Περι φορολογίας

Εκτός από το Deptocracy και το Catastroika θα μπορούσε κάποιος να δει και ένα άλλο βίντεο από την άλλη μεριά του φεγγαριού. Θα μπορούσαμε να το πούμε Cleptocracy αν και ο τίτλος είναι Die Griechenland-Lüge (το ψέμα για την Ελλάδα) από το ZDF. Δυστυχώς η εκπομπή είναι στα γερμανικά αλλά μπορεί κανείς να ακούσει στην αρχή τον εφοπλιστή Ευάγγελο Αγγελάκο να ισχυρίζεται ότι δικαίως δε πληρώνει φόρους ως εφοπλιστής γιατί το ελληνικό κράτος είναι διεφθαρμένο. Χαρακτηριστικά λέει στο δημοσιογράφο «θα δίνατε εσείς χρήματα στον Αλ Καπόνε;».

Έχει δίκιο στο συγκεκριμένο σημείο: το ελληνικό κράτος είναι τόσο διεφθαρμένο, το πολιτικό σύστημα τόσο εύκολα εξγοράσιμο και η ελληνική κοινωνία τόσο εύκολα χειραγωγίσιμη και τόσο καλά εκπαιδευμένη στο «σφάξε με αγά μου να αγιάσω»  που επιτρέπει συνταγματικά και νομικά στους εφοπλιστές να μην πληρώνουν φόρους με την εκπληκτικής εμπνεύσεως δικαιολογία ότι «μα φέρνουν συνάλλαγμα».

Οι άλλοι φεουδάρχες που δεν πληρώνουν φόρους είναι φυσικά το ιερατείο, η Εκκλησία και οι Αγιορείτες που εκβιάζουν και απειλούν κάθε φορά που είναι να πληρώσουν φόρους αλλά σε ανταλλαγές οικοπέδων και ακινήτων έχουν γίνει ατσίδες τα τελευταία 2000 χρόνια. Οι Αγιορείτες είναι και απομονωνομένοι από τα εγκόσμια και ταγμένοι να προσεύχονται από το πρωί έως το βράδυ. Αλλά ξέρουν που είναι τα πιο καλά ακίνητα. Το Άγιο Πνεύμα έχει φαίνεται καλές γνώσεις στα κτηματομεσιτικά. Αλλά αυτοί δεν πληρώνουν φόρους επειδή η Ορθοδοξία συντήρησε λέει το γένος και διατήρησε την πίστη κλπ κλπ κλπ.

Όντως το συντήρησε το γένος η Εκκλησία: τόσος συντηρητισμός στην Ελλαδα δεν αντέχεται. Και ναι, ευτυχώς που έχουμε πίστη. Τι θα γινόμασταν χωρίς αυτή! Εκεί βρίσκεται εξάλλου και το μεγάλο πλεονέκτημα των κοινωνιών στα ανατολικά μας (από όπου έρχονται κατά χιλιάδες μετανάστες με κάθε είδους μέσο και τρόπο προς την Ευρώπη). Έχουν διατηρήσει και αυτοί την πίστη τους.

Και φαντάζομαι οι Έλληνες τσαγκάρηδες δεν είχαν ποτέ το δικαίωμα να ζητήσουν φοροαπαλλαγή, παρόλο που ο τσαγκάρης Παναγιώτης Καρατζάς ξεκίνησε την επανάσταση στην Πάτρα, με το επιχείρημα «οι τσαγκάρηδες πρόσφεραν στην Επανάσταση». Άσε που δεν φέρνουν συνάλλαγμα.

Το άλλο θέμα είναι ο Αγγελάκος ο εφοπλιστής έχει ψηφιστεί από Έλληνες (Αγανακτισμένους φαντάζομαι) και είναι δήμαρχος (!) Οινουσσών. Ναι, ένας που δεν πληρώνει φόρους και κομπάζει για αυτό είναι δήμαρχος. Ένας ζάμπλουτος δήμαρχος που δεν πληρώνει φόρους αλλά μία από τις υποχρεώσεις του είναι να συλλέγει φόρους απο τους δημότες. Και σε μια συνέντευξή του λέει το αμίμητο «Ο εφοπλισμός φέρει μεγάλη ευθύνη προς την κοινωνία».

Έχει επίσης πλάκα η εισαγωγή από τη δημοσιογράφο: «αποφάσισε να αποσυρθεί από τις εφοπλιστικές του υποχρεώσεις για να ξεπληρώσει το χρεός του προς την πατρίδα και την κοινωνία»…

Και προς το τέλος: …«προσπαθώντας να αλλάξει την νοοτροπία και να αφήσει ένα διαφορετικό στίγμα «ενάρετου ανδρός»».

Τα διαβάζεις και νομίζεις ότι πρόκειται για κάποιου είδους αστείο.

Και έρχονται μετά οι Γερμανοί ως εργαζόμενοι, ως πολίτες και λένε «γιατί να πληρώσουμε εμείς από τους φόρους μας για την Ελλάδα;»

Και τι να τους πείς ,ότι έχουν άδικο; Αν ο Έλληνας εφοπλιστής/δήμαρχος (και όχι μόνο αυτός) αρνείται να πληρώσει με το επιχείρημα «το ελληνικό κράτος είναι Αλ Καπόνε» γιατί να μην έχει ισχύ αυτό το επιχείρημα για τον Γερμανό και κάθε άλλο Ευρωπαίο μέσο εργαζόμενο;

Υπουργός ομολογίας πίστεως

Από το κακό στο χειρότερο. Η πρώτη πράξη του Μπαμπινιώτη ως υπουργού παιδείας ήταν να πάει να φιλήσει το χέρι του Αρχιεπίσκοπου δηλώνοντας υποταγή, κάνοντας ομολογία πίστεως προκαθορίζοντας ταυτόχρονα και την πίστη του «απλού Έλληνα» ενώ θα μπορούσε αντί «απλού Έλληνα» να χρησιμοποιήσει μια πιο μεσαιωνικού τύπου έκφραση π.χ «απλού αγράμματου χωρικού» και λέγοντας το αμίμητο ότι η «παιδεία δεν μπορεί να αφίσταται της ορθοδοξίας». Σαφώς.

Και στις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής όπως ξέρουμε η παιδεία δεν αφίσταται της θρησκείας, εν προκειμένου του ισλάμ. Εξ ού και τα πρότυπα πολιτικοκοινωνικά συστήματα που έχουν.

Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε τον εαυτό του

Υπόθεση εργασίας 1: Όντως υπάρχουν μεταφυσικές οντότητες.

Υπόθεση εργασίας 2: Η μεταφυσική αντίληψη του μονοθεϊσμού. Όντως ότι υπάρχει ένας και μοναδικός Θεός με όλες τις ιδιότητες που του προσάπτουν οι μονοθεϊστικές θρησκείες, παντοδύναμος, αναλλοίωτος, βλέπει και ακούει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα, σχεδιαστής και δημιουργός του Παντός στην κάθε του λεπτομέρεια. Δημιουργός όλης της μη ζωντανής ύλης, ακυτταρικών δομών ανάμεσα στο ζωντανό και μη-ζωντανό που τους λέμε ιούς αλλά και δημιουργός ζωντανών μονοκύτταρων και πολυκύτταρων, προκαρυωτικών και ευκαρυωτικών, φυτικών και ζωϊκών οργανισμών. Δημιουργός κάθε πιθανού και απίθανου πλάσματος. Μεταξύ αυτών και ο άνθρωπος.

Υπόθεση εργασίας 3: Ο χριστιανισμός έχει δίκιο για την αντίληψη του Θείου και αυτός έστειλε το γιό του πριν από 2000 γήϊνα χρόνια να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Και έστω ότι ένα από τα πιο βασικά εργαλεία σωτηρίας της ψυχής είναι η ταπείνωση του ανθρώπου μπροστά στο Θεό.

Υπόθεση εργασίας 4: από τον πλανήτη Γη λείπει ο άνθρωπος. Δεν είναι και δύσκολο 1ον)  επιστημονικά υπήρξαν και γεωλογικές εποχές που δεν υπήρξε άνθρωπος στη Γη, 2ον) θεολογικά με βάση την Π.Δ ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο την έκτη μέρα το οποίο σημαίνει ότι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο άνθρωπος δεν υπήρξε.

Δεδομένο: Αυτό που «μένει» είναι μη ζωντανή ύλη, ακυτταρικές δομές ανάμεσα στο ζωντανό και μη-ζωντανό, μονοκύτταροι και πολυκύτταροι, προκαρυωτικοί και ευκαρυωτικοί, φυτικοί και ζωϊκοί οργανισμοί.

Τι θα ήταν λοιπόν ο Θεός χωρίς τον άνθρωπο; Ας φανταστούμε την αξία του Θεού σε έναν τέτοιο κόσμο. Ποια μορφή μη ζωντανής ύλης  και ποιο ή ποια απ΄όλα τα όντα, που θα έχουν μείνει θα έχει γνώση της ύπαρξης του Θεού; Ποιό από όλα θα ασχολείται με το τι θέλημα έχει ο Θεός και το τι πρέπει να κάνει για να τον αφήσει ευχαριστημένο; Ποιο θα χτίζει κτίρια για το χατήρι του και ποιο θα τον επικαλείται σε καλές και κακές στιγμές; Ποιο θα έχει ειδικές τελετουργίες και θα μνημονεύει το όνομά του για βοήθεια και σωτηρία και ποιο θα προπαγανδίζει την ύπαρξή του στα νέα μέλη;

Όλα αυτά αλλάζουν με μιας όταν εισάγεται στην εξίσωση ο παράγοντας άνθρωπος. Τότε ο Θεός βγαίνει από την ασημαντότητά του και γίνεται το κεντρικό σημείο αναφοράς για εκατομμύρια όντα που ασχολούνται με τις επιθυμίες του, τα τερτίπια του, γράφουν για αυτόν, τραγουδούν για αυτόν, χτίζουν κτίρια για να τον υμνούνε, πολεμούν για αυτόν, σκοτώνουν για αυτόν.

Γεννιούνται λοιπόν τα ερωτήματα:

Πρέπει ο άνθρωπος να είναι ταπεινός μπροστά σε αυτόν τον Θεό ή ο Θεός μπροστά στον άνθρωπο;

Πρέπει ο άνθρωπος να χρωστάει ευγνωμοσύνη σε αυτόν τον Θεό ή ο Θεός στον άνθρωπο;

Η δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό ήταν πράξη αγάπης ή τελικά πράξη ναρκισσισμού και εγωϊσμού;