Και εις κατώτερα

Ούτε στη δικτατορία δε γινότανε τέτοιες γελοιότητες. Υπουργεία, βουλευτές, δήμαρχοι, επώνυμοι ηθοποιοί και τραγουδιστές γιόρτασαν λέει τα Θερμοπύλεια 2009 και μάλιστα με επιτυχία. Μέχρι και ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν εκεί! Κάτι που ξεκίνησε ως γραφικότητα από υποτίθεται αρχαιολατρικές ομάδες κατέληξε να γίνει κρατικό υποστηριζόμενο πανηγύρι. Η σελίδα μάλιστα του news.ert.gr έχει το θέμα στην θεματική ενότητα του πολιτισμού!

Το επόμενο βήμα είναι να αρχίσουν τα Μαραθώνεια, τα Πλαταιϊκά, τα Μυκάλεια, τα Γρανικά, τα Ισσικά και τα Γαυγαμηλικά με συμμετοχή των εκάστοτε  Πρωθυπουργών και Προέδρων της Δημοκρατίας. Και να γίνουν όλες αυτές οι ημερομηνίες εθνικές γιορτές με παρελάσεις έτσι ώστε μέσα στα επόμενα 20 χρόνια κάθε μέρα να έχουμε και μία μεγάλη εθνική γιορτή.

Πάντως με κάτι τέτοια καταλαβαίνει κανείς 

1) το χαμηλό επίπεδο των τοπικών πολιτικών παραγόντων ανά την επικράτεια. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι κεντρικοί πολιτικοί που είναι της πλάκας αλλά και όλο το περιεχόμενο της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

2) την απουσία οποιουδήποτε στόχου για το μέλλον

3) την απίστευτη ιδεολογική και πνευματική σύγχυση στην Ελλάδα. Λογικές της Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών αναμιγνύονται και συγχρωτίζονται στο πιο επίσημο επίπεδο με λογικές Ελλάς Ελλήνων Δωδεκαθεϊστών.

4) την παντελή έλλειψη περιεχομένου στην ελληνική πολιτικοκοινωνική σκέψη. Το να μιλάς για ελευθερία και να συνδυάζεις αυτή τη λέξη με εθνικιστικές και ρατσισικές αντιλήψεις είναι το λιγότερο αταίριαστο.

Το τελευταίο το εξηγώ για να γίνει αντιληπτό: το 1979 οι τότε Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν και το κατέλαβαν. Απέναντι στους Σοβιετικούς αναπτύχθηκε ένα κίνημα αντίστασης. Αυτό το κίνημα το αποτελούσαν οι Ταλιμπάν. Είναι δυνατό να ισχυριστεί κανείς ότι οι Ταλιμπάν πολεμούσαν για την ελευθερία; Ποια ελευθερία; Αφού τους ξέρουμε. Και ναι οι Ταλιμπάν πολέμησαν όντως τον κατακτητή. Και λοιπόν; Τι είχαν στο μυαλό τους για το μετά όμως; Δεν είναι δυνατό άνθρωποι (και στην Ελλάδα είναι γενικευμένες τέτοιες ιδέες) με πολιτικές απόψεις τέτοιου επιπέδου να μιλάνε για ελευθερία για τους ίδιους λόγους που δεν μπορούνε οι Ταλιμπάν να επικαλεστούνε αυτή τη λέξη ακόμη και αν πολέμησαν του Σοβιετικούς. Μπορεί κανείς να θαυμάσει κανείς τους Ταλιμπάν για τον πατριωτισμό τους; Εντελώς αδιάφορος αφού αυτό που ήθελαν ήταν να ιδρύσουν την πιο βάρβαρη και εγκληματική θεοκρατία της Ιστορίας.

Οι Γερμανοί μετά το ναζισμό τράβηξαν μια κόκκινη γραμμή και χώρισαν την ιστορία τους σε π.Ν (προ ναζισμό) και μ.Ν (μετά ναζισμό). Αποφάσισαν και πέτυχαν σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να αφαιρέσουν τα κατάλοιπα της ναζιστικης νοοτροπίας που καλλιεργούντανε για πάνω από 10 χρόνια στο πληθυσμό και έκαναν τις νέες γενιές να στέκονται κριτικά απέναντι στο φαινόμενο.

Οι Έλληνες τριάντα χρόνια μεταπολίτευσης και δεν έχουμε καταφέρει ακόμη την αποχουντοποίηση της κοινωνίας μας και το βάλσιμο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας βλακωδών απόψεων για ελληνοχριστιανισμούς και τα συμπαρομαρτούντα που μας τυραννάνε τα τελευταία 150 χρόνια. Τώρα έχουμε και επίσημους ελληνοδωδεκαθεϊσμούς.

 

Περί πατριωτισμού:

Πατριωτισμός είναι η υποστήριξη κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών. Για έναν γεωγραφικό χώρο στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας θα ζούνε με σεβασμό της ιδιωτικότητας, θα αναγνωρίζονται ατομικά δικαιώματα φυσικά και μη φυσικά, θα υπάρχει σεβασμός στον πολίτη, δημοκρατική συμπεριφορά των κρατικών δομών αξίζει κανείς να πολεμήσει για αυτόν.

Οι Έλληνες π.χ το 1940 δεν πολέμησαν για την ελευθερία. Για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλήσουμε; Μπροστά τους πολεμούσαν υποτίθεται το φασισμό. Αν γυρνούσαν το βλέμμα πίσω τους όμως θα έβλεπαν κάτι διαφορετικό; Φασισμό είχαν και αυτοί. Τη δικτατορία του Μεταξά. Έναν τρίτο ελληνικό πολιτισμό οργανωμένο στα πρότυπα των καθεστώτων του Τρίτου Ράϊχ του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Φράνκο και του Σαλαζάρ. Αν δεν είχε γίνει η γερμανική εισβολή το 1941 τι θα μπορούσε να εξάγει ως παράδειγμα η Ελλάδα του 1940 σε άλλες χώρες από πολιτικής άποψης; Τι θα μπορούσε να δει μια άλλη χώρα στην τότε Ελλάδα και να ζηλέψει σε ότι αφορά το πολιτικό της επίπεδο; Δημοκρατία; Δικαιώματα; Πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες; Όχι. Το παράδειγμα που θα πορούσε να δώσει ήταν αυτό που είχε και η ίδια. Φασισμό. Αν αυτοί που πολεμούσαν στο μέτωπο γυρνούσαν ως νικητές στα σπίτια τους ποια θα ήταν η ζωή τους στην μετέπειτα καθημερινότητα σε ένα καθεστώς όπου υπήρξαν διώξεις και φυλακίσεις για πολιτικούς λόγους, βασανιστήρια, λογοκρισία και καταπίεση;

Άρα γιατί πολέμησαν οι Έλληνες το 1940; Η απάντηση είναι ότι ένας κόρακας (Ιταλία/Μουσολίνι) προσπάθησε να βγάλει το μάτι ενός άλλου κόρακα (Ελλάδα/Μεταξά) και οι Έλληνες πολέμησαν απλώς από ένστικτο. Δεν είχαν κάποια ελευθερία για την οποία πολέμησαν. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος θα ήθελε να χειροδικήσει κάποτε ενάντια στον Πατακό αυτός θα αντιδρούσε καθοδηγούμενος από το ένστικτο της αυτοάμυνας. Τι θα λέγαμε στην περίπτωση αυτή; Ότι ο Πατακός πολέμησε για την προσωπική του ελευθερία;

Το ίδιο ισχύει και για τα κίνητρα της Αντίστασης. Ακόμη και αν υπήρχαν μεμονωμένα άτομα με όντως στόχους για δημοκρατική μεταπολεμική Ελλάδα το μεγαλύτερο τμήμα της από το ΕΑΜ οργανωμένης Αντίστασης επιδίωκε την δικτατορία του προλεταριάτου με περιεχόμενο που όλοι το γνωρίζουμε από το πρώην ανατολικό μπλόκ. Διώξεις αντιφρονούντων, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, παρακολουθήσεις από τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους και ένα σωρό άλλα μέτρα καταπίεσης του πληθυσμού. Χώρος για προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες; Ανύπαρκτος. Τα άτομα στην υπηρεσία ενός αχανούς κράτους.

Όταν οι Σοβιετικοί και οι Αγγλοαμερικάνοι πάτησαν γερμανικό έδαφος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τι σήμαινε αυτό; Ότι ξαφνικά ο επεκτατικός πόλεμος των Γερμανών μετατράπηκε σε πόλεμο για την ελευθερία τους; Δηλαδή 5 λεπτά πριν γίνει η εισβολή των εχθρικών στρατών στη Γερμανία ο πόλεμος ήταν άδικος από τη πλευρά των Γερμανών και 5 λεπτά αργότερα έγιναν οι Γερμανοί μαχητές της ελευθερίας που τους πρόσφερε απλόχερα ο ναζισμός που τότε είχαν.

Εν κατακλείδει: ο πατριωτισμός πρέπει να είναι προϊόν των προσωπικών και κοινωνικών ελευθεριών σε έναν σύνολο ανθρώπων και είναι ακόλουθός τους από σχετικά μακρινή απόσταση και σε καμία περίπτωση οδηγός τους. Πατριωτισμός-οδηγός καταστρέφει τη δημοκρατική λειτουργία και φθείρει και διαστρέφει την έννοια της ελευθερίας.

Μικροί και μεγάλοι εν δράσει

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την παλιά ελληνική ταινία. Αλλά ταιριάζει και στην περίπτωση της διαφθοράς και τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ρακιντζής. Είτε στα ψηλά είναι κάποιος (βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί κομματικά στελέχη, παπάδες, βλ. SIEMENS, Βατοπαίδι και ένα σωρό άλλες ανάλογες υποθέσεις) είτε στα πιο χαμηλά ο δρόμος είναι κοινός.

Παρόλα αυτά το μέγιστο θέμα της ελληνικής επικαιρότητας είναι η (λαθρο)μετανάστευση. Και πρώτη προτεραιότητα για την Ελλάδα σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή άμα ήταν στο μηδέν η λαθρομετανάστευση (που θέλει και ο Παπανδρέου) ή άμα ο Ντέηβιντ Κόπερφιλντ τους εξαφανίσει (νόμιμους και παράνομους) θα εξαφανιστεί η διαφθορά; Αλλά όπως φαίνεται η έκταση της διαφθοράς δε θα μπορούσε να είναι ποτέ προτεραιτότητα για μία ελληνική κυβέρνηση ή ακόμη και για την ελληνική κοινωνία.

Μετανάστευση και Ευρωεκλογές 2009

Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια της πολυπολιτισμικότητας ούτε έναν κόσμο ανοιχτών συνόρων. Σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να γίνουν π.χ δεκτοί στην Ευρώπη 1.000.000.000 μετανάστες.

Μπορώ να καταλάβω αντίθετα την ύπαρξη μιας κοινωνίας που τα μέλη της θα έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή. Πολυπολιτισμικότητα θα σήμαινε ότι σε μια χώρα π.χ στην Ελλάδα θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικά δικαστικά συστήματα ή διαφορετικά πολιτικά συστήματα για κάθε εθνοτική διαφορετική ομάδα. Από εκεί και πέρα το τι κουζίνα προτιμάει κανείς, τι φαγητά μαγειρεύει, τι χορούς χορεύει και τι τραγούδια ακούει είναι εντελώς αδιάφορο. Όπως επίσης σε τι θεό πιστεύει, σε πόσους θεούς πιστεύει και πόσο πολύ θέλει να πιστεύει είναι εξίσου αδιάφορο. Αρκεί να μην απαιτεί κανείς απόψεις και αναφορές «ιερών κειμένων» να γίνονται μέρος κρατικής πολιτικής ή κρατικής προπαγάνδας.

Από δύο συζητήσεις όμως που γίνονται στην Καλύβα εδώ και εδώ σχετικά με τα ποσοστά της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και με αφορμή (αλλά όχι μόνο) επιχειρηματολογία κάποιου Ολλανδού καθηγητή για τις αιτίες του φαινομένου ήθελα να αναφέρω ορισμένες σκέψεις επί του θέματος.

Έχω πολλές αμφιβολίες ότι η μετανάστευση παράνομη ή νόμιμη έπαιξε τον κύριο ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς είτε σε ευρωπαϊκό είτε σε εθνικό επίπεδο και αυτό για τους εξής λόγους:

Όταν οι ευρωπαϊκές δυτικές χώρες από τον τον 16ο αιώνα ξεκίνησαν την αποικιοποίηση άλλων ηπείρων είχαμε μετακίνηση Ευρωπαίων σε άλλες χώρες και όχι το ανάποδο. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ανάπτυξη ρατσιστικών θεωριών περί ανωτερότητας της λευκής φυλής που «αποδεικνύονταν» μάλιστα και από την επιστήμη. Δεν ήταν λοιπόν ανάγκη να βλέπουν οι Ολλανδοί πριν μερικούς αιώνες τους Μαροκινούς στη χώρα τους με τα 10 παιδιά για να γίνουν ξενόφοβοι και ρατσιστές. Ακόμη και όταν αυτοί πήγαιναν ως αποικιοκράτες σε άλλες χώρες σκέφτονταν έτσι. 

Επίσης μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο η άνοδος και η κυριαρχία των φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη οφείλονταν σε κάποιο κύμα λαθρομετανάστευσης; Όχι φυσικά. Άρα λοιπόν και χωρίς μετανάστες μουσουλμάνους νόμιμους και μη νόμιμους υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ανόδου ακροδεξιών κομμάτων και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και με πολύ χειρότερες συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους.

Ακόμη και στην Ελλάδα η ανυπαρξία μεταναστών προηγούμενες δεκαετίες δεν απέτρεψε εκατομμύρια Ελλήνων να υποστηρίζουν το αστυνομικό κράτος, τη δικτατορία και να έχουν αντιλήψεις επειπέδου Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Επίσης δεν νομίζω ότι οι μετανάστες ώθησαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας να πηγαίνουν σε λαοσυνάξεις του μακαρίτη του Χριστόδουλου και της εξίσου ακροδεξιών αντιλήψεων ιεραρχίας. Και μάλιστα για να πετύχουν ή και να διευρύνουν κάτι που υποτίθεται δεν τους αρέσει στους μουσουλμάνους: τον έλεγχο του κράτους από τη θρησκεία και το ιερατείο.

Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Τουλάχιστον στην Ευρώπη (γιατί πιστεύω στην Ελλάδα οι λόγοι είναι άλλοι) υπάρχει ένα ιστορικό αίτιο. Η περίοδος και τα κατορθώματα των ναζί λειτούργησαν για όλους τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ όπου εκεί μέσα ένιψαν τα χέρια τους και ξέπλυναν τις αμαρτίες τους και το παρελθόν τους. Γιατί οι ιδέες των ναζί δεν ήταν γερμανικό προνόμιο. Π.χ ισχυρή αντισημιτική προπαγάνδα υπήρξε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκείνη την προπολεμική περίοδο. Οι ιδέες και η πολιτική του Χίτλερ δεν άφηναν ασυγκίνητους ανθρώπους και σε άλλες χώρες. Απλώς μετά τον πόλεμο όλες οι άλλες χώρες αντί να κάνουν και την δική τους ενδοσκόπηση έριξαν όλο το βάρος και την ενοχή στη Γερμανία. Σωστό μεν αλλά όχι επαρκές. Η Ιταλία π.χ δεν θεωρήθηκε ποτέ ένοχη για ότι έκανε στον πόλεμο παρά το ότι είχε εξίσουν ένα ισχυρό φασιστικό καθεστώς. Η Ισπανία επίσης δεν είχε συνέπειες για την πολιτική του Φράνκο. Και γενικότερα σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα εκτος της Γερμανίας δεν αποδόθηκαν ευθύνες (πόσο μάλλον να υπάρξει αυτοκριτική) για την εκκόλαψη και γιγάντωση ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων.

Και την μεγαλύτερη αιτία για τα αποτελεσματα των Ευρωεκλογών θεωρώ ότι είναι η αλαζονική στάση των θεσμών της Ε.Ε οι οποίες ενώ δεν εκλέγονται παίρνουν αποφάσεις και μάλιστα δεσμευτικές για τα κράτη-μέλη. Το μεγάλο έλλειμα δημοκρατίας και η αίσθηση ότι στην Ε.Ε υπάρχει αυτόματος πιλότος και ότι οι πολίτες είναι άχρηστοι έπαιξαν πολύ σημαντικότερο ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Όσο για την Ελλάδα δεν είναι και τόσο δύσκολο να πειστεί κάποιος να ψηφίσει Καρατζαφέρη από τη στιγμή που σχεδόν κάθε Έλληνας μεγαλώνει μέσα από το σπίτι του με θεωρίες φυλετικής ανωτερότητας, στο σχολείο μαθαίνει για το ατελείωτο μεγαλείο μας και το πόσο κακοί είναι όλοι οι άλλοι λαοί, για τα πόσα μας οφείλουν οι άλλοι λαοί που τους εκπολιτίσαμε δωρέαν, η Εκκλησία αιώνες τώρα καλλιεργεί το μίσος και την εχθρότητα απένατι σε κάθε άλλη άποψη και ιδέα που δεν προέρχεται από την ίδια αλλά και απένατι σε ανθρώπους και λαούς (κακοί Φράγκοι, Δυτικοί κλπ), η γλώσσα μας θεωρείται μέχρι και θεραπευτική μέθοδος για δυσλεξίες και δεν ξέρω και εγώ για τι άλλο (ίσως και για τον καρκίνο). Αν συνυπολογίσουμε την κλασσική ελληνική πρακτική της ατιμωρησίας* (μετά τη χούντα καταδικάστηκαν βέβαια κάποιοι άνθρωποι αλλά στην κοινωνική συνείδηση οι ιδέες που οδήγησαν σε 20 χρόνια αστυνομικό κράτος και παρακράτος και σε επταετή δικτατορία πρακτικά ελάχιστα έως καθόλου) τότε έχουμε το πλαίσιο της απήχησης ακραίων αντιλήψεων σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Και πιστεύω ότι ο Καρατζαφέρης ξέρει με τι ανθρώπους έχει να κάνει. Και θεωρώ ότι έχει στο μυαλό του ένα σχέδιο Α και ένα σχέδιο Β. Το σχέδιο Α λέει να εισωρήσει στη ΝΔ (έστω και με ένα 7% στις Ευρωεκλογές) και μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να την «καταλάβει» είτε με το να γίνει ο ίδιος αρχηγός είτε με το να τη στρέψει εντελώς δεξιά εκκαθαρίζοντας το τοπίο από στελέχη που ο ίδιος θεωρεί όχι αρκετά δεξιά. Για αυτό και ολες αυτές οι προτάσεις συνεργασίας στη ΝΔ με πατρική διάθεση μάλιστα που συνδυάζονται ταυτόχρονα με επιθέσεις στην ηγεσία του κόμματος και ειδικά προς τον Καραμανλή.

Αν δε γίνει αυτο ξέρει ότι για τις ταυτότητες υπέγραψαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ξέρει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη εκεί και βλέπει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Θεωρεί ότι είναι θέμα χρόνου και φυσικά κατάλληλων λόγων να υπερνικήσουν το φόβο τους να φύγουν από το μαντρί του δικομματισμού και να πάνε στο δικό του. Έστω και τους μισούς να κερδίσει  από αυτή τη δεξαμενή που έκανε τόσο φανερή την παρουσία της πριν μερικά χρόνια θα έχει γίνει αν όχι δεύτερο κόμμα πάντως σίγουρα ένας κρίσιμος ρυθμιστικός παράγοντας. Αν θα το πετύχει δεν είναι φυσικά προβλέψιμο. Είναι όμως μια σημαντική παράμετρος.

 

*Είναι η ίδια ακριβώς πρακτική της ατιμωρησίας που «τιμωρεί» κάποιους ανθρώπους με ανούσια απώλεια θέσεων αλλά όχι των αντιλήψεων και των δομών που τους επιτρέπουν να ασυδοτούν (βλέπε δωροδοκίες και χρηματισμούς πολιτικών προσώπων, σκάνδαλα, πελατειακή εξυπηρέτηση κ.α).

Ευρωεκλογές 2009

Ακούγοντας στελέχη της ΝΔ και διαβάζοντας εφημερίδες που την υποστηρίζουν να αναφέρονται στην αποχή με σιγουριά ότι επρόκειτο για από τα γεννοφάσκια τους νεοδημοκράτες που τους κάνανε νάζια στις ευρωεκλογές, σκεφτόμουνα πώς κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα; Το κατάλαβαν από τον ήχο των κουδουνιών*;

Επίσης ίσως είμαστε η μοναδική χώρα που οι Ευρωεκλογές ήταν τόσο στενά με ελληνικού ενδιαφέροντος θέματολογία φορτισμένες. Ακόμη και οι μετεκλογικές αναλύσεις περιορίζονται σε ένα ασφυκτικό ελληνικό πλαίσιο.

Μία σημαντική αιτία που οδήγησε σε μεγάλη αποχή σε όλες τις χώρες της Ε.Ε και της εν γένει αδιαφορίας και αρκετές φορές εχθρικής στάσης πολλών ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε (ακόμη και σε χώρες της δυτικής και βόρειας Ευρώπης) είναι κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι ενώ το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μοναδικό εκλέξιμο όργανο της Ε.Ε είναι ταυτόχρονα και αυτό με την μικρότερη αν όχι ανύπαρκτη επιρροή. Ακόμη και αν οι αποφάσεις του δεν θα μπορούσαν να επηρεάζουν εθνικές κυβερνήσεις θα έπρεπε το Ευρωκοινοβούλιο να είναι εκείνο το όργανο που θα ελέγχει τις διάφορες επιτροπές της Ε.Ε και να διαθέτει δικαίωμα έγκρισης ή απόρριψης των αποφάσεών τους. Αλλιώς για ποιο λόγο να γίνονται εκλογές και για ποιο λόγο υπάρχει το Ευρωκοινοβούλιο;

Από εκεί και πέρα υπήρξε φαινόμενο της ενίσχυσης δεξιών και ιδιαίτερα ακροδεξιών κομμάτων και ο καταποντισμός σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών. Όπως είσης η άνοδος κομμάτων από τον χώρο της Οικολογίας. Για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων δεν έχω κάποια ικανοποιητική εξήγηση. Θεωρώ μάλλον υπερβολικό ότι η μετανάστευση ως γεγονός έπαιξε ένα ρόλο σε αυτό. Τουλάχιστον στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών, ακόμη και των μουσουλμάνων που έχουν έτσι και αλλιώς ένα πολύ διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, είναι καλά προσαρμοσμένη στις διάφορες χώρες.

Στην Ελλάδα ο ΛΑΟΣ είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών. Και μπορεί ο Καρμανλής να λέει τώρα ότι δε συνεργάζεται μαζί του αλλά στην πολιτική ιδιαίτερα τέτοιες δηλώσεις έχουν μικρή αξία για το μέλλον. Εξάλλου τέτοιες προθέσεις δε δεσμεύουν την επόμενη ηγεσία της ΝΔ. Και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ΝΔ ακόμη και υψηλόβαθμα στελέχη που θα χαίρονταν ιδιαίτερα με την προοπτική της συνεργασίας με τον Καρατζαφέρη.

 

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο κόμμα αλλά όχι αυτοδύναμο. Αν ψάξει για συνεργασία στα αριστερά του σε ποιον θα απευθυνθεί;

-Στο ΚΚΕ; Αδύνατο. Είναι σαν συζητάει κανείς για την πιθανότητα ένωσης των Εκκλησιών. Εξάλλου εκεί θέλουν δικτατορία του προλεριάτου.

-Στον ΣΥΡΙΖΑ; Ίσως. Αν εκεί κατέβουν από τα καλάμια τους και δούνε την πραγματικότητα. Η οποία λέει ότι με ποσοστά μετάξύ 4-6% δε μπορεί να φαντασιώνονται συνεργασίες με όλα τα υπουργεία δικά τους. Επίσης να αφήσουν στην άκρη την πολιτική παιδικής χαράς και ας σκεφτούν επιτέλους να απευθυθούνε σε ενήλικες. Όπως επίσης να σταματήσουν να υποστηρίζουν χωρίς λογική και σκέψη τον οποιοδήποτε διαδηλώνει, κλείνει δρόμους, κάνει καταλήψεις, καταστρέφει ή τα σπάει. Όπως επίσης να σταματήσουν κολακεύουν συνεχώς την νεολαία και να ονειρεύονται επαναστάσεις. Πιθανότητες να αλλάξει κάτι; Μάλλον ελάχιστες.

-Με τους Οικολόγους; Εφήμερο μοιάζει το ποσοστό τους. Εξαλλου πιστεύω ότι έχουνε ένα διαχρονικό πρόβλημα στην στελέχωσή τους με ανθρώπους που να σε γεμίζουνε με εμπιστοσύνη.

Στην περίπτωση αυτή λοιπόν βλέπω μια συνεργασία και συγκυβέρνηση της ΝΔ (ως δεύτερο κόμμα) με τον ΛΑΟΣ αρκετά βέβαιη. Και ΠΑΣΟΚ και Αριστερά θα κάθονται και θα κλαίγονται για την κακή τους τη μοίρα.

 

Έλπιζα σε μαγαλύτερα ποσοστά για τη Δράση του Μάνου και για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Όχι γιατί συμφωνώ σε όλα μαζί τους αλλά επειδή πιστεύω ότι στην κρατικίστικης νοοτροπίας Ελλάδα υπάρχουν πολλά περιθώρια να εφαρμοστούς φιλελεύθερες ιδέες στην οικονομία και στην κοινωνία.

 

*Οι κτηνοτρόφοι στις αγροτικές περιοχές ή σε χωριά καταλαβαίνουν πολλές φορές από απόσταση τα δικά τους κοπάδια από τον ήχο των κουδουνιών τους πριν ακόμη τα δούνε.

Το παραπάνω είναι φαίνεται απόρροια της νοοτροπίας για κάθε Έλληνα πριν ακόμη γεννηθεί να υπάρχουν για αυτόν έτοιμα ορισμένα Κουδούνια: της Ορθοδοξίας και κάποιου κόμματος.

Ο μεγαλύτερος Έλληνας

Όπως έβλεπα την εκπομπή του ΣΚΑΪ και την επιχειρηματολογία αυτών που ψήφισαν τον Αλέξανδρο, και μάλιστα ανθρώπων επικεφαλής μορφωτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, ως τον μεγαλύτερο Έλληνα μου σχηματίστηκε η εντύπωση ότι τελικά σχεδόν κάθε Νεοέλληνας κρύβει μέσα του έναν στρατηγό εν αποστρατεία.

Το να θεωρείς ότι μετέδωσε το ελληνικό πνεύμα και εκπολίτισε βαρβάρους (που είπε και ο Δεσποτόπουλος) ενώ ξέρεις ότι δεν πήγε με το γαρίφαλο στο αυτί είναι γεγονός αξιοσημείωτο (στο σημείο αυτό θα ήθελα να καταγγείλω και εκείνον τον ανεκδιήγητο βασιλιά Πόρο κάποιου ινδικού βασιλείου που δεν κατάλαβε ότι ο Αλέξανδρος ήθελε να τους εκπολιτίσει και του σκάρωσε μάχη). Και αν υποθέσουμε ότι αυτό το ελληνικό πνεύμα περιέχει ως βασικό στοιχείο του και την ιδέα της δημοκρατίας (ή καλύτερα τον περιορισμό της αυθαιρεσίας της εξουσίας μέσω νόμων), πότε ακριβώς τη μετέδωσε αυτή ο Αλέξανδρος;

Βέβαια μένει και η απορία γιατί οι περισσότερες σημαντικές ελληνικές πόλεις συνασπίστηκαν εναντίον του το 338π.χ άσχετα αν έχασαν τη μάχη στη Χαιρώνεια.

Μια δεύτερη απορία και σε ό,τι αφορά εκπολιτίσεις και μεταδώσεις πνευμάτων είναι η εξής: αν δει κανείς το χάρτη που εκτείνονταν η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου και κατόπιν η Βυζαντινή (που και αυτή δική μας είναι) αυτός περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τμήματα της Βορείου Αφρικής. Θεωρητικά λοιπόν αυτές οι περιοχές είναι οι πιο τυχερές (και βάλε) του πλανήτη ιστορικά γιατί βρέθηκαν κάτω από την υπέροχη, μεγαλοπρεπή, υπέρλαμπρη, τέλεια ελληνική επίδραση.

Τώρα αν πώ ότι οι λαοί που μένουν σήμερα σε αυτές τις περιοχές είναι πάρε τους μεν και βάρα τους δε, θα είμαι κακεντρεχήςή κακοπροαίρετος; Αν δούμε την πολιτική και κοινωνική οργάνωση τους τι έχουν να δώσουν ως παραδείγματα; Τι έχει να ζηλέψει κανείς π.χ από την Ελλάδα και τη δημοκρατία της; Τη διαφθορά της; Τη λειτουργία του Κοινοβουλίου της; Το νόμο της περί ευθύνης υπουργών; Τα συγγενολόγια που ψηφίζονται από τους εκπολιτιστές με συνέπεια εδώ και δεκαετίες; Ή από την Αλβανία ή την Τουρκία και τη δημοκρατία τους πρέπει να ζηλεύουμε κάτι; Ή μήπως να θαυμάζουμε το πολιτικό σύστημα του Ιράν;

Απεναντίας όταν λέμε με αλαζονικό τρόπο ότι οι Έλληνες έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού δεν εννοούμε μήπως στις χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης; Το παράδοξο είναι πρόκειται για περιοχές που δεν βρέθηκαν κάτω από την κατοχή του Αλέξανδρου, ούτε υπήρξαν μέρος του ελληνιστικού κόσμου, ούτε  τμήματα της ένδοξης, χιλιόχρονης και ευσεβούς βεβαίως βεβαίως Βυζαντινής μας αυτοκρατορίας.

Συμπέρασμα;

Εκδήλωση περιοδικού Monthly Review & Ένωσης Ακολούθων Τύπου

Μου ήρθε το παρακάτω μήνυμα μέσω e-mail. Το περιοδικό Monthly Review δεν το γνώριζα αλλά το θέμα της εκδήλωσης ίσως έχει ενδιαφέρον για αρκετούς.

 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

 
Το περιοδικό Monthly Review και η Ένωση Ακολούθων Τύπου, την Πέμπτη 30 Απριλίου 2009 και ώρα 13:00 μ.μ., οργανώνουν εκδήλωση–συζήτηση, με θέμα:

 Ελληνικότητα και Ευρωπαϊκή Ταυτότητα

Ομιλητές:

Γιώργος Κοντογιώργης, πρώην πρύτανης Πάντειου Πανεπιστημίου

Κώστας Μελάς, καθηγητής Πανεπιστημίου

Αντώνης Παπαγιαννίδης, δημοσιογράφος

Σεραφείμ Φυντανίδης, δημοσιογράφος

Δημήτρης Χριστόπουλος, πρόεδρος Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Βαγγέλης Χωραφάς, εκδότης περιοδικού Monthly Review

 

Συντονιστής:

Κώστας Μαυροειδής, πρόεδρος Ένωσης Ακολούθων Τύπου

 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Τύπου της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας επί της οδού Φραγκούδη 11 & Αλεξάνδρου Πάντου (Καλλιθέα, δίπλα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο).

Ένωση Ακολούθων Τύπου, Δ Φραγκούδη 11 & Αλεξάνδρου Πάντου, 10163, Καλλιθέα Τ 210 9098261 Φ 2109098253
Ε enosi_akolouthon_typou@yahoo.com W www.icp-forum.gr

 
Περιοδικό Monthly Review Δ Πραξιτέλους 29, 10560 Αθήνα Τ 210 3214488 Φ 210 3213578

E info@monthlyreview.gr W www.monthlyreview.gr

 

Το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης

Είναι γνωστό από παλαιοντολογικά, ανθρωπολογικά και γεωλογικά δεδομένα ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τη φωτιά εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια από το στάδιο δηλαδή του Homo erectus. Μάλιστα πρόσφατα υπήρξαν ενδείξεις για ελεγχόμενη χρήση της φωτιάς εδώ και 700.000 – 800.000 χρόνια περίπου.  Για παράδειγμα δείτε στο BBC εδώ και στη Wikipedia εδώ και εδώ.

Θα ήταν μάλιστα σωστό να υποθέσουμε ότι πριν από την προσωπική ικανότητα για άναμμα της φωτιάς θα πρέπει εκείνοι οι άνθρωποι να έβρισκαν εστίες φωτιάς έτοιμες μετά από αναφλέξεις από φυσικές αιτίες. Θα σκέφτονταν μάλιστα ότι κάποια υπερφυσική δύναμη τους στέλνει φωτιά από τον ουρανό π.χ με τους κεραυνούς.

Από ότι φαίνεται για τους Νεοέλληνες και το υπέροχο κράτος τους ο χρόνος έχει σταματήσει σε εκείνα τα χρόνια. Πιστεύουν λοιπόν ότι κάποια υπερφυσική δύναμη (υπάρχουν ακόμη τέτοιες) από τον ουρανό (από πού αλλού) ανάβει φωτιά σε μια υπόγεια σπηλιά που βρίσκεται στο εσωτερικό ενός κτιρίου (αν θυμάμαι καλά Εκκλησία το λένε) και μάλιστα μόνο από αυτούς και μόνο για αυτούς. Οργανώνουν (η λέξη σε αυτό το επίπεδο αποκτά διαστάσεις τραγικής ειρωνίας) τη μεταφορά Της φωτιάς στην πρωτεύουσά τους, την υποδέχονται (Τη φωτιά) ως αρχηγό κράτους, συνομιλούνε φαντάζομαι μαζί Της για τα (αιώνια) εθνικά θέματα τους (αν και νομίζω φέτος θα συζήτησαν μαζί της την οικονομική κρίση), υποκλίνονται μπροστά της, της παρουσιάζουν όπλα, πυροβόλα, άρματα μάχης, μαχητικά αεροσκάφη (ευτυχώς που δεν έχουμε πυρηνικές κεφαλές), χορεύουν μπροστά της με τους μάγους της φυλής (πολιτικούς και θρησκευτικούς) να σέρνουν πρώτοι το χορό.

Αλλά ευτυχώς δεν είναι όλα μαύρα και άραχνα. Όχι, η υπερφυσική δύναμη εκεί στον ουρανό δεν θα μας αφήσει έτσι. Μόνους και απροστάτευτους. Υπάρχει και το χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο μήνυμα αυτής της οπερέτας που θα πρέπει να γεμίζει χαρά και ελπίδα όλους εμάς που ανήκουμε σε αυτή τη φυλή. Και το μήνυμα είναι ότι μετά τη χρήση Της φωτιάς η υπερφυσική δύναμη θα στείλει ουράνιες οδηγίες (εκτός από μερικούς επιπλέον νόμους) για το πώς κατασκευάζει κανείς εξελιγμένα πέτρινα εργαλεία. Ναι, λοιπόν! Ερχεται η Σωτήρια εποχή της αντικατάστασης απλών πέτρινων εργαλείων από εξελιγμένα πέτρινα μοντέλα. Όπως ακριβώς τα έχουν προβλέψει οι Προφήτες και οι Γραφές των Νεοελλήνων.

Εμπρός λοιπόν να αφήσουμε πίσω μας την παλαιολιθική περίοδο, τις έριδες και τα σκάνδαλα αυτής της εποχής και όλοι ενωμένοι να προχωρήσουμε με βήμα γοργό στο μέλλον και στην μεσολιθική εποχή. Ας βγούμε έξω από τις σπηλιές μας και ας υποδεχτούμε το γενναίο νέο κόσμο που είναι προ των πυλών.

Καλή Ανάσταση. Άντε και του χρόνου.

Χριστιανισμός, πλούτος και δουλεία

Ο Λασκαράτος σε οίστρο στου Ροϊδη.

Και εδώ ένα μνημείο υποκρισίας και θράσους στο ίδιο θέμα.

Βία και αλογία

Ήθελα να γράψω κάτι για τα πολλαπλά φαινόμενα βίας που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες αλλά ένα κείμενο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου με κάλυψε σε πολλά. Θα ήθελα όμως να συμπληρώσω τα εξής:

Έχουν υπάρξει τους τελευταιους μήνες περιστατικά βίας σε κάθε πιθανό χώρο, για κάθε πιθανή αιτία και από κάθε ιδεολογικό χώρο. Στους δρόμους, σε πανεπιστήμια, σε γήπεδα, σε θέατρα. Παντού.

Το μεγάλο πρόβλημα και που δε θέλουμε να παραδεχτούμε είναι ότι είμαστε μια κοινωνία που παράγει βία και αυταρχισμό. Ας σκεφτούμε ότι αυτή η κοινωνία στον 20ο αιώνα παρήγαγε τρεις δικτατορίες και ένα αστυνομικό κράτος σχεδόν 20 ετών. Σε όλα αυτές τις περιπτώσεις υπήρξε ισχυρή λαϊκή στήριξή. Αν συνυπολογίσουμε ότι η  αντίδραση σε όλη αυτή την πρότερη κατάσταση υπήρξε κυρίως μέσω του ΚΚΕ και της κομμουνιστογενής αριστεράς μπορεί κανείς να καταλάβει ότι στην Ελλάδα κάθε ιδεολογία δεν αποσκοπούσε στην ίδρυση δημοκρατικού κράτους αλλά στην κυριαρχία και επιβολή και στην ταυτόχρονη εξαφάνιση της αντίθετης ιδεολογίας ή άποψης. Κάτι σαν εγκαθίδρυση της μίας και μοναδικής αληθινής ιδεολογίας. Αποτέλεσμα ήταν να έχουμε μια ελληνοχριστιανικότατη (είτε δεξιά είτε αριστερή) ηθική σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας: καταδικάζουμε το άδικο και το έγκλημα όταν είναι εις βάρος μας και το παραβλέπουμε όταν μας ευνοεί. Ή ακόμη χειρότερα επιδιώκουμε και απαιτούμε την μη εφαρμογή των νόμων.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε τρόπους ζωής και σκέψης. Επιλογές. Και επειδή δεν έχουμε μάθει κάτι τέτοιο καταφεύγουμε στις φωνές και στη βία για να πείσουμε τον συνομιλήτή και γενικότερα το αντίπαλο δέος για την υποτίθεται ανωτερότητα των ιδεών μας.

Αν υποθέσουμε ότι η οπλοκατοχή θα ήταν νόμιμη όπως στις ΗΠΑ θα είχαμε στην Ελλάδα καμιά διακοσαριά νεκρούς κάθε μέρα με οποιαδήποτε αιτία και αφορμή. Για διαφωνία στο ποια ομάδα είναι καλύτερη, για το ποιος είδε πρώτος μια θέση για παρκάρισμα, γιατί κάποιος κόρναρε σε κάποιον άλλον, για διαφωνίες στα πολιτικά, για ασυμφωνία σε ποιο club πρέπει να πάει η παρέα κ.ο.κ.

 

Κάτι επίσης χαρακτηριστικό είναι ότι έχουμε τη συνήθεια (μεγάλη ιδέα ίσως για τους εαυτούς μας) γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα να τα χρησιμοποιούμε ως αφετηρία για εξαγωγή συμπερασμάτων σε παγκόσμια κλίμακα. Π.χ οι ταραχές του Δεκεμβρίου έγιναν αφορμή για αρθρογραφία όπου κάποιοι φαντασιώνονταν εξεγέρσεις ενάντια στον καπιταλισμό και πτώση του παγκόσμιου συστήματος.

Δυστυχώς για εμάς ότι συμβαίνει στην Ελλάδα είναι τοπικού ενδιαφέροντος και δεν αφορά ουσιαστικά την ιστορία του πλανήτη. Γεγονότα στην Ελλάδα δεν επηρεάζουν πολιτικές και αποφάσεις έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Αντίθετα όμως γεγονότα που συμβαίνουν έξω από την Ελλάδα την επηρεάζουν και πολύ μάλιστα. Στην περίπτωση αυτή βέβαια θεωρούμε πολύ συχνά ότι μας αφήνουν ανέγγιχτους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρούσα οικονομική κρίση. Εδώ και μήνες ο πρωθυπουργός της χώρας και ένα σωρό υπουργοί, βουλευτές και στελέχη της ΝΔ λαΐκιζαν ασύστολα ισχυριζόμενοι ότι η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή και ότι η κρίση αφορά άλλες οικονομίες (τεράστιες σε σχέση με την ελληνική) αλλά όχι φυσικά τη δική μας ελληνοορθόδοξη. Τώρα την επικαλούνται συχνότατα για να δικαιολογήσουν πιθανά (σίγουρα;) μέτρα.

Αλλά έτσι είναι. Αν ανακοινωθεί αύριο ότι ένας γιγάντιος μετεωρίτης, ίσος με τη μισή Γη θα συγκρουστεί με τη Γη και το ανθρώππινο είδος φυσικά θα εκλείψει, είμαι σίγουρος ότι θα βγει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ή και ο πρωθυπουργός και θα ανακοινώσουν με τη σειρά τους ότι «η κυβέρνηση είναι ενήμερη για το γεγονός, έχει πάρει όμως όλα τα κατάλληλα μέτρα και συνεπώς η Ελλάδα είναι έτοιμη για την αντιμετώπιση των συνεπειών της σύγκρουσης». Και φυσικά η μόνη από όλες τις χώρες.

Ελλάδα vs Τουρκία

Διαβάζεις κάτι τέτοια ρεπορτάζ στο TVXS.gr και αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια. Γιατί αν είναι, ειδικά η περίπτωση του Ν. Σακελλίωνα δείχνει μια αστυνομία που λειτουργεί με λογικές οργανωμένου εγκλήματος. Αν είμαστε ακόμη αστυνομοκρατούμενο κράτος (ή και κάτι χειρότερο) τουλάχιστον να το παραδεχτούμε και να μη πετάνε οι πολιτικοί μας κορώνες στον ανατολικό μας γείτονα περί δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ευρωπαϊκών αξιών. Στο ίδιο επίπεδο είμαστε από ότι φαίνεται.

Αστική συνείδηση στον ελλαδικό χώρο

Αν μου ζητούσε κανείς να απαντήσω μονολεκτικά στο ερώτημα αν υπάρχει στην Ελλάδα αστική συνείδηση θα απαντούσα λέγοντας «όχι». Ακόμη και αν τις τελευταίες δύο-τρεις δεκαετίες βελτιώθηκε κατά πολύ το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα αυτό είναι περισσότερο αποτέλεσμα μεταφοράς της όποιας αύξησης της οικονομικής δραστηριότητας αποκλειστικά στην κατανάλωση και δεν αναιρεί πιστεύω το γεγονός της ανυπαρξίας πολιτικά συνειδητοποιημένης μεσαίας τάξης. Και αυτό είναι που έχει μεγάλη σημασία: η διαμόρφωση πρώτα από όλα μιας πολιτικής αστικής (μεσαίας) τάξης.

Η σημασία του τελευταίου νομίζω φαίνεται από το γεγονός ότι παρά τα δεδομένα στην οικονομία με ποιο χαρακτηριστικά την ακρίβεια σε πολλά βασικά προϊόντα, στην αγορά εργασίας που προσφέρει κακοπληρωμένες θέσεις ακόμη και σε εξειδικευμένους ανθρώπους, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με την μόνιμη αναταραχή και που ακολουθεί ασθμαίνοντας τις διεθείς εξελίξεις όπως επίσης παρά το εκτεταμένο φαινόμενο της διαφθοράς οι πολίτες δείχνουν αρνητική διάθεση σε βασικές αλλαγές στη δομή, οργάνωση και έκταση του κράτους και την δομή και οργάνωση της οικονομίας. Ταυτόχρονα η έννοια της επιχειρηματικότητας (βασικό συστατικό της αστικής οργάνωσης) ταυτίστηκε στην Ελλάδα με μία εν πολλοίς κρατικοδίαιτη ή επιδοτοεξαρτώμενη ιδιωτική πρωτοβουλία ή περιορίστηκε στην ελληνικότατη λογική «η μικρομεσαία επιχείρηση είναι η ραχοκοκκαλιά της οικονομίας » με αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να στηρίζεται ουσιαστικά σε επιχειρήσεις μικρού έως ασήμαντου μεγέθους και με ουσιαστικά ανύπαρκτη λογική επενδύσεων και εξέλιξης.

Αιτία είναι το γεγονός ότι στην Ελλάδα αυτό που ονομάζουμε σήμερα μεσαία αστική τάξη πρόκειται ουσιαστικά για καρπό του ίδιου του συστήματος. Τα μέλη της αποτελούνε ουσιαστικά άνθρωποι εξαρτώμενοι άμεσα ή έμμεσα από τον δημόσιο τομέα (κράτος) και αυτοί αριθμούνε εκατοντάδες χιλιάδες, καθώς για δεκαετίες μόνο εκεί μπορούσε κάποιος να εξασφαλίζει έστω και με πολλές στερήσεις τα προς το ζην. Τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες αν κάτι άλλαξε είναι ότι μέσω μέσω καλύτερης μισθοδοσίας, σε σχέση πάντα με πρότερες εποχές, οι άνθρωποι αυτοί μπόρεσαν να αυξήσουν την αγοραστική τους δύναμη. Αν συνυπολογίσει κανείς την μεγάλη διαφθορά που συντηρεί ένα μεγάλο μέρος και της εκτός του κράτους οικονομίας με κρατικό χρήμα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η δημιουργία της ελληνικής αστικής τάξης ήταν μια διαδικασία ασφυκτικά ελεγχόμενη από το κράτος και ουσιαστικά συστατικό του στοιχείο.

Αντίθετα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες η δημιουργία της (μεσαίας) αστικής τάξης ήταν καταρχήν μια διαδικασία μακρόχρονη και αποτέλεσμα μιας έξω από το τότε σύστημα πορείας. Τα μέλη της δεν είχαν σχέσεις εξάρτησης από το κράτος αλλά αντιπαλότητας προς αυτό. Ήτανε ελεύθεροι επαγγελματίες που κάνανε χρήση των τεχνικών νεωτερισμών και της προόδου που επιτελούνταν και που με τη σειρά τους ευνόησαν την περαιτέρω εξέλιξη. Επρόκειτο δηλαδή για συνεργατική πορεία εμπορίου, βιοτεχνίας-βιομηχανίας και επιστήμης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την τοποθέτηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης ως αντίβαρο στην αυταρχικότητα της τότε μοναρχικής και απολυταρχικής εξουσίας. Η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη συνειδητοποίησε γρήγορα τις δυνατότητές της και εναντιώθηκε στο προηγούμενο φεουδαρχικό κατεστημένο και στην εκκλησιαστική εξουσία. Η αφετηρία και οι σκοποί της συνεπώς ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι συγκριτικά με ότι έγινε στην Ελλάδα.

Αν ήθελε πάντως κανείς να δει το φαινόμενο της ύπαρξης μιας μεσαίας αστικής τάξης ιστορικά μπορεί να πει ότι στις ελληνικές κοινωνίες της πόλης-κράτους εμφανίστηκε πρώτη φορά μια οριζόντια διαμόρφωση της κοινωνίας και μια έννοια μεσαίας τάξης. Κατόπιν εξαφανίζεται ως πολιτική και οικονομική οντότητα και επανεμφανίζεται ουσιαστικά στη Δυτική Ευρώπη αν και όχι την ίδια χρονική περίοδο και με  την ίδια ένταση σε όλες τις χώρες, ξεκινώντας από την Αγγλία, στα χρόνια των μεγάλων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών αρχές με μέσα του 18^ου αιώνα και διευρύνοντας σταδιακά τη βάση της. Αν θέλει κανείς να βρει ένα κοινό στοιχείο μεταξύ αυτών των δύο περιόδων, και αυτό ίσως ξενίσει καθώς θα το τοποθετούσα αρχικά σε ένα φιλοσοφικό επίπεδο, αυτό είναι η σύγκρουση του ανθρώπου με τους Θεούς ή τον Θεό. Πέρα από τη μυθολογική διάσταση του θέματος στην ελληνική περίπτωση (ο Προμηθέας και ο Οδυσσέας αμφισβητούν και αψηφούν τη θεϊκή δύναμη) δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην ελληνική πόλη-κράτος που οδήγησαν στην ιστορική εμφάνιση της τρίτης (μεσαίας) τάξης συμπίπτουν χρονικά με την γέννηση της ιώνιας φιλοσοφίας και την αμφισβήτηση της θεϊκής τάξης του κόσμου που αυτή έφερε. Φαίνεται δηλαδή ότι τα δύο αυτά γεγονότα της πρώτης προσπάθειας φυσιοκρατικής ερμηνείας του κόσμου και της πολιτικής εξέλιξης που συνδυάστηκε με την λογική της ατομικής ιδιοκτησίας ευνόησαν το ένα το άλλο σε μια μάλλον κυκλική σχέση. Ανάλογα στη Δύση και από τον καιρό της Αναγέννησης και μετά όχι μόνο αμφισβητήθηκε η πολιτική και ιδεολογική εξουσία της Εκκλησίας αλλά τελικά και η ίδια η ανάμιξη του Θεού στα ανθρώπινα δρώμενα αν όχι και η ίδια η ύπαρξη του Θεού. Και μάλιστα ενός Θεού παντοδύναμου, πανταχού παρόντα που παρακολουθεί και επιβλέπει τα πάντα, που μπορεί να τιμωρεί πριν αλλά και μετά το θάνατο.

Η ουσία αυτής της υπόθεσης είναι ότι σε αυτές τις δύο ιστορικές περιόδους αμφισβητήθηκε έντονα η θεϊκή καταγωγή και κατανομή του χρήματος και της εξουσίας. Ειδικά η ευρωπαϊκή φιλοσοφία με τον Διαφωτισμό και ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός όχι απλώς αμφισβήτησαν αλλά αποκαθήλωσαν από το ιδεολογικό και θεολογικό βάθρο τους αντιλήψεις ότι οι ανώτερες κοινωνικά και οικονομικά τάξεις ήτανε ευλογημένες και ευνοημένες από τον Θεό και οι τάξεις των «αθλίων» για κάποιους πάντα αδιευκρίνιστους λόγους τιμωρημένοι από αυτόν. Οι νέες πολιτικές και οικονομικές αντιλήψεις με τη σειρά τους δεν έμειναν μόνο σε μια θεωρητική καταδίκη της τότε κοινωνικής πραγματικότητας αλλά έδωσαν πολιτικά και οικονομικά εργαλεία ανάλυσης των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Έτσι υπήρξε πλέον και η πρακτική απόδειξη (και ειδικά μετά τη βιομηχανική επανάσταση) με τις ανερχόμενες οικονομικά κοινωνικές τάξεις των εμπόρων και των βιοτεχνών και τους ανθρωπους των νέων επαγγελμάτων να έχουν να παρουσιάσουν απτά παραδείγματα ατόμων που μπορούσαν να επιβιώσουν άνετα ή ακόμη και να συγκεντρώνουν πλούτο χωρίς απαραίτητα «την ελέω Θεού» ευγενική καταγωγή.

Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσει κανείς το ιστορικό γεγονός ότι μετά τη κατάλυση του δυτικού τμήματος της ρωμαΐκής αυτοκρατορίας ο ευρωπαϊκός χώρος δεν γνώρισε ουσιαστικά ποτέ για μεγάλο χρονικό διάστημα αυτοκρατορικές δομές. Αντίθετα η αλληλοδιαδοχή μεγάλων ή μικρών κρατικών οντοτήτων έστω και απολυταρχικών και φεουδαρχικών επέτρεψε από τη μία την ύπαρξη πολιτικού ανταγωνισμού και από την άλλη την αποφυγή μίας ισχυρής μονοπολικής, κεντρικής και ομοιόμορφης επικυριαρχίας ενός απόλυτου ηγέτη. Ένας μηχανισμός που λειτούργησε επίσης ανάλογα με τον ανταγωνισμό μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών όπου ποτέ δεν κυριάρχησε κάποια πόλη για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω στις άλλες.

Ο σύγχρονος ελλαδικός χώρος υπήρξε όμως για αιώνες μια γεωγραφική επαρχία κάτω από απολυταρχικές δομές και μέσα σε ένα πλαίσιο ιδεολογικής κυριαρχίας της εσχατολογικής λογικής του χριστιανισμού, μέρος ενός μεγάλου και ενιαίου γεωγραφικού χώρο όπου η όποια αντίδραση και κριτική μπορούσε πολύ εύκολα να καταπνιγεί χωρίς να μπορεί να βρει διεξόδους. Ακόμη και μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους αυτό που ήρθε στην Ελλάδα ήταν ουσιαστικά τα απόνερα των κινημάτων, επαναστάσεων και των ιδεών που διαμόρφωσαν τη σημερινή Ευρώπη. Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αμφισβήτηση ακριβώς αυτής της «από ψηλά» κοινωνικής και οικονομικής διαμόρφωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ελληνικός εθνικισμός (και κατά βάση είμαστε ακόμη μια εθνικιστική κοινωνία που πιστεύει σε ιστορική και βιολογική συνέχεια, που πιστεύει ότι παράγει αδιάλειπτα πολιτισμό τα τελευταία 4000 χρόνια και στο μεσοδιάστημα πρόλαβε και εκπολίτισε τους πάντες, διεκδικεί με τρόπο οξύμωρο την πατρότητα για τα ευρωπαϊκά επιτεύγματα στις επιστήμες και την πολιτικοκοινωνική οργάνωση την ίδια στιγμή που δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει το ίδιο για τον εαυτό της) ταυτίστηκε ταχύτατα και απόλυτα με συγκεκριμένο θρησκευτικό/χριστιανικό δόγμα, την ορθοδοξία, η οποία με τη σειρά της ταυτίστηκε με τον παραλογισμό της εθνοφυλετική μας ύπαρξης.

Η δημιουργία λοιπόν της μεσαίας αστικής τάξης θα προϋπέθετε κριτική και σύγκρουση ακριβώς με τέτοιου είδους ιδεοληψίες. Θα προϋπέθετε άρνηση της ύπαρξης ενός νέου περιούσιου λαού ενός μοναδικού, παντοδύναμου αλλά και ιδιότροπου Θεού και λογικές σεβασμού του ατόμου σαν αυτές που υπήρξαν στις διακηρύξεις της γαλλικής και αμερικανικής επανάστασης. Στην περίπτωση αυτή όμως τέτοια κριτική θα έρχονταν αναγκαστικά σε σύγκρουση με το κυρίαρχο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο και ουσιαστικά θα έπαιρνε την εικόνα μιας αντεθνικής ή και προδοτικής ιδεολογίας.

Στην αποτυχία της ελληνικής κοινωνία να δημιουργήσει μεσαία αστική τάξη πρέπει να συνυπολογιστεί ο εν τέλει αρνητικός ρόλος της ελληνικής αριστεράς. Ως παράδοξο ενώ η ελληνική αριστερά (ουσιαστικά οι μαρξιστές και κομμμουνιστές) ήταν η μοναδική ιδεολογία στην Ελλάδα που πήρε μαζικό χαρακτήρα παρόλο που κατέκρινε το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο, το έπραξε αυτό εγκαθιδρύοντας τη δική της απόλυτη και μονοδιάστατη ιδεολογία-θεολογία. Πρακτικά η ελληνική αριστερά ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Υποτάχτηκε σε αυτό που βρήκε μπροστά της στην Ελλάδα, χώθηκε μέσα στο κουκούλι της ορθόδοξης σκέψης και απέκτησε ένα εσχατολογικό περιεχόμενο όπου ότι και να γίνει όσα και να αλλάξουν ο κόσμος παραμένει απάνθρωπος και εκμεταλλευτικός και η ζωή μια κόλαση και κάπου στο βάθος περιμένει τους «πιστούς» της ιδεολογίας μια κάποια, απροσδιόριστη και αυτή, σωτηρία. Για την ελληνική αριστερά η κοινωνία ήταν, είναι και θα είναι από τη φύση της χωρισμένη σε δύο τάξεις, την ολιγομελή άρχουσα και την πολυπληθή εργατική. Χώρος στη μέση δεν υπάρχει. Και το χειρότερο είναι ότι τα μέλη αυτών των δύο τάξεων έχουν θέσεις μεταφυσικά δοσμένες και μόνιμες. Σε αντίθεση, στον δυτικοευρωπαϊκό αλλά ακόμη και τον αμερικάνικο χώρο η αριστερά ενώ πρόσφερε από τη πλευρά της πολλά στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας και των εισοδημάτων των εργαζομένων, προσαρμόστηκε ταυτόχρονα κάθε φορά στα νέα οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα που έφερνε η τεχνολογική εξέλιξη, η βελτίωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, η δημιουργία νέων καταναλωτικών απαιτήσεων, η διαφοροποίηση στον τρόπο ζωής και σκέψης που φέρνει μαζί της κάθε νέα γενιά. Στη Δύση, και  αυτό το υποστηρίζω απλώς μέσα από την εμπειρία μου, περισσότερο προσαρμόζεται η αριστερά, τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της, στις απαιτήσεις και τη λογική των υποστηρικτών της παρά προσπαθεί η ίδια να προσαρμόσει αυτούς στα δικά της αρχικά ιστορικά πλαίσια και εκδηλώνει πολύ λιγότερες καθοδηγητικές απαιτήσεις σε σχέση με την ελληνική εκδοχή.

Πρακτικά δηλαδή η οποιαδήποτε κίνηση ή σκέψη που θα συνεισέφερε στην αμφισβήτηση της «ελέω Θεού» κοινωνικής και οικονομικής διαστρωμάτωσης και στη δημιουργία πολιτικά συνειδητοποιημένης μεσαίας αστικής τάξης στον ελλαδικό χώρο, βρέθηκε ανάμεσα στις ιδεολογικές συμπληγάδες πέτρες είτε της ελληνορθόδοξης-εθνοφυλετικής είτε της (ελληνο)μαρξιστικής λογικής. Για την μεν πρώτη ήταν καταδικαστέα ως υποτιθέμενο προϊόν ανθελληνικών-αντιορθόδοξων στόχων για τη δε δεύτερη καταδικαστέα ως υποτιθέμενο προϊόν αντιλαϊκών σκοπών.

Γιατί στην Ελλάδα (3) – Δικαιοσύνη (Repost)

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα  με το θάνατο του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αναδημοσιεύω ένα προηγούμενο ποστ μου ελάχιστα διαφοροποιημένο από το αρχικό που ίσως δίνει μια εξήγηση για τα φαινόμενα.

Όσο περισσότερο διαβάζει κανείς στο Διαδίκτυο ή σε εφημερίδες άρθρα σχετικά με την οργάνωση της δημοκρατίας μας, το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη και τις αλλαγές που πρέπει να συμβούν καταλήγει στο συμπέρασμα, τουλάχιστον εγώ κατέληξα, ότι ένα μέρος από το βαθύ-κράτος είναι ακόμη εδώ. Όχι το μεγάλο κράτος με την έννοια του κρατικισμού αλλά το βαθύ-κράτος που συναντά κανείς σε χώρες μη δημοκρατικές ή με επίφαση δημοκρατίας.

Μετά τη μεταπολίτευση ο μόνος χώρος που εκδημοκρατίστηκε ή καθαρίστηκε από χουντικά στοιχεία ήταν ο στρατός. Ο στρατός θεωρήθηκε ο μαναδικός υπεύθυνος για το πραξικόπημα και έγινε ο αποθέτης όλων των ευθυνών του υπόλοιπου κρατικού μηχανισμού. Έτσι υπήρξε μόνο επιφανειακός εκδημοκρατισμός στους άλλους δύο στενούς συνεργάτες του προηγούμενου πολιτικού οικοδομήματος και της χούντας: της Αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος. Τις συνέπειες αυτού του γεγονότος τις βλέπουμε και τις πληρώνουμε σαν χώρα ακόμη και σήμερα.

Μετά από τριάντα χρόνια πολλά βέβαια έχουν αλλάξει σε αυτούς τους δύο χώρους αλλά αυτό έγινε απλώς επειδή οι παλαιοί αξιωματικοί και δικαστικοί βγήκαν από το παιχνίδι λόγω ηλικίας. «Σταγονίδια» όμως έχουν μείνει. Και υπάρχουν ακόμη δικαστικοί ακόμη και ανώτεροι, προπύργια του συντηρητισμού. Πρόσφατα φαινόμενα η υπόθεση με τον αγιασμό στον Άρειο Πάγο ή οι δικαστικοαστυνομικές επεμβάσεις για κατάσχεση εκθεμάτων σε γκαλερί.

Στο βαθύ ελληνικό κράτος των προηγούμενων δεκαετιών όλο το σύστημα ήταν διαβρωμένο από ολοκληρωτικές νοοτροπίες. Πέρα από το πολιτικό σύστημα, το δικαστικό σύστημα και εν γένει ο χώρος των δικαστικών και νομικών της χώρας έκανε τα πάντα για τη νομική κάλυψη διώξεων αντιφρονούντων, νομιμοποίησης κάθε είδους αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από το κράτος και το παρακράτος, ήταν εξίσου ένοχο για τη συντήρηση και τη νομική επικάλυψη της καθυστερημένης νοοτροπίας του «Ελλάς,Ελλήνων,χριστιανών». Συμμετείχε και το ίδιο σε κυνήγι μαγισσών και μάλιστα εκ συνειδήσεως.

Αν διαβάσει κανείς άρθρα δικαστικών «εν αποστρατεία» (ενν. συνταξιούχοι, αλλά στο κάτω κάτω στρατευμένοι ήτανε και μόνο στολή δεν φορούσανε) για το κράτος και το ρόλο του ή το ρόλο της Εκκλησίας καταλαβαίνει αμέσως γιατί ο Χριστόδουλος τους θεωρούσε «ολοκληρωμένες προσωπικότητες» σε σχέση με τους καινούριους (παρότι ήταν απασχολημένος με τα μαθήματά του, αυτό το παρακολουθούσε και το κατάλαβε. Κάποια άλλα όχι.)
Αν λοιπόν λάβει κανείς υπόψη την σχεδόν ανύπαρκτη αντίδραση στη δικτατορία από την κοινωνία, είναι εύκολο να συμπεράνει και να καταλάβει γιατί οι Έλληνες δεν έχουμε δημοκρατικό πολιτισμό. Θα περάσουν πιστεύω 2 τουλάχιστον γενιές Ελλήνων πριν μπορέσουμε να δούμε αλλαγή σε βασικά τμήματα της κλειστής νοοτροπίας μας.

Ένα παράδειγμα σε αντιδιαστολή είναι η Γερμανία. Μετά τον πόλεμο και ένα καθεστώς 12ετίας του πιο απόλυτου ολοκληρωτισμού, οι Γερμανοί μπόρεσαν, με την βοήθεια ή τον εξαναγκασμό αν προτιμάτε την αποναζιστικοποίηση της χώρας σε σχεδόν μία δεκαετία. Ή τουλάχιστον στο βαθμό που χρειάζονταν για να γίνει μια νέα σοβαρή αρχή καθώς η πλήρης απαλλαγή της κοινωνίας από τέτοιες νοοτροπίες ήταν λογικό να καθυστερήσει όσο υπήρχαν άνθρωποι με μνήμες από το παρελθόν.
 
Στην Ελλάδα όμως με εξαίρεση το στρατό, οι άλλοι δύο χώροι όπως και η πολιτικη αφέθηκαν ο καθένας στη μέθοδο της αυτοκάθαρσης. Η δε ελληνική κοινωνία πέρα από συναυλίες διαμαρτυρίας ενοχή δεν έχει αισθανθεί ποτέ. Γι’ αυτό και συντηρητικές και ακραίες απόψεις είναι συνηθισμένες σε όλο το πολιτικό φάσμα, γι’ αυτό και η θρησκοληψία και ο πολιτικός συντηρητισμός της . Γι’ αυτό και δεν είναι παράξενος ο συγκερασμός μεταξύ θρησκόληπτων δεξιών, θρησκόληπτων αριστερών ή αριστερών που παριστάνουν τους μετανοημένους Σαούλ. Άρα λοιπόν, δικοί μας και οι αρχαίοι Έλληνες (άσχετα αν δεν υπάρχει σημείο επαφής), δική μας και η ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) δική μας και η Τουρκοκρατία, δικό μας και το παρακράτος, δική μας και η δικτατορία, δικό μας και το σημερινό κράτος και αμαρτία ουκ έχομεν.

 

Το οθωμανικό κράτος του ελληνικού έθνους

Είδα εδώ πρώτη φορά ένα video (αν δεν είναι ορατό εκεί υπάρχει και στο youtube) με κάποιον καθηγητή νομικής του Πανεπιστημίου Θράκης (Κ. Πιτσάκης λέγεται) που εξηγούσε γιατί τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια έχουν ισχύ. Από αυτά που είπε υπάρχουν πολλά θέματα προς συζήτηση:

1) Καταρχήν ισχυρίζεται ότι κάθε Έλληνας κάθε περιουσιακό κομμάτι που έχει το απέκτησε με τρόπο παρόμοιο! Δηλαδή με χρυσόβουλα και φιρμάνια! Οπότε κάθε Νεοέλληνας ας ψάξει σε μπαούλα και σε υπόγεια σε παλιά σπίτια σε χωριά και αγροικίες και θα βρει προσωπικές αφιερώσεις αυτοκρατόρων και σουλτάνων οι οποίοι υπέγραφαν κατοχή γης στους προγόνους τους! Δεν έχουν λοιπόν μόνο τα μοναστήρια τέτοιους τίτλους στη κατοχή τους αλλά κάθε κάτοικος αυτής χώρας. Το ξέρατε; Θα μας τρελάνει ο καθηγητής!

2) Ένας άλλος τρόπος ήταν λέει η διανομή των εθνικών γαιών. Ενδιαφέρον έχει γενικά η αποψή του ότι η γη ανήκει σε μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφή της εξουσίας και αν αυτοί είναι στις καλές τους ή έχουν κέφια δίνουν ή χαρίζουν μερικά οικόπεδα και στο πόπολο. Το γεγονός της αλλαγής των οικονομικών συνθηκών και σχέσεων μετά τη βιομηχανική επανάσταση μάλλον του διαφεύγει του καθηγητή. Βέβαια κάποιος θα αντέτεινε ότι στην Ελλάδα τα γεγονότα αυτά πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Επίσης, ακόμη και τα σπίτια λέει ο καθηγητής, που έχει οι Έλληνες είναι χαρισμένα από αυτοκράτορες και σουλτάνους!!! Λες και δεν υπάρχει η περίπτωση κάποιος να έχει εργαστεί και να έχει αγοράσει ένα οικόπεδο ή ένα σπίτι. Μάλλον ζει σε άλλη διάσταση ο καθηγητής και δεν το ξέρει.

3) Εδώ βέβαια υπάρχει και το γεγονός ή μάλλον η αποκάλυψη ότι οι υπόδουλοι (οι ραγιάδες δηλαδή) δεν ήταν και τόσο υπόδουλοι, ούτε οι Οθωμανοί ήταν κατακτητές, βάρβαροι και σκληροί αφού οι σουλτάνοι ενδιαφέρονταν για τους υπηκόους τους ακόμη και τους χριστιανούς και τους χάριζαν στρέμματα. Και σπίτια φυσικά. Αυτά που έχουμε σήμερα! Όταν η κ. Ρεπούση ανέφερε στο περιβόητο βιβλίο της κάτι τέτοια ξεσηκώθηκε το νεοελληνικό πόπολο με επικεφαλής εκκλησία και εθνικώς ανησυχούντες και φώναζε για αναθεώρηση της Ιστορίας. Οι ίδιοι ακριβώς φορείς που στην υπόθεση αυτή χαίρονται με τα φιρμάνια στα χέρια.

4) Λέει ο κ.Πιτσάκης ότι υπάρχει μια εννιαία έννομη τάξη που ξεκινάει από το Βυζάντιο και συνεχίζεται στην Τουρκοκρατία και Ενετοκρατία και συνεχιστής είναι το σύγχρονο ελληνικό κράτος!!! Απίστευτη άποψη από νομικό. Λέτε να είμαστε και συνεχιστές του κώδικα του Χαμουραμπί;

Μα καλά αναρωτιέμαι, η επανάσταση το 1821 δεν έγινε για να ΜΗΝ έχει ισχύ αυτή ακριβώς η έννομη τάξη. Δεν επρόκειτο για αυταρχικές και απολυταρχικές δομές; Δεν ήταν οι Τούρκοι κακοί; Η οθωμανική κυριαρχία σκληρή και άδικη; Αν η έννομη τάξη της Τουρκοκρατίας είναι αναγνωρίσιμη από τη Ελληνική Δημοκρατία ως δίκαιη τότε πώς ήταν υπόδουλοι οι Ρωμιοί; Μια χαρά ζούσανε από ότι αποδεικνύεται. Η καημένη η Ρεπούση ξαναδικαιώνεται.

5) Έχουν δίκιο λοιπόν όσοι ισχυρίζονται (π.χ Εκκλησία) ότι οι λαοί ζούσανε ειρηνικά και αδελφωμένα υπό τη δίκαιη και σοφή διοίκηση των σουλτάνων και «κάποιοι αλιτήριοι» με τη παρότρυνση των άθεων Φράγκων διαφωτιστών τα κατέστρεψαν όλα. Ε, αν είναι έτσι νομίζω χρωστάμε μια μεγάλη συγγνώμη στους Τούρκους για ότι έχουμε γράψει και πει για αυτούς.

6) Από ότι φαίνεται ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας στην Ελλάδα δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι νόμοι του κράτους μας είναι ακριβής  συνέχεια της κάθε απολυταρχικής δομής που έχει υπάρξει στην περιοχή. Να δεχτούμε τότε και τη νομοθεσία των κατοχικών αρχών για τους Εβραίους, τους νόμους της δικτατορίας για τη λειτουργία των κομμάτων και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Γιατί όχι;

7) Οι περίοδοι του Βυζαντίου και Τουρκοκρατίας επρόκειτο για εποχές και μεθόδους διακυβέρνησης όπου σήμερα είχες ένα μέρος για καλλιέργεια και αύριο δεν το είχες. Η κάθε αρχή εξουσίας δεν υπόκειταν πρακτικά σε νομικούς περιορισμούς (πιστεύει κανείς ότι δικάστηκαν ως φονιάδες αυτοκράτορες ή αυτοκρατόρισες του Βυζαντίου ή σουλτάνοι που διάπραξαν φόνους για να ανέλθουν στο θρόνο;) και ατομική ιδιοκτησία δεν υπήρχε. Εδώ δεν σου ανήκε η ζωή η ίδια θα σου ανήκε η γη;

Δηλαδή για να καταλάβω καλύτερα: που τη βρήκαν την περιουσία οι αυτοκράτορες και οι σουλτάνοι και τη χάριζαν σε όποιον ήθελαν; Από τη τσέπη τους τη βγάζανε; Η οθωμανική διοίκηση άρπαζε τις περιουσίες ραγιάδων ή ακόμη και φτωχών Οθωμανών και μετά την χάριζε σε μοναστήρια και δέχονταν η Εκκλησία προϊόντα αρπαγής; Δεν επέστρεφε τη γη στους προηγούμενους κατόχους της; Και ποιο ήταν το αντάλλγμα για αυτή τη γενναιοδωρία των σουλτάνων;

8) Αναφέρει στο τέλος ο κ. Πιτσάκης ότι δεν πρέπει να υποτιμούμε τα φιρμάνια επειδή λέει μπορεί να τα χρησιμοποιήσουν και οι αγρότες της Ξάνθης για να αναιρέσουν τα χρυσόβουλα. Δεν ξέρω την περίπτωση πάντως είναι πραγματική κατάντια για το ελληνικό κράτος που κρέμεται από αυθαίρετες αποφάσεις ανθρώπων με απόλυτη εξουσία πριν από αιώνες.

9) Και αφού δεχόμαστε τα φιρμάνια ως τίτλους με ισχύ τότε τι θα γίνει αν απόγονοι Τούρκων που ζούνε στη Τουρκία αρχίζουν να διεκδικούν περιουσίες στην Ελλάδα π.χ δείχνοντας τέτοια χαρτιά; Τι θα γίνει αν δεκάδες χιλιάδες σημερινών Τούρκων αρχίζουν να κάνουν μαζικές αγωγές στα ελληνικά δικαστήρια και ζητούνε πίσω κτήματά που είχαν πρόγονοί τους; Αν τα ελληνικά δικαστήρια ή και ευρωπαϊκά δικαιώσουν τα χρυσόβουλα και τα φιρμάνια της Εκκλησίας ή των Ελλήνων αγροτών της Ξάνθης γιατί όχι και τα φιρμάνια Τούρκων που σίγουρα και αυτοί έχουν;

Άντε λοιπόν εμπρός για ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους μέσω δικαστηρίων. Φαίνεται μας έλειψε. Να χαρούνε και οι παπάδες που θέλανε οθωμανικό κράτος του ελληνικού έθνους (ή μήπως το έχουμε ήδη αφού ο καθηγητής λέει ότι είμαστε συνέχεια;).

10) Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά δικαστήρια (που το δίκαιό τους βασίζεται αρκετά στο ρωμαϊκό) να αναγνωρίζουν αποφάσεις του Νέρωνα, του Καλιγούλα, του Διοκλητιανού. Για τα ελληνικά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

11) Το πρόβλημα για μένα είναι καθαρά πολιτικό. Θα έπρεπε αυτό το κακομοίρικο και άθλιο ελληνικό κράτος να έχει καταστήσει νομικά άκυρες τέτοιες παράλογες αποφάσεις και λογικές. Οι Ευρωπαίοι λύσανε το πρόβλημα της φεουδαρχίας. Έστω με επαναστάσεις, πολέμους και κοινωνικούς αγώνες που κράτησαν αρκετούς αιώνες. Στην Ελλάδα οι φεουδαρχικές δομές ζούνε και βασιλεύουν οπότε ζούμε με τις συνέπειες.

 

Πάντως δείτε στον Στέλιο Φραγκόπουλο και μιά άλλη άποψη για το τι εστί χρυσόβουλο. Και αυτή από καθηγητή.

Εμπρός για τους -80°C

Με την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Αν. Ευρώπη και στα Βαλκάνια παρατηρήθηκε το εξής φαινόμενο: όλες αυτές οι χώρες και κοινωνίες έμοιασαν να βγαίνουν από τη βαθιά κατάψυξη. Παγωμένα μέλη, παγωμένη ματιά, παγωμένες κινήσεις, όλα παγωμένα. Η κριτική τους και άποψή τους για τον κόσμο ήταν η άποψη που είχαν στην εποχή του Μεσοπολέμου. Την εποχή δηλαδή που έζησαν πριν την κατάψυξη.

Με τον καιρό όμως οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν. Σε κάποιες χώρες γρηγορότερα και με ταχύτερους ρυθμούς, σε κάποιες άλλες αργότερα και με χαμηλότερους ρυθμούς ή ακόμη με βήμα σημειωτόν. Έτσι κάποιες από τις χώρες της Αν. Ευρώπης κάνουν βήματα προς τα εμπρός. Με πισωγυρίσματα ίσως, που όμως είναι φυσικό αλλά η γενικά κίνηση είναι προς τα εμπρός. Οι βαλκανικές χώρες (αν και όχι μόνο αυτές) δυστυχώς ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Πόλεμοι στην πρώην Γιουγκοσλαβία, εθνικιστική έξαρση σε κάποιες άλλες. Π.χ η ΠΓΔΜ. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι οι αντιπαραθέσεις μεταξύ βαλκανικών χωρών γίνονται με ορολογία 1910-1920. Εποχή των βαλκανικών πολέμων.΄

Υπάρχει όμως μία χώρα που κάνει το ακατόρθωτο: μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο (Β’ΠΠ) αν και δε βρέθηκε στην κατάψυξη πάντως τοποθετήθηκε με τη θέλησή της στη συντήρηση (στους 4°C). Έτσι περιορίστηκε η εξέλιξή της και η ανάπτυξή της σε όλα τα επίπεδα. Μετά το 1990 θα περίμενε κανείς ότι αυτή η χώρα θα επιθυμούσε να βγεί από τη συντήρηση, να περάσει σε θερμοκρασία τουλάχιστον δωματίου και να αρχίσει να αναπτύσσεται. Σε σχέση με τις άλλες χώρες της Α. Ευρώπης είχε μάλιστα το συγκριτικό πλεονέκτημα. Μη ξεχνάμε ότι οι άλλοι ήταν στους -80°C. Και εμείς στους 4°C.

Φευ! Σε αυτή τη χώρα οι κάτοικοί της κάνουν τα πάντα προκειμένου να μπούνε στην κατάψυξη!!! Και το καταφέρνουν!!! Παραδείγματα; Κριτική της πώλησης ποσοστού τηλεπικοινωνιακού οργανισμού σε αλλοδαπή εταιρία με ορολογία και λογική από την εποχή του Β’ΠΠ, διαδηλώσεις με αιτήματα άλλων εποχών (εκατομμύρια διορισμοί στο δημόσιο, συνταξιοδότηση στα 50 το πολύ 60), ξυλοδαρμοί και μόνιμες καταλήψεις και αναταραχές στα Πανεπιστήμια. Γίνονται τα πάντα προκειμένου να μη παράγεται και να μην εξελίσσεται τίποτα. Φαντάζομαι θα οργανωθούνε στο τέλος και συλλαλητήρια εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ, φοιτητές θα κλειστούνε στο Πολυτεχνείο και θα φωνάζουνε «κάτω η Χούντα», πρώτη είδηση στα δελτία θα γίνει η δολοφονία του Κένεντι, δημοσιογράφοι θα θέλουν να πάρουν συνέντευξη από τον Ε. Βενιζέλο ή τον Κεμάλ κ.λ.π.

Ε, αυτή η χώρα είναι η Ελλάδα.

Επένδυση στην ανωριμότητα

Αν και δεν είμαι Ελλάδα παρακολουθώ την ελληνική επικαιρότητα με σχετική λεπτομέρεια μέσω Διαδικτύου. Αν κάτι είναι σαφές από όσα διαβάζω και βλέπω είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία όσων ανήκουν στις κορυφές της όποιας εξουσίας (πολιτικής, συνδικαλιστικής, θρησκευτικής κλπ) ή είναι μέρος αυτής ή μπορούν να ασκούν επιρροή μέσω τηλεόρασης, ραδιοφώνου και εφημερίδων ποντάρουν πρωτίστως σε ένα πράγμα: την κακομοιριά και τη μιζέρια που διαχέουν την ελληνική κοινωνία.

Οι πολίτες στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται ως ανώριμα, ανεύθυνα πλάσματα που δεν έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 10 ετών. Από την πλευρά τους οι πολίτες θέλουν να αντιμετωπίζονται ακριβώς έτσι είτε από το πολιτικό σύστημα, είτε από την εκκλησία, ή οποιοδήποτε άλλο φορέα κρατικό ή ιδιωτικό.

Τα πάντα εμηνεύονται και επεξηγούνται με τρόπο απλοϊκό και συνάμα διπολικό-μανιχαϊστικό. Ή απόλυτα καλά ή απόλυτα κακά. Ή εθνικοί θρίαμβοι ή εθνικές καταστροφές. Στην κοινωνία υπάρχουν δύο τάξεις: φτωχοί και πλούσιοι. Οι φτωχοί εκπροσωπούν το καλό-οι πλούσιοι το κακό. Οι πολιτικοί ενδιαφέρονται μόνο για μίζες και θέσεις-ο λαός διακατέχεται από αλτρουϊστική διάθεση και πάθος για τα μεγάλα εθνικά ιδεώδη.

Είτε για μεγάλο τμήμα της αριστεράς είτε για τη δεξιά είτε για κεντρώους πρόκειται ο λαός εμφανίζεται ως μία μονοδιάστατη οντότητα που μετακινείται ως τέτοια και πάντα προς μία κατεύθυνση. Κάτι σαν λαός-αμοιβάδα δηλαδή.

Από την μία ο λαός κολακεύεται μόνιμα για την ωριμότητά του, τη σύνεσή του και την αντίληψή του, από την άλλη αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο κακομοίρηδων ή αδύναμων πλασμάτων που έχουν μόνιμη ανάγκη την γονεϊκή θαλπωρή του κράτους και που αξίζουν τη συμπόνοια ή και τη λύπηση κομμάτων, εκκλησίας, ΜΜΕ, συνδικαλιστικών οργανώσεων. Νοικοκυρές, χήρες, ορφανά, ανήμποροι γέροντες, φτωχοί και κατατρεγμένοι είναι οι κύριες ομάδες αυτού του λαού. Απέναντι στέκονται κερδοσκόποι, μεγαλοκαρχαρίες, κεφαλαιοκράτες, εσωτερικοί εχθροί του έθνους.

Ένα χαρακτηριστικό αυτής της νοοτροπίας είναι τα γεγονότα με την πώληση του ΟΤΕ στη Deutsche Telekom. Καταρχήν το κάψιμο γερμανικών σημαιών (που τελικά ήταν βελγικές) με τη σβάστικα από συνδικαλιστές και εργαζόμενους του ΟΤΕ ως διαμαρτυρία για την πώληση του σε γερμανική εταιρία. Η διαμαρτυρία ήταν λέει συμβολική. Στην Ελλάδα η απύθμενη ανοησία βαφτίζεται «συμβολισμός» και εξαγιάζεται. Αν κάποιος πιστεύει ότι η συγκεκριμένη πώληση βλάπτει δεν έχει παρά να ασκήσει κριτική σε οικονομικό ή πολιτικό επίπεδο και όχι φυσικά σε εθνικό/εθνολογικό. Πριν από μερικές εβδομάδες στα Σκόπια ή όπως αλλιώς λέγεται αυτή η χώρα εμφανίστηκε ελληνική σημαία με τη σβάστικα αντί για σταυρό. Φυσικά θεωρήθηκε ποταπή πρόκληση, πράξη βεβήλωσης και υπήρξαν διαμαρτυρίες και διαβήματα. Τώρα κάποιοι Νεοέλληνες έκαναν το ίδιο (έστω και με λάθος σημαία) και όλα εξηγήθηκαν ελληνικότατα: «έλα μωρέ, συμβολικά ήτανε». Ποια η σχέση μεταξύ ναζισμού και της περιόδου της Κατοχής και μιας οικονομικής ή εμπορικής συμφωνίας σήμερα κανείς δεν ξέρει. Την ίδια ώρα φυσικά εκατοντάδες χιλιάδες Νεοέλληνες κάνουν χρήση γερμανικών προϊόντων χωρίς να προσβάλεται η εθνική τους υπερηφάνια. Κάθε άλλο. Να κινείσαι με Mercedes ή BMW προσφέρει περηφάνια και κύρος.

Επίσης πολλές ελληνικές επιχειρήσες (και ο ΟΤΕ) έχουν κάνει ανάλογες εξαγορές σε άλλες βαλκανικές χώρες. Φαντάζομαι θα θεωρούσαμε πρόκληση αν σε κάθε χώρα βρίσκονταν και κάποιοι που θα είχαν την ιδέα να κάψουν ελληνικές σημαίες ή να τις διακοσμήσουν με τη σβάστικα.

Δεύτερον, η κριτική από τα υπόλοιπα κόμματα έχει ένα σαφή «πατριωτικό» περιεχόμενο λες και πρόκειται για στρατιωτική εισβολή. Λογική εκτός τόπου και χρόνου.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι η διπολική ερμηνεία της πραγματικότητας παίρνει ασαφείς διαστάσεις και μεταβάλλεται ανάλογα με τα συμφέροντα. Εδώ, εν ριπή οφθαλμού η αγροτιά των προηγούμενων κοινών αγώνων με τις αποκοπές των εθνικών οδών μεταμορφώνεται σε «μεγαλοαγρότες» που εκμεταλλέυονται τους «αλλοδαπούς εργάτες γης». Σε μερικούς μήνες όταν θα βγάλουν πάλι τα τρακτέρ στους δρόμους διεκδικώντας επιδοτήσεις και αποζημιώσεις θα γίνουν πάλι καημένη αγροτιά.

Ένα από τα γενικότερα αποτελέσματα είναι ότι η οικονομική πολιτική κινείται σε ένα πλαίσιο μεταξύ ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας. Οι πολίτες (με ευθύνη δική τους φυσικά) δεν αντιμετωπίζονται ως άτομα που δικαιούνται αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης μέσω της εργασίας τους αλλά ως αναξιοπαθείς που πότε πότε το κράτος (κυρίως) θα ασκεί εν είδει φιλανθρωπίας κάποια εισοδηματική ή επιδοματική πολιτική που θα ελαττώνει προσωρινά την πίεση.