Νόμος περί …

ευθύνης αντιεξουσιαστών.

ευθύνης συνδικαλιστών.

Έχουμε γεμίσει με νόμους περί ευθύνης γραπτούς και άγραφους.

Διάβασα την ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για τον αριστοκρατικό «συνδικαλισμό» που ασκούν. Πέρα απο το περιεχόμενο της που είναι Θα μπορούσε να είναι η ανακοίνωση της ΝΔ όταν κατηγορείται από το ΠΑΣΟΚ για σκάνδαλα ή του ΠΑΣΟΚ όταν κατηγορείται από τη ΝΔ για σκάνδαλα. Ή ενός οποιουδήποτε κόμματος για ένα οποιοδήποτε θέμα.

Και δεν πρόκειται ούτε για νησίδες ούτε καν για νησιά αλλά για γεωγραφικά διαμερίσματα ασυδοσίας και ανομίας.

Δύο τμήματα της ανακοίνωσης είναι τα πιο σημαντικά:

Τα χρήματα που παίρνει η ΓΕΝΟΠ  εδώ και 27 χρόνια είναι προϊόν διαπραγμάτευσης και κοινά υπογεγραμμένων όρων με (ΣΣΕ) και όχι εξ ελευθεριότητας  της Επιχείρησης, ώστε να αντίκειται  στον Ν.1264 που εκείνο που ήθελε να προστατέψει ήταν τον εκμαυλισμό  των συνδικάτων από δωρεές  (από ελευθεριότητα) των Επιχειρηματιών, των Αφεντικών  και των Διοικήσεων.

Ήταν λέει «προϊόν διαπραγμάτευσης και κοινά υπογεγραμμένων όρων». Και λοιπόν; Η ΓΕΝΟΠ διαπραγμεύτηκε αυτά τα λεφτά για την ίδια, δηλαδή για μια χούφτα ανθρώπους και όχι για όλους του εργαζόμενους στη ΔΕΗ. Εξάλλου πώς μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι αυτά τα λεφτά δεν δίνονταν με αντάλλαγμα να ελέγχει τους εργαζόμενους για χάρη των «Επιχειρηματιών, των Αφεντικών  και των Διοικήσεων.»; Ή ότι η ΓΕΝΟΠ δε θα μπορούσε να χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους και να εκβιάζει (διαπραγματευικό όπλο θα το λέγαμε πολιτικά ορθά) πίσω από κλειστές πόρτες με κινητοποιήσεις προκειμένου να αποσπάσει περισσότερες τέτοιες χρηματοδοτήσεις;

Τα χρήματα που παίρνει η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ είναι χρήματα των συναδέλφων μας που αφαιρέθηκαν  από την  χ αύξηση του μισθού τους κατά τις διαπραγματεύσεις για τις ΣΣΕ  και που δίνονται εδώ και 27 χρόνια με όλες τις Κυβερνήσεις και με όλες τις Διοικήσεις.

Δηλαδή από 100 ανθρώπους αφαιρούμε χ αύξηση την παρέχουμε σε 5 άλλους και οι 100 θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι με το γεγονός αφού οι 5 είναι αρχηγοί τους.

Όσο για το «27 χρόνια με όλες τις Κυβερνήσεις και με όλες τις Διοικήσεις.» δε σημαίνει ότι επειδή το γεγονός συνέβαινε επί 27 χρόνια ότι δεν είναι και χαρακτηριστικό διαφθοράς. Αν και νομίζω ότι τέτοια θέματα τα αντιμετώπισε με τον καλύτερο τρόπο ο Βουλγαράκης: Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό είπε ο σύγχρονος φιλόσοφος.

Αλλά μετά από δεκαετίες παρέα εκεί στα ψηλά της κοινωνίας συνδικαλιστές και πολιτικοί συνειδητοποίησαν τις κοινές τους ιδέες.

Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε τον εαυτό του

Υπόθεση εργασίας 1: Όντως υπάρχουν μεταφυσικές οντότητες.

Υπόθεση εργασίας 2: Η μεταφυσική αντίληψη του μονοθεϊσμού. Όντως ότι υπάρχει ένας και μοναδικός Θεός με όλες τις ιδιότητες που του προσάπτουν οι μονοθεϊστικές θρησκείες, παντοδύναμος, αναλλοίωτος, βλέπει και ακούει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα, σχεδιαστής και δημιουργός του Παντός στην κάθε του λεπτομέρεια. Δημιουργός όλης της μη ζωντανής ύλης, ακυτταρικών δομών ανάμεσα στο ζωντανό και μη-ζωντανό που τους λέμε ιούς αλλά και δημιουργός ζωντανών μονοκύτταρων και πολυκύτταρων, προκαρυωτικών και ευκαρυωτικών, φυτικών και ζωϊκών οργανισμών. Δημιουργός κάθε πιθανού και απίθανου πλάσματος. Μεταξύ αυτών και ο άνθρωπος.

Υπόθεση εργασίας 3: Ο χριστιανισμός έχει δίκιο για την αντίληψη του Θείου και αυτός έστειλε το γιό του πριν από 2000 γήϊνα χρόνια να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Και έστω ότι ένα από τα πιο βασικά εργαλεία σωτηρίας της ψυχής είναι η ταπείνωση του ανθρώπου μπροστά στο Θεό.

Υπόθεση εργασίας 4: από τον πλανήτη Γη λείπει ο άνθρωπος. Δεν είναι και δύσκολο 1ον)  επιστημονικά υπήρξαν και γεωλογικές εποχές που δεν υπήρξε άνθρωπος στη Γη, 2ον) θεολογικά με βάση την Π.Δ ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο την έκτη μέρα το οποίο σημαίνει ότι υπήρξε χρόνος κατά τον οποίο άνθρωπος δεν υπήρξε.

Δεδομένο: Αυτό που «μένει» είναι μη ζωντανή ύλη, ακυτταρικές δομές ανάμεσα στο ζωντανό και μη-ζωντανό, μονοκύτταροι και πολυκύτταροι, προκαρυωτικοί και ευκαρυωτικοί, φυτικοί και ζωϊκοί οργανισμοί.

Τι θα ήταν λοιπόν ο Θεός χωρίς τον άνθρωπο; Ας φανταστούμε την αξία του Θεού σε έναν τέτοιο κόσμο. Ποια μορφή μη ζωντανής ύλης  και ποιο ή ποια απ΄όλα τα όντα, που θα έχουν μείνει θα έχει γνώση της ύπαρξης του Θεού; Ποιό από όλα θα ασχολείται με το τι θέλημα έχει ο Θεός και το τι πρέπει να κάνει για να τον αφήσει ευχαριστημένο; Ποιο θα χτίζει κτίρια για το χατήρι του και ποιο θα τον επικαλείται σε καλές και κακές στιγμές; Ποιο θα έχει ειδικές τελετουργίες και θα μνημονεύει το όνομά του για βοήθεια και σωτηρία και ποιο θα προπαγανδίζει την ύπαρξή του στα νέα μέλη;

Όλα αυτά αλλάζουν με μιας όταν εισάγεται στην εξίσωση ο παράγοντας άνθρωπος. Τότε ο Θεός βγαίνει από την ασημαντότητά του και γίνεται το κεντρικό σημείο αναφοράς για εκατομμύρια όντα που ασχολούνται με τις επιθυμίες του, τα τερτίπια του, γράφουν για αυτόν, τραγουδούν για αυτόν, χτίζουν κτίρια για να τον υμνούνε, πολεμούν για αυτόν, σκοτώνουν για αυτόν.

Γεννιούνται λοιπόν τα ερωτήματα:

Πρέπει ο άνθρωπος να είναι ταπεινός μπροστά σε αυτόν τον Θεό ή ο Θεός μπροστά στον άνθρωπο;

Πρέπει ο άνθρωπος να χρωστάει ευγνωμοσύνη σε αυτόν τον Θεό ή ο Θεός στον άνθρωπο;

Η δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό ήταν πράξη αγάπης ή τελικά πράξη ναρκισσισμού και εγωϊσμού;