Σφάξε με αγά μου να αγιάσω

Αμφινταλαντεύτηκα  για τον τίτλο ανάμεσα στην ρωμέϊκη (σφάξε με αγά μου να αγιάσω) και στην εκδυτικισμένη (σύνδρομο της Στοκχόλμης) εκδοχή. Αποφάσισα στα πλαίσια της ιδιοπροσωπίας μας και αναδελφικότητας και στα πλαίσια του αγώνα του Γένους να γλιτώσει από την πλημμυρίδα της παγκοσμιοποίησης να χρησιμοποιήσω τη λεβέντικη ρωμέϊκη έκφραση.

Ο Χριστόδουλος θα κηδευθεί λέει με τιμές αρχηγού κράτους. Τελικά έστω και με αυτόν τον τρόπο έγινε αυτό που επιθυμούσε. Αργηγός κράτους.

Σε λαϊκό προσκύνημα λέει η σωρός του. Όποιος ολιγάρχης (ή μονάρχης) πεθαίνει τον βγάζουμε σε λαϊκό προσκύνημα (το εντελώς τελευταίο έχει ακόμη πολύ πέραση σε αυτή τη χώρα).

Τετραήμερο πένθος λέει στη χώρα. Η μέρα της κηδείας θα είναι λέει αργία.

Τελικά πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Είδα μέσα σε μία μέρα από το θάνατό του Χριστόδουλος εκφράσεις (προκάτ; ) όπως «φωτισμένος ιεράρχης», «το έργο του θα μείνει ανεξίτηλο», «εξέχων Ιεράρχης, με πλούσια και πολύπλευρη προσφορά», «πνευματικός ηγέτης, με κύρος, εκκλησιαστικό φρόνημα και πλούσια κοινωνική δράση», «το έθνος τον ευγνωμονεί για την προσφορά του» και άλλες πολλές από εκπροσώπους όλου του πολιτικού φάσματος και από όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Θα τιμηθεί από την πολιτεία με αυτόν τον τρόπο ένας άνθρωπος ο οποίος επί δέκα συναπτά έτη δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ωρύεται, να απειλεί και να καθυβρίζει όποιον θεωρούσε ότι έστεκε εμπόδιο στη προσπάθειά του να ελέγξει την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Θα τιμηθεί από την πολιτεία με αυτόν τον τρόπο ένας άνθρωπος που όχι απλά αμφισβητούσε τους θεσμούς αλλά με τις ιδέες του ουσιαστικά το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα. Έστω το λειψό που έχουμε. Που λοιδορούσε πολιτικούς και διανοούμενους, εκτός από αυτούς φυσικά που είχαν τις ίδιες παράλογες με αυτόν ιδέες . Φράσεις όπως «η ποιμαντορική ράβδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε ορισμένες ράχες» ή «όποιο χέρι αγγίζει την Εκκλησία ξεραίνεται» και άλλες ανάλογες χριστιανικές αναφορές του ανήκουν φαντάζομαι στη προσφορά του στο έθνος. Όπως επίσης πολεμοχαρείς δηλώσεις για αλύτρωτες πατρίδες.

Θα τιμηθεί από την πολιτεία με αυτόν τον τρόπο ένας άνθρωπος ο λόγος του οποίου δεν ήταν απλώς διχαστικός ή επιθετικός αλλά πρακτικά ρατσιστικός και ολοκληρωτικός. Κραυγές για γραικύλους και προδότες. Κραυγές για βιολογική ανωτερότητα των «Ελληνοορθοδόξων» σε σχέση με όλους τους άλλους λαούς, για πνευματική υπεροχή της «Ελληνορθοδοξίας» σε σχέση με οτιδήποτε άλλο έχει προκύψει από το ανθρώπινο πνεύμα, για την υποτίθεται μοναδικότητα των Νεοελλήνων στον πλανήτη, υποτιμητικές αναφορές για τους λαούς της Δύσης. Κραυγές για φυλετική καθαρότητα των Νεοελλήνων, για τον ανώτερο πολιτισμό τους αλλά και για βάρβαρη Ανατολή. Λες και ο χριστιανισμός ο ίδιος δεν είναι προϊόν της Ανατολής.

Θα τιμηθεί ένας άνθρωπος με αυτόν τον τρόπο που αν εφαρμόζοταν έστω και τα μισά από αυτά που είχε στο μυαλό του η χώρα θα είχε καθεστώς σαν αυτό του Πακιστάν ή του Αφγανιστάν. Ένα καθεστώς παράνοιας, φόβου και κάθε είδους εκμετάλλευσης. Και γράφω έστω τα μισά επειδή ένα ποσοστό από τέτοιες ιδέες εφαρμόζονται από πάντα στην ημιθεοκρατική μας κληρονομική δημοκρατία.

Θα τιμηθεί με αυτόν τον τρόπο ένας άνθρωπος που έμοιαζε σαν να βγήκε από μία εποχή μίξη μεσαίωνα και μεσοπολέμου. Σε ιδέες και συμπεριφορά. Με έναν λόγο επικίνδυνο αλλά ταυτόχρονα κενό, κούφιο. Ένας λόγος μόνο για ικανοποίηση των πιο εύκολων και ταπεινών ενστίκτων του ανθρώπου. Μια παρουσία που θα ήταν δακτυλοδεικτούμενη αν η κοινωνία των Νεοελλήνων ήταν δομημένη πάνω ή/και μέσα σε δημοκρατικά και λογικά πλαίσια. Αλλά φυσικά ήταν ο δικός μας Μπενίτο. Δικό μας προϊόν. Οπότε το αγαπάμε.

Και έρχεται τώρα λοιπόν η πολιτεία που ο Χριστόδουλος αμφισβήτησε ευθέως και επιθετικά το ρόλο της, τους θεμελιώδεις θεσμούς της για να μπορεί να λέγεται δημοκρατία, που την υποτίμησε, που της αρνήθηκε ανεξάρτητο ρόλο έξω από τα θρησκοληπτικά και δεισιδαιμονικά πλαίσια της Εκκλησίας, και τον τιμάει κατ’ αυτό τον τρόπο και με τέτοιες δηλώσεις των εκπροσώπων της. Ε, δεν είναι αυτό σύνδρομο της Στοκχόλμης;

Γιατί αυτό είναι το θέμα. Όχι η ταλαιπωρία και ο θάνατος του Χριστόδουλου (όπως άλλωστε και χιλιάδων άλλων ανθρώπων πριν από αυτόν) που ο καθένας μπορεί να σεβαστεί ως ελάχιστη ένδειξη πολιτισμού, αλλά η αναγνώριση ενός ρόλου που ο συγκεκριμένος άνθρωπος ποτέ δεν είχε. Και η επιδοκιμασία της σωβινιστικής, μισαλλόδοξης νοοτροπίας του.

Νεοελληνική νοοτροπία: «σφάξε με αγά μου να αγιάσω». Όποιος τελικά εκμεταλλεύεται, κοροϊδεύει, ταλαιπωρεί και υποτιμά περισσότερο τους Νεοέλληνες αυτός είναι που θα τιμηθεί στο τέλος. Όσοι εμπλέκονται στην ιστορία με τον Ζαχόπουλο (και πρόκειται για την εξουσιαστική αφρόκρεμα της κοινωνίας) είμαι σίγουρος ότι θα βγούνε πολλαπλά κερδισμένοι. Θα γίνουν πρότυπα και παιδικοί ήρωες.

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η ελλαδική Εκκλησία κυριαρχείται με τέτοιες ιδέες. Μισαλλοδοξία, εθνικισμός και σωβινισμός είναι τα κατεξοχήν χαρακτηριστικά της αποστεωμένης πλέον ορθόδοξης Εκκλησίας. Πραγματικά ελάχιστοι άνθρωποι, μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών μπορούν να έχουν νηφάλια και πραγματιστική άποψη σε αυτό το χώρο. Ελάχιστοι είναι προσγειωμένοι και μπορούν να διατηρούνε έστω και μια στοιχειώδη λογική. Και αφού το κράτος έδωσε μήνυμα, «ότι και να κάνετε εμείς θα προσκυνήσουμε» ας μη ξαφνιαστεί κανένας όταν ο επόμενος θα συνεχίσει το «έργο» του Χριστόδουλου. Αφού περνάει το μαστίγιο γιατί να μη το συνεχίσουν;

Με το Σταυρό στο χέρι

Όλοι έχουμε ακούσει ότι για να βγάλεις λεφτά ή για να γίνεις πλούσιος ή για να πετύχεις τέλως πάντων «δεν πας με το σταυρό στο χέρι.» Εννοώντας φυσικά ότι κάποιος θα πρέπει να χρησιμοποιήσει υποχθόνια μέσα για τα παραπάνω. Και όχι τον τιμημένο Σταυρό μας που δεν είναι φυσικά υποχθόνιο μέσο.

Δείτε αυτό στου Ροϊδη και αυτό στην Ερινύα και θα αλλάξετε γνώμη.

Ζαχοπουλιάδα

Εδώ και 5 εβδομάδες σχεδόν όλα περιστρέφονται γύρω από την υπόθεση Ζαχόπουλου. Τελικά έχουμε πάλι αυτό που ουσιαστικά θέλουμε. Σκάνδαλα και διαφθορά που μπορούν να κάνουν κάθε Έλληνα να μένει ικανοποιημένος (!) ότι η κακή του η τύχη, ότι ταλαιπωρείται ακόμη σε πολλές περιπτώσεις σε δημόσιες υπηρεσίες ή στους δρόμους, ότι δεν εύκολα βρίσκει δουλειά, ότι για να βρει δουλειά πρέπει να έχει κανείς μέσο και όταν τελικά βρίσκει να αμείβεται τις περισσότερες φορές με χαμηλούς μισθούς και πολλά άλλα οφείλονται στο γεγονός ότι μια ομάδα ανθρώπων  που λέγονται πολιτικοί είναι υπεύθυνοι για όλα.

Μπορούμε να συνεχίσουμε σκεφτόμαστε ότι είμαστε ένας υπέροχος, πανέξυπνος, γεμάτος χαρίσματα λαός που απλώς έχει την ατυχία να κυβερνάται τα τελευταία 179 χρόνια από ανίκανους και διεφθαρμένους ανθρώπους και οι οποίοι καμία σχέση δεν έχουν με την κοινωνία από όπου παράγονται.

Από την άλλη είναι πραγματικά απίστευτο αλλά και τραγικό πόσο ισχυρή είναι η αντίληψη ότι το κράτος ανήκει κάθε φορά στο κυβαρνών κόμμα. Και το πιο τραγικό είναι ότι θεωρείται κάτι απολύτως φυσικό τόσο από τα κόμματα όσο και από την κοινωνία. Υπάρχει όχι απλά ένας εθισμός σε φαινόμενα διαφθοράς αλλά πιθανώς να μην είμαστε πλέον σε θέση να τη διακρίνουμε σε πολλές περιπτώσεις.

Η απάθεια της σημερινής κυβέρνησης δεν διαφέρει από την απάθεια που έδειχνε το ΠΑΣΟΚ όταν αυτό ήταν κυβέρνηση. Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι η εκάστοτε αντιπολίτευση αναζητά σκάνδαλα και εκεί που δεν υπάρχουν, είναι πολύ παραπάνω από ενδεικτικός του προβλήματος ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η χρήση του κράτους από τα κόμματα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ενώ ο δικομματισμός πρέπει να σταματήσει όχι επειδή είναι κακός αυτός καθεαυτός, αλλά επειδή είναι ο μοναδικος τρόπος ίσως να αποκτήσουν δημοκρατική οργάνωση τα δύο μεγάλα κόμματα και να μην κληρονομούνται, τα άλλα τρία κόμμματα της Βουλής δεν αποτελούνε πρακτικά λύσεις. Πρόκειται όπως έχω ξαναγράψει για εικόνες παρόμοιων αντιλήψεων ιδωμένες από διαφορετική γωνία. Ο Συνασπισμός ενώ σε κοινωνικά θέματα έχει σωστές γενικά ιδέες, σε θέματα οικονομικά και κρατικής οργάνωσης είναι αρτηριοσκληρωτικός. Το ΚΚΕ έχει μόνο το όνομα του λαϊκου κόμματος καθώς του λείπει εντελώς η χάρη. Ενώ όμως το ΚΚΕ έχει ένα ταβάνι ψήφων που μπορεί να φτάσει (ίσως όχι πάνω από 10%) ο ΛΑΟΣ πιστεύω πως δεν το έχει και αυτό είναι και το πρόβλημα. Από ένα λαϊκίστικο ακροδεξιό κόμμα που μπορεί να ιδωθεί σαν λύση στο αδιέξοδο.