμωση και αλλαγή. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω και κάποιες σκέψεις κάνοντας ταυτόχρονα μερικούς παραλληλισμούς μεταξύ ιδεολογίας της Εκκλησίας και ιδεολογίας της Αριστεράς, τουλάχιστον όπως αυτή εμφανίζεται στην Ελλάδα.Εδώ και δεκαετίες η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της έχει υιοθετήσει μια ιδεοληψία που σε πολλά θυμίζει την μονολιθικότητα της θρησκείας. Συγκεντρώνει το λαό στο μαντρί της και του διηγείται ιστορίες για «καπιταλιστικούς λύκους» που παραμονεύουν ολόγυρα και αφού επιτύχουν τον εκφοβισμό στη συνέχεια του πουλάει προστασία. Οι αριστερές δυνάμεις του τόπου όχι μόνο δε φέρανε την αλλαγή όπως ευαγγελίζονταν αλλά σε κάθε περίπτωση υπήρχαν και υπάρχουν, ειδικά όταν είναι στην αντιπολίτευση, για να κολακεύουν τους πολίτες, να τους δικαιολογούν σε ότι και αν κάνουν και να υποστηρίζουν άκριτα κάθε είδους πιθανή διεκδίκηση. Η έννοια της προσωπικής ευθύνης σε κάθε επίπεδο θεωρείται από την αριστερή ιδεολογία «συντηρητισμός» ή «οπισθοδρόμηση» και ταυτόχρονα έχει ιδρύσει μία βιομηχανία δικαιωμάτων. Η ελληνική κοινωνία βρίθει από συντεχνίες και ομάδες συμφερόντων οι οποίες διεκδικούν για τον εαυτό τους κάθε είδους προνόμιο αδιαφορώντας για το αν αυτό είναι δημοκρατικό ή θεμιτό. Και είναι σίγουρο ότι θα βρουν υποστήριξη από αριστερά δημοκρατικά υποτίθεται κόμματα.Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες είμαστε οι λιγότερο δεκτικοί άνθρωποι σε αλλαγές που αφορούν την οικονομική μας και πολιτική μας οργάνωση. Δεδομένα που σε άλλες χώρες της Ευρώπης θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά, στην Ελλάδα ρίχνονται στην πυρά χωρίς καμία συζήτηση και μελέτη ή βαφτίζονται επιθέσεις του καπιταλισμού στα λαϊκά εισοδήματα. Η Αριστερά είναι κατά των μονοπωλίων και αντιδρά σε κάθε είδου αλλαγή. Αλλά έχουν συνυπολογίσει ότι η κρατικοδίαιτή μας οικονομία διαθέτει τα περισσότερα μονοπώλια σε σχέση με τις περισσότερο καπιταλιστικές οικονομίες των άλλων χωρών (τουλάχιστον της δυτικών) της Ε.Ε; Έχουν αναρωτηθεί γιατί το κόστος ζωής στη Γερμανία ή στην Ολλανδία είναι 2 έως 3 φορές χαμηλότερο της Ελλάδας; Οι άνθρωποι της Αριστεράς επικαλούνται πολλές φορές το ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας αλλά έχουν παραδεχτεί ότι το σύστημα αυτό στηρίζεται στην φορολόγηση ισχυρών οικονομιών; Γιατί δεν έχει σύστημα πρόνοιας η Νιγηρία ή η Αιθιοπία;Αλλά και το συνδικαλιστικό σύστημα της χώρας είναι εξίσου ένοχο. Ένα κρατικοδίαιτο σύστημα που υπάρχει μόνο και μόνο για την ανάδειξη εργατοπατέρων που εκμεταλλεύονται τους πάντες αποκλειστικά για προσωπικό όφελος. Για θέσεις βουλευτών ή υπουργών (βλ. Ραυτόπουλο, Πρωτόπαππα κ.α). Αποτέλεσμα; Κρίνουμε την Ε.Ε για ροπή προς τον νεοφιλελευθερισμό και ταυτόχρονα δεχόμαστε με ευχαρίστηση χρηματοδοτήσεις, καπιταλιστικό χρήμα δηλαδή, αρκεί να μπορούμε σαν λαός να επιβιώνουμε χωρίς να εργαζόμαστε.

Ανέφερα επίσης και την ακρίβεια στην Ελλάδα την οποία βλέπω όποτε έρχομαι. Και εδώ ακριβώς είναι το τρίτο μεγάλο μαντρί της χώρας που συνδυάζεται και με τα παραπάνω. Η οικονομία. Η Ελλάδα, μέλος της Ευρωζώνης, είναι ακόμη μια κλειστή απομονωμένη οικονομία όπου σχεδόν κανείς δεν επενδύει. Εκτός από την ίδρυση εμπορικών αντιπροσωπειών ελάχιστες ξένες εταιρείες εγκαθιστούν μονάδες παραγωγής. Οι δε Έλληνες επιχειρηματίες είναι με τη σειρά τους οι πιο κρατικοδίαιτοι ιδιώτες της Ευρώπης και η επιτυχία και η εξέλιξη των εταιρειών τους εξαρτάται περισσότερο από τα αν έχουν άκρες στον κρατικό μηχανισμό παρά στην εφαρμογή πολιτικής επενδύσεων και καινοτομιών. Η οικονομία είναι γεμάτη με στρεβλώσεις, με νοοτροπίες συντεχνίας και ελάχιστη ύπαρξη ανταγωνισμού με τους Έλληνες επιχειρηματίες να έχουν λογική συνδικαλιστών. Είμαστε μια χώρα εμπόρων και μάλιστα κακών εμπόρων.

Οι Έλληνες επιχειρηματίες ονειρεύονται αποκλειστικά και μόνο φτηνό εργατικό δυναμικό δείχνοντας μια νοοτροπία από τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης. Εν μέρει λογικό να έχουν αυτή την νοοτροπία αφού τα προϊόντα που παράγουν χρειάζονται τις περισσότερες φορές όχι εξειδικευμένο προσωπικό. Η ελληνική αγορά εργασίας φαίνεται ότι δεν χρειάζεται υψηλής κατάρτισης προσωπικό! Η ελληνική ιδιωτική αγορά εργασίας προσφέρει αμοιβές χειρότερες αυτών της δημόσιας. Και αυτό είναι ελληνικό φαινόμενο. Θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος τη NOKIA ελληνική εταιρεία; Οι επιχειρηματίες στην Ελλάδα παραπονούνται για το μικρό μέγεθος της ελληνικής αγοράς. Η Φινλανδία είναι πληθυσμιακά του μεγέθους της Ελλάδας αλλά τα στελέχη της NOKIA δεν περιόρισαν την αντίληψή τους. Αγορά τους είναι δεκάδες χώρες. Θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος τη Microsoft με εληνική ηγεσία; Αν ναι, τότε η αγορά των υπολογιστών θα ήταν είδος πολυτελείας και πολύ πιθανό ένα λειτουργικό πρόγραμμα θα κόστιζε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι ελληνικές εταιρείες έχουν πρόβλημα να διαθέσουν στην αγορά φθηνό γάλα!Παράγουμε προς στιγμήν ένα μικρό εύρος προϊόντων συνήθως αγροτικής και κτηνοτροφικής προέλευσης και καθόλου τεχνολογικό προϊόν. Και από αυτό το μικρό προϊόν αναμένει να ζήσει ένας λαός. Και αν είχαμε τις καταναλωτικές δαπάνες των Ελλήνων που έζησαν στις αρχές του αιώνα τότε δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά επιθμούμε να καταναλώνουμε σαν Δυτικοί.Δυστυχώς στην Ελλάδα όλα είναι κρατικοεξαρτώμενα: λαός, εργαζόμενοι, συνδικάτα, επιχειρηματίες, εκκλησία. Και επιμένω ότι το είδος των προβλημάτων που έχουμε και συζητούμε δηλαδή σχέσεις κράτους-πολίτη, πολίτη-πολίτη, λειτουργία της οικονομίας και ιδιαίτερα η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα παρομοιάζουν με τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής όπου πολιτική, οικονομία, γνώση και θρησκεία είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Διαφθορά υπάρχει φυσικά και στη Δύση, καμία κοινωνία δεν είναι αμόλυντη. Αλλά το θέμα  είναι πόσο ποσοστό διαφθοράς αντέχει μια κοινωνία. Και πώς μια κοινωνία αντιδρά σε αυτή ή στην αποκάλυψή της. Αδικία πάντα θα υπάρχει γιατί απλά η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια ή πολλές φορές δεν μπορεί να προβλεφθεί (π.χ μια κλοπή) αλλά το κράτος είναι υποχρεωμένο να προσφέρει δικαιοσύνη (εύρεση και τιμωρία του ενόχου) ώστε να προλάβει μιμητές της αδικίας και εξάπλωσή της. Και αυτή είναι η διαφορά που προσφέρει μια δημοκρατία. Και αυτό προσφέρει αίσθηση ότι υπάρχει ηγεσία και διοίκηση αλλά και ασφάλεια. Δηλαδή ότι δε συμβαίνει στην Ελλάδα. Και πιστεύω ότι  η αναθεώρηση του σημερινού «πολιτισμού» μας και η απόκτηση δημοκρατικής συνείδησης είναι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από τη μοίρα των «βαρβάρων».