Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα, όχι από την απόφαση που είναι σε μένα αδιάφορη, αλλά από την ευλάβεια και την βαθιά γνώση των δικαστών μας για τους «ιερούς κανόνες και ιερές παραδόσεις» της Εκκλησίας μας όπως επίσης για το περιεχόμενο των Αποστολικών Κανόνων.
Επίσης είναι πολύ εύκολο για αυτούς να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε κοσμικές και εξωκόσμιες φροντίδες.
Φαίνεται ότι οι δικαστές στην Ελλάδα έχουν και επαφές με το Υπερπέραν οπότε αποδίδουν ένα μίγμα θεϊκής και ανθρώπινης δικαιοσύνης. Έτσι εξηγείται και η θεάρεστη και ευλογημένη από τον Ύψιστο τοποθέτηση στο αρχείο όλων των πολιτικοοικονομικής διαφθοράς υποθέσεων τα τελευταία 34 χρόνια της υπέροχης δημοκρατίας μας. Η διερεύνησή τους και η δίκη ενδεχόμενων εμπλεγμένων προσώπων είναι αντίθετο με «πρωταρχικής και θεμελιώδους σημασίας θρησκευτικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις, που διέπουν στην παρούσα χρονική περίοδο τη ζωή και το βιοτικό ρυθμό της Ελλάδος». Οι οποίες «τρέχουσες θρησκευτικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις» λένε ότι οι ελέω Θεού οικογένειες αλλά και οι εξίσου ελέω Θεού υπόλοιποι κυβερνώντες (επειδή τους ψηφίζουμε βεβαίως βεβαίως) είναι ανέγγιχτοι από την ανθρώπινη διακιοσύνη. Μόνο ο ένας και μοναδικός και αληθινός και τριαδικός φυσικά Θεός είναι ο τελικός κριτής όπως διδάσκουν και «οι ιεροί κανόνες και ιερές παραδόσεις» της Εκκλησίας μας αλλά και η λαϊκή παράδοση του λαού μας.
Και επειδή οι δικαστές μας εκπληρώνουν το ρόλο τους στο ακέραιο πρέπει η προσφορά τους να αναγνωριστεί. Γιατί όταν κάποιος προσφέρει τις κατάλληλες υπηρεσίες στο κράτος αυτό τις ανταποδίδει.
Αφορμή για το ποστ ήταν ένα ενδιαφέρον κείμενο που διάβασα στου Κλείτωρ γραμμένο από τον Διόδοτο, ένα σχόλιο δικό μου και μία απάντηση σε αυτό.
Είχα γράψει ένα κείμενο πρώτη φορά για τη δημιουργία της αστικής τάξης στον ελλαδικό χώρο εδώ.
Η μεσαία τάξη ήταν ένα, αρχικά πολιτικό προϊόν της αστικής διαμόρφωσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Μια διαδικασία που ξεκίνησε μέσω της αμφισβήτησης των «πεφωτισμένων» και ελέω Θεού φεουδαρχικών και μοναρχικών δομών όπως επίσης η σύγκρουση με τον άλλο μεγάλο πόλο καταπίεσης, την Εκκλησία οδήγησε στο σήμερα. Και αυτή η πορεία κράτησε αιώνες αν σκεφτούμε ότι τα πρώτα σκιρτήματα συνέβησαν τον 13ο αιώνα στη Αγγλία με την καθιέρωση της Magna Carta.
Στο χώρο της Ανατολής γενικότερα, συμπεριλαμβανομένου του ελλαδικού δεν υπήρξε ποτέ σύγκρουση με τις πολιτικές και θεολογικές εξουσίες ή αμφισβήτηση των δικαιοδοσιών τους. Και αυτό είτε τοπικά είτε σε ετρύτερο γεωγραφικό περιβάλλον. Οι πολιτικές συγκρούσεις π.χ των περασμένων δεκαετιών στην Ελλάδα (πριν την περίοδο της δικτατορίας) θύμιζαν περισσότερο τον ανταγωνισμό που υπάρχει πάντα ανάμεσα σε αδέρφια για την αγάπη των γονέων.
Στην περίπτωσή μας οι γονείς αντιπροσωπεύονται από το κράτος και δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι και κάθε είδους ακραίοι πάλευαν για αυτό το έπαθλο, την κατάληψη του κράτους. Πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο ανήμε το κράτος σε όποιο κόμμα κέρδιζε τις εκλογές, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις οι βασικές δομές παραμένουν ίδιες ανεξάρτητα από την αλλαγή σε πρόσωπα ή κόμματα, πριν τη δικτατορία το κράτος ανήκε σαφώς στους δεξιούς και μετά την μεταπολίτευση και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το κράτος έγινε για μια περίοδο φέουδο των αριστερών και εδώ και 20 χρόνια περίπου αριστεροί και δεξιοί συνεργάζονται προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα στις βασικές δομές κράτους και κοινωνίας καθώς οι εναλλαγές στην εξουσία πρακτικά δεν τους βλάπτουν. Εξού λοιπόν και ο κυρίαρχος κρατισμός ως θεωρία και πράξη στην Ελλάδα.
Δεν υπήρξε λοιπόν μέχρι τώρα στην Ελλάδα μια (έστω) ισχυρής μειοψηφίας κίνηση που θα ασκούσε επιρροή τέτοια που να επιτρέψει την κριτική στον πυρήνα της πολιτικής και κοινωνικής μας οργάνωσης.
