Τι είναι τελικά η πατρίδα μας;

 

Εδώ και αρκετό καιρό υπάρχει ένας πόλεμος ενάντια στην κ. Θάλεια Δραγώνα με αιτία κάποιες υποτιθέμενες απόψεις της σχετικά με την ελληνική ιστορία και ιστοριογραφία. Οι συντελεστές του Jungle-report για άλλη μια φορά έκαναν εξαιρετική και εμπεριστατωμένη δουλειά και δείχνουν την αλήθεια για το θέμα:

Μέρες τώρα παρακολουθούμε τη χυδαία επίθεση που ξεκίνησε το ΛάΟΣ ενάντια στη Θ. Δραγώνα, κατηγορώντας τη για «ανθελληνισμό» (τι πρωτότυπο!), και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη θέση της γ.γ. του Υπουργείου Παιδείας. Κι από κοντά, και κάποιοι καλοθελητές της ΝΔ και «υπερπατριώτες αριστεροί».

Η επίθεση εστιάζεται σε δύο σημεία. Η πρώτη βασίζεται σε ένα παλιότερο άρθρο της εφημερίδας «Το Παρόν» με ημερομηνία 16/9/2007, κατηγορώντας τη Δραγώνα για αναγνώριση του διδακτορικού της από το ΔΙΚΑΤΣΑ με αδιαφανείς τρόπους.

Το κείμενο δίνει βάρος στη φράση «χωρίς να έχει βασικό τίτλο σπουδών». Τούτο είναι λάθος, διότι κανένα πανεπιστήμιο δεν χορηγεί διδακτορικό τίτλο χωρίς βασικό τίτλο σπουδών. Συμβαίνει όμως το εξής: η Δραγώνα είναι απόφοιτη του κολεγίου Deree, το οποίο δεν είναι αναγνωρισμένο ίδρυμα από την Ελλάδα, είναι όμως αναγνωρισμένο από πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Αμερικής. Τα πανεπιστήμια αυτά με τη σειρά τους χορηγούν μεταπτυχιακούς τίτλους οι οποίοι αναγνωρίζονται από την Ελλάδα. Έτσι δεν είναι παράξενο, ούτε μοναδική περίπτωση Ελλήνων με αναγνωρισμένο μεταπτυχιακό ή διδακτορικό, αλλά χωρίς αναγνωρισμένο βασικό πτυχίο.

Τυπικά, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό ως εδώ. Το αν ακολουθήθηκαν αδιαφανείς διαδικασίες αναγνώρισης από το ΔΙΚΑΤΣΑ δεν το γνωρίζουμε, και παραμένουμε επιφυλακτικοί περιμένοντας ένα αποδεικτικό στοιχείο. Το «Παρόν» μιλάει για στοιχεία, η έρευνα πάντως στο ίντερνετ μέχρι τώρα δεν μας αποκάλυψε κάτι τέτοιο.

 Αυτό που θα μας απασχολήσει όμως είναι το δεύτερο σημείο της επίθεσης, που είναι και το βασικότερο, δηλαδή οι «αποδείξεις» του ανθελληνισμού της. Αναζητήσαμε αυτές τις «αποδείξεις» σε πάμπολλες ιστοσελίδες (εθνικιστικές και μη), και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι ΟΛΕΣ, αντιγράφοντας η μία την άλλη, αναπαράγουν το ίδιο ακριβώς κείμενο. Αντιγράφουμε εδώ ένα μέρος του, στο οποίο άλλωστε βρίσκεται και όλη η «επιχειρηματολογία» του…

Τη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε στο Jungle-report.

Και ξανά Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

Για το γεγονός της πρόσκλησης του Αρχιεπισκόπου στο υπουργικό συμβούλιο αναδημοσιεύω ένα κείμενο από το Athens voice που με εκφράζει σε πολλά σημεία του:

Και μόνη η παρουσία  του Ιερώνυμου στο Υπουργικό Συμβούλιο, ακόμα κι αν δεν είχε πει λέξη, καταβαραθρώνει, καθυστερεί  και προσκόπτει το αίτημα  χωρισμού κράτους – ορθόδοξης εκκλησίας ποιος ξέρει για πόσα χρόνια  ακόμα. Είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη του πρωθυπουργού γι΄ αυτήν την άκρως συμβολική πρόσκληση. Συμβολοκή με χείριστο συμβολισμό. Ούτε επί χούντας δε γινόταν τέτοιο πράμα. Απ΄  ό,τι μπορώ να θυμηθώ,  ποτέ παπάς δεν πήρε μέρος σε Υπουργικό Συμβούλιο στη νεότερη Ελλάδα, με την εξαίρεση του Δαμασκηνού το ΄44-΄45, που ήταν  αντιβασιλιάς και είχε λαϊκό θεσμικό ρόλο.

 Η οπισθοδρόμηση σε συμβολικό επίπεδο είναι τεράστια. Και δεν την έκανε ούτε ο Καραμανλής, ούτε ο Μητσοτάκης, Την έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.  Σχεδόν δε βρίσκω λόγια για να εκφράσω τη λύπη και την απογοήτευσή μου. Ο Γιωργάκης (με κάτι τέτοια ξαναγίνεται αφεύκτως Γιωργάκης) βλέπει τον Ιερώνυμο ως συμμαχό του και λέει «Ας τον φωνάξω εδώ, να δουνε οι πιστοί ότι η εκκλησία είναι μαζί μου». Και δε σκέφτεται ότι δε «φιλοξενείται» στο Υπουργικό Συμβούλιο μόνο ο άνθρωπος Ιερώνυμος Λιάπης, μα ένας θεσμός, ένα ράσο, μια μίτρα, ένα αξίωμα. Αύριο θα θεωρεί αυτονόητη την παρουσία του εκεί και ο ίδιος ο Ιερώνυμος και ο επόμενος αρχιεπίσκοπος, που θα είναι κατά 99% Χριστοδουλικός, λόγω συσχετισμών. Μεθαύριο θα τους ευλογεί κιόλας, όπως τους ορκίζει κι όπως κάνει τους λεγόμενους «αγιασμούς» του περιοδικά στη Βουλή.

Κι αν περάσει κανείς στην ουσία τού τι είπαν οι δύο άνδρες, άστα να πάνε:Για «διακριτούς ρόλους» μίλησε ο πρωθυπουργός, ενώ η παρουσία του ράσου δίπλα του ακύρωνε τη δήλωση. Για «δεμευμένα ακίνητα της εκκλησίας», μίλησε ο αρχιεπίσκοπος (πού τα βρήκε, ποιος του τα ΄δωσε; από πού τα κατέχει;) και  διαπραγματεύτηκε την παρουσία του εκεί σαν καλός real estate manager, με ολίγην και από μετανάστες. Και φυσικά, προσκάλεσε με της σειρά του το Γιωργάκη στο «μικρό κοινοβούλιο», όπως είπε, δηλαδή στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο.

Από πού κι ως πού, όμως, «κοινοβούλιο», έστω και μικρό; Μόνο άντρες (με την ευρεία έννοια, φυσικά), μόνο ράσα («χοντροί άντρες με φούστες», τους είχε αποκαλέσει η Σώτη Τριαναταφύλλου), ελάχιστοι τον αριθμό  (ούτε 100 άνθρωποι δεν είναι όλοι όλοι), καμιά ευθύνη  απέναντι σε εκλογική βάση. Αλληλοδιορισμένοι αναμεταξύ τους και όχι εκλεγμένοι από τα εκατομμύρια των Ελλήνων, πιστών και απίστων. Γιάνης κερνάει και Γιάννης πίνει, στη λεγόμενη Ιερά Σύνοδο, οι ίδιοι και οι ίδιοι κι όλοι μεταξύ τους  μέσα στη μαυρίλα. Πάντως, μόλις πάει κι ο Γιωργάκης εκεί (αποδέχτηκε την πρόταση, το καμάρι μας), το γλυκό θα έχει δέσει 100%. Ο πρωθυπουργός στη Σύνοδο, ο αρχιεπίσκοπος  στο Υπουργικό Συμβούλιο, νάτο το σφιχταγκάλιασμα κράτους – ορθοδοξίας, η Ελλάς Ελληνών Χριστιανών, η χαρά των Γιανναράδων, των Καρατζαφέρηδων, των Παπαθεμελήδων και των Λιανοκανέλληδων. Δεν πα ν΄ ανήκει η χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δε θα μας πουν οι Φράγκοι τι θα κάνουμε. Εδώ είναι Ιράν. Ελλάς Ελλήνων Ταλιμπανών.

Και φυσικά από τα δεξιά κόμματα (ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΚΚΕ) δεν περιμένουμε καμιά αντίδραση ουσίας. Αμ ο ΣΥΡΙΖΑ λέξη; Αμ το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ μούγκα; Δε βρίσκεται ένας (1) να διαχωρίσει τη θέση του από αηδία, από απαισιοδοξία, από αισθητική διαφωνία ρε αδερφέ. Τίποτα. Νιέντε. Νόοουαν. Νόμπαντι. Ουδείς – ουδεμία – ουδέν; Πού είσαι Νίκο Μπίστη; Πού είσαι Μαρία Δαμανάκη; Πού είσαι Μίμη Ανδρουλάκη; Που είσαι Θάλεια Δραγώνα, που σου χουνε χυμήξει τα ελληνοχριστιανικά θηρία τελευταία; Πού είσαι Κώστα Σημίτη, που είχες πλακωθεί με τις λαοσυνάξεις του Χριστόδουλου για να φύγει το Χ.Ο. από τις ταυτότητες; Πού βρίσκονται οι διαπρεπείς μας συνταγματολόγοι, τουλάχιστον όσοι δεν είναι παπαδοπαίδια;

Καλόν ύπνο σε όλους σας, καλόν ύπνο. Καθεύδετε εν ησυχία. Χέρι χέρι με τους «φαιά φορούντες», η Ελλάδα συνεχίζει πλησίστια τον 21ο αιώνα. Υ.Γ. Κατά τα άλλα, σας μάρανε η  Χάλκη, σκερβελέδες.

 Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι ο Παπανδρέου αρχίζει να δίνει την εντύπωση ότι χάνει την αίσθηση της διαφοράς μεταξύ σύγχρονου και επικίνδυνα αφελούς. Το μόνο που λείπει από την Ελλάδα είναι ιδέες και πράξεις επιπέδου Μπερλουσκόνι.

Η παντογνωσία του Θεού και η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου

Ελεύθερη βούληση

Εγείρονται πολλές φορές ερωτήσεις από άθρησκους και άθεους ανθρώπους αλλά και από θρήσκους γιατί ο Θεός (στη μονοθεϊστική εκδοχή της θρησκείας που έτσι και αλλιώς κυριαρχεί αριθμητικά σήμερα) δεν κάνει ένα μικρό μαγικό και να εξαφανίσει μια και καλή το κακό από τον κόσμο. Πόλεμους, ασθένειες, πείνα, δυστυχία κλπ. Ή γιατί δεν εμφανίζεται μια και καλή σε όλους με όλη τη μεγαλοπρέπειά του και να αποδείξει την παρουσία του; Η τυπική απάντηση είναι ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση και όλο αυτό το κακό είναι ακριβώς αποτέλεσμα των επιλογών των ίδιων των ανθρώπων. Και ότι φυσικά δεν θέλει να εξαναγκάσει τον άνθρωπο να πιστέψει σε αυτόν αλλά αυτός να το επιλέξει από μόνος του.

Αν όμως ισχύει το επιχείρημα της ελεύθερης βούλησης τότε αυτή έρχεται σε σύγκρουση με την παντογνωσία του Θεού (χριστιανικού ή μουσουλμανικού), δηλαδή την  δυνατότητα του να γνωρίζει τα πάντα. Η επίκληση της ελεύθερης βούλησης όμως θα είχε λογική εάν ο φορέας της, δηλαδή ο άνθρωπος μπορούσε να αποφασίσει με τρόπο που ο Θεός δε θα μπορούσε να γνωρίζει εκ των προτέρων. Αν μπορούσε δηλαδή ένας άνθρωπος να αιφνιδιάσει τον Θεό με τις αποφάσεις του. Αν ο Θεός όμως γνωρίζει (ως παντογνώστης) εξ αρχής π.χ τις αποφάσεις του η ελεύθερη βούληση δεν υφίσταται επειδή μπροστά σε ένα δίλλημα η απόφασή του είναι ήδη γνωστή για τον Θεό πριν καν παρθεί από αυτόν.

Πρακτικά δηλαδή αν πάρουμε ως δεδομένη την ύπαρξη του παντογνώστη Θεού η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου δεν υφίσταται καθώς θα συγκρούονταν με τη γνώση του Θεού. Εκτός και αν αποφασίσουμε ότι ο Θεός δε γνωρίζει τις αποφάσεις μας άρα και τα μελλούμενα οπότε σε αυτή την περίπτωση παρουσιάζεται ως ένας Θεός με αδυναμίες, ο οποίος δρα και αυτός μέσα σε ορισμένα όρια.

Αλλά υπάρχει και το εξίσου μεγάλο θέμα με την ελεύθερη βούληση του ίδιου Θεού και τη σχέση του Θεού όχι με τον κόσμο και τον άνθρωπο αλλά με τον εαυτό του. Θα πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο ότι υπήρχε μια χρονική στιγμή στην οποία ο Θεός θα πρέπει να ήταν μόνος του. Την χρονική περίοδο δηλαδή όπου δεν είχε δημιουργήσει τίποτα και άρα ενώ το καλό υπήρξε (προσωποιημένο από τον ίδιο) το κακό δεν υπήρξε. Ήξερε λοιπόν ο Θεός όταν έφτιαχνε τον κόσμο εκ των προτέρων την πορεία του; Ήξερε πριν ακόμη κάνει το οτιδήποτε ότι από τα δημιουργήματά του θα αποκτούσε τον μεγάλο του αντίπαλο, τον διάβολο ο οποίος είναι λέει εκπεσών άγγελος; Γνώριζε εκ των προτέρων ότι αργότερα ένα άλλο δημιούργημά του, ο άνθρωπος θα αποφάσιζε στην Εδέμ να φάει τον καρπό από το δέντρο της γνώσης; Αφού ο Θεός είναι παντογνώστης φυσικά και ήξερε. Και τα δύο γεγονότα. Παρόλα αυτά αποφάσισε να δημιουργήσει τον κόσμο όπως ακριβώς τον δημιούργησε. Δεν μπορούσε λοιπόν ή δεν ήθελε να φτιάξει έναν κόσμο τέλειο εξασφαλίζοντας από την αρχή την απουσία του κακού;

Αν ήθελε;

Ήθελε αλλά δε μπορούσε μήπως στο επίπεδο της πράξης; Κάτι τέτοιο είναι αδυναμία του και άρα δεν είναι τέλειος ο ίδιος. Και αν δε μπορούσε να φτιάξει από την αρχή έναν τέλειο κόσμο πώς είναι δυνατό να εμπιστευτεί κανεις την κρίση του τη Δευτέρα παρουσία.

Μήπως όμως δε μπορούσε στο επίπεδο της απόφασης; Ουσιαστικά αυτό σημαίνει, έχει ο Θεός ελεύθερη βούληση ή ήξερε για τον εαυτό του ότι θα αποφάσιζε έτσι; Στην περίπτωση αυτή ο Θεός δεν έχει ούτε αυτός ελεύθερη βούληση αφού δεν μπορούσε να αιφνιδιάσει ούτε τον εαυτό του. Ήταν δηλαδή αναγκασμένος να αποφασίσει όπως ξέρουμε ότι αποφάσισε κάτι που περαιτέρω σημαίνει ότι και ο ίδιος ο Θεός υπακούει σε μία κάποια Ειμαρμένη. Σε κάποια απροσδιόριστη δύναμη δηλαδή στην οποία και αυτός είναι δέσμιος. Ακόμη δηλαδή και αυτός ο Θεός του μονοθεϊσμού είναι εγκλωβισμένος σε επιλογές που ο ίδιος προγνωρίζει και δεν μπορεί να τις αλλάξει καθώς αυτό θα έρχονταν σε αντίφαση με αυτό το οποίο ήδη ξέρει ακόμη και για τον εαυτό του.

Υπάρχει βέβαια και η προοπτική ο Θεός να έχει γνώση για γεγονότα τα οποία δεν έχουν συμβεί. Αν π.χ δεν είχε στείλει τον γιο του το έτος μηδέν κατά τον χριστιανισμό ή τον Μωάμεθ κατά τον μουσουλμανισμό ο κόσμος θα είχε φυσικά μια διαφορετική πορεία. Τα γεγονότα θα ήταν διαφορετικά. Είναι λοιπόν ένα ερώτημα αν ο Θεός γνωρίζει την πορεία που θα είχε ο κόσμος μέχρι το έτος μας (2009) η οποία όμως δεν έχει συμβεί για εμάς. Στην περίπτωση αυτή πάλι πώς ξέρουμε ότι δε θα ήταν καλύτερα τα πράγματα απ΄ότι είναι τώρα; Οι άνθρωποι φυσικά δεν μπορούμε να το ξέρουμε γιατί μας λείπουν τα δεδομένα και δε μπορούμε να κρίνουμε. Αλλά μετά είναι σαν να αποφάσισε ο Θεός για εμάς για την συνέχιση της ιστορίας και όχι ο άνθρωπος μόνος του. Κάθε παρέμβαση του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία όπως αποστολή προφητών, του Ιησού, τα θαύματα κ.α είναι ουσιαστικά αιτίες για αλλαγή των γεγονότων σε σχέση με τα αντίστοιχά τους αν ο άνθρωπος αποφάσιζε εντελώς ανεπηρέαστος από τέτοιες παρεμβάσεις. Ουσιαστικά η ελεύθερη βούληση για τον άνθρωπο θα είχε τότε μόνο νόημα όταν ακόμη και αν υπήρχε ο Θεός αυτός δεν θα ασχολούνταν καθόλου με τα ανθρώπινα.

Και αν δεν ήθελε;

Αν όμως τελικά τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει και ο Θεός μπορούσε τόσο στο επίπεδο της απόφασης όσο και στο επίπεδο της πράξης να δημιουργήσει τον τέλειο κόσμο αλλά απλώς δεν ήθελε σημαίνει αυτό ότι σε τελευταία ανάλυση σκοπίμως δημιούργησε το κακό. Και εδώ γεννάται επιπλέον το ερώτημα ποιος ο ρόλος του αντίπαλου δέους του Θεού. Για λόγους οικονομίας ας πάρουμε ως πραγματικό γεγονός την ιστορία με τον Αδάμ, την Εύα και το φίδι. Ήταν το φάγωμα του μήλου το πρόβλημα ή η ύπαρξη της μηλιάς; Ο Θεός ήξερε εκ των προτέρων (εφόσον παντογνώστης) ότι ο Διάβολος θα εισέρχονταν στον παράδεισο και θα έπειθε την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό. Αν δηλαδή ο Θεός δεν είχε βάλει το δέντρο της γνώσης και να εισέρχονταν ο διάβολος στον Παράδεισο δε θα μπορούσε να πετύχει το σχέδιό του αφού κάτι άλλο δεν ηταν απαγορευμένο. Άρα λοιπόν είναι σαν να ήθελε ο Θεός να έρθουν τα πράγματα όπως ήρθαν. Ο Θεός επίσης δεν εμπόδισε τον Διάβολο να εισέλθει στην Εδέμ ούτε δεν έθεσε απαγορεύσεις για να προστατέψει το δημιούργημά του και να αφοπλίσει έτσι τον διάβολο. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν μπορεί να ισχύουν οι παρακάτω τρεις υποπεριπτώσεις:

1) Ο Θεός δεν ήξερε τα σχέδια του διαβόλου (που όμως θα ακύρωνε την θέση ότι είναι τέλειος)

2) Ήταν κατά κάποιο τρόπο προσυννενοημένος με τον διάβολο να δοκιμάσει ο τελευταίος το δημιούργημά του (που όμως πάλι εγείρει θέμα παντογνωσίας του Θεού πέρα από το ηθικό της προσυνεννόησης με τον υποτίθεται μεγάλο εχθρό).

3) Ο Θεός ήθελε ο ίδιος να διαπιστώσει αν ο άνθρωπος θα υποκύψει στον πειρασμό χωρίς όμως να είναι προσυνεννοημένος με τον διάβολο (και ξανά θέμα παντογνωσίας του Θεού).

Είναι φανερό λοιπόν ότι ό,τι και ισχύει από τα παραπάνω οι επιλογές και πράξεις του Θεού και σε αυτή την περίπτωση έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την παντογνωσία που του αποδίδουν οι θρησκείες.

Άγιο Όρος, χρήμα και εξουσία

Στη σελίδα του περιοδικού Επίκαιρα μπορεί να διαβάσει κανείς λεπτομέρειες όχι απλώς για το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου αλλά για την νοοτροπία και τις τακτικές των καλόγερων του Αγίου Όρους και τη σχέση τους με το χρήμα και την εξουσία.

Το είδα αρχικά στου Ροΐδη.

Το έπος του 40

Με τον πόλεμο του 1940 οι Έλληνες αγωνίστηκαν για την ελευθερία, την δημοκρατία και την αξιοπρέπειά τους όπως λένε και οι πολιτικοί αρχηγοί. Ως απόδειξη σε αυτό μπορεί να δει κανείς τις παρακάτω φωτογραφίες που πιστοποιούν τις παραπάνω αξιολογήσεις και τον τότε πόθο των Ελλήνων για κράτος δικαίου.

Έλληνες αγωνιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Ιταλοί που εποφθαλμιούσαν την ελευθερία και τη δημοκρατίας μας.

Γερμανοί που εποφθαλμιούσαν την ελευθερία και τη δημοκρατίας μας.

Πρόωρες εκλογές 2009

Τόσο ο Καραμανλής όσο και υπουργοί και άλλα στελέχη της ΝΔ ισχυρίζονται ότι ο εκβιασμός του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη προκήρυξη πρόωρων εκλογών.

Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι. Πώς όμως έχει εξασφαλίσει ο Καραμανλής ότι θα κερδίσει τις εκλογές και μάλιστα θα έχει και 180 βουλευτές αντί 151 που είχε τώρα; Εδώ όλες οι δημοσκοπήσεις εδώ και πολλούς μήνες δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να προηγείται. Με άλλα λόγια ακόμη και αν κερδίσει στις 4. Οκτωβρίου τις εκλογές η ΝΔ και έχει π.χ 155 βουλευτές αυτή η κυβέρνηση θα είναι πάλι δέσμια ενός πιθανού εκβιασμού από το ΠΑΣΟΚ για το θέμα του προέδρου. Τι θα έκανε τότε ο Καραμανλής; Θα προκήρυττε πάλι πρόωρες εκλογές; Και θα γίνονταν κάθε μήνα πρόωρες εκλογές μέχρι να προκύψει Βουλή με πρώτο κόμμα των 180 βουλευτών;

Και αν κερδίσει το ΠΑΣΟΚ 155 έδρες δε θα μπορεί να εκβιάσει μετά η ΝΔ;

Είναι σαφές λοιπόν ότι το επιχείρημα δεν έχει λογική βάση.

Και εις κατώτερα

Ούτε στη δικτατορία δε γινότανε τέτοιες γελοιότητες. Υπουργεία, βουλευτές, δήμαρχοι, επώνυμοι ηθοποιοί και τραγουδιστές γιόρτασαν λέει τα Θερμοπύλεια 2009 και μάλιστα με επιτυχία. Μέχρι και ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος ήταν εκεί! Κάτι που ξεκίνησε ως γραφικότητα από υποτίθεται αρχαιολατρικές ομάδες κατέληξε να γίνει κρατικό υποστηριζόμενο πανηγύρι. Η σελίδα μάλιστα του news.ert.gr έχει το θέμα στην θεματική ενότητα του πολιτισμού!

Το επόμενο βήμα είναι να αρχίσουν τα Μαραθώνεια, τα Πλαταιϊκά, τα Μυκάλεια, τα Γρανικά, τα Ισσικά και τα Γαυγαμηλικά με συμμετοχή των εκάστοτε  Πρωθυπουργών και Προέδρων της Δημοκρατίας. Και να γίνουν όλες αυτές οι ημερομηνίες εθνικές γιορτές με παρελάσεις έτσι ώστε μέσα στα επόμενα 20 χρόνια κάθε μέρα να έχουμε και μία μεγάλη εθνική γιορτή.

Πάντως με κάτι τέτοια καταλαβαίνει κανείς 

1) το χαμηλό επίπεδο των τοπικών πολιτικών παραγόντων ανά την επικράτεια. Δεν είναι λοιπόν μόνο οι κεντρικοί πολιτικοί που είναι της πλάκας αλλά και όλο το περιεχόμενο της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

2) την απουσία οποιουδήποτε στόχου για το μέλλον

3) την απίστευτη ιδεολογική και πνευματική σύγχυση στην Ελλάδα. Λογικές της Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών αναμιγνύονται και συγχρωτίζονται στο πιο επίσημο επίπεδο με λογικές Ελλάς Ελλήνων Δωδεκαθεϊστών.

4) την παντελή έλλειψη περιεχομένου στην ελληνική πολιτικοκοινωνική σκέψη. Το να μιλάς για ελευθερία και να συνδυάζεις αυτή τη λέξη με εθνικιστικές και ρατσισικές αντιλήψεις είναι το λιγότερο αταίριαστο.

Το τελευταίο το εξηγώ για να γίνει αντιληπτό: το 1979 οι τότε Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν και το κατέλαβαν. Απέναντι στους Σοβιετικούς αναπτύχθηκε ένα κίνημα αντίστασης. Αυτό το κίνημα το αποτελούσαν οι Ταλιμπάν. Είναι δυνατό να ισχυριστεί κανείς ότι οι Ταλιμπάν πολεμούσαν για την ελευθερία; Ποια ελευθερία; Αφού τους ξέρουμε. Και ναι οι Ταλιμπάν πολέμησαν όντως τον κατακτητή. Και λοιπόν; Τι είχαν στο μυαλό τους για το μετά όμως; Δεν είναι δυνατό άνθρωποι (και στην Ελλάδα είναι γενικευμένες τέτοιες ιδέες) με πολιτικές απόψεις τέτοιου επιπέδου να μιλάνε για ελευθερία για τους ίδιους λόγους που δεν μπορούνε οι Ταλιμπάν να επικαλεστούνε αυτή τη λέξη ακόμη και αν πολέμησαν του Σοβιετικούς. Μπορεί κανείς να θαυμάσει κανείς τους Ταλιμπάν για τον πατριωτισμό τους; Εντελώς αδιάφορος αφού αυτό που ήθελαν ήταν να ιδρύσουν την πιο βάρβαρη και εγκληματική θεοκρατία της Ιστορίας.

Οι Γερμανοί μετά το ναζισμό τράβηξαν μια κόκκινη γραμμή και χώρισαν την ιστορία τους σε π.Ν (προ ναζισμό) και μ.Ν (μετά ναζισμό). Αποφάσισαν και πέτυχαν σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να αφαιρέσουν τα κατάλοιπα της ναζιστικης νοοτροπίας που καλλιεργούντανε για πάνω από 10 χρόνια στο πληθυσμό και έκαναν τις νέες γενιές να στέκονται κριτικά απέναντι στο φαινόμενο.

Οι Έλληνες τριάντα χρόνια μεταπολίτευσης και δεν έχουμε καταφέρει ακόμη την αποχουντοποίηση της κοινωνίας μας και το βάλσιμο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας βλακωδών απόψεων για ελληνοχριστιανισμούς και τα συμπαρομαρτούντα που μας τυραννάνε τα τελευταία 150 χρόνια. Τώρα έχουμε και επίσημους ελληνοδωδεκαθεϊσμούς.

 

Περί πατριωτισμού:

Πατριωτισμός είναι η υποστήριξη κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών. Για έναν γεωγραφικό χώρο στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας θα ζούνε με σεβασμό της ιδιωτικότητας, θα αναγνωρίζονται ατομικά δικαιώματα φυσικά και μη φυσικά, θα υπάρχει σεβασμός στον πολίτη, δημοκρατική συμπεριφορά των κρατικών δομών αξίζει κανείς να πολεμήσει για αυτόν.

Οι Έλληνες π.χ το 1940 δεν πολέμησαν για την ελευθερία. Για ποια ελευθερία μπορούμε να μιλήσουμε; Μπροστά τους πολεμούσαν υποτίθεται το φασισμό. Αν γυρνούσαν το βλέμμα πίσω τους όμως θα έβλεπαν κάτι διαφορετικό; Φασισμό είχαν και αυτοί. Τη δικτατορία του Μεταξά. Έναν τρίτο ελληνικό πολιτισμό οργανωμένο στα πρότυπα των καθεστώτων του Τρίτου Ράϊχ του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Φράνκο και του Σαλαζάρ. Αν δεν είχε γίνει η γερμανική εισβολή το 1941 τι θα μπορούσε να εξάγει ως παράδειγμα η Ελλάδα του 1940 σε άλλες χώρες από πολιτικής άποψης; Τι θα μπορούσε να δει μια άλλη χώρα στην τότε Ελλάδα και να ζηλέψει σε ότι αφορά το πολιτικό της επίπεδο; Δημοκρατία; Δικαιώματα; Πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες; Όχι. Το παράδειγμα που θα πορούσε να δώσει ήταν αυτό που είχε και η ίδια. Φασισμό. Αν αυτοί που πολεμούσαν στο μέτωπο γυρνούσαν ως νικητές στα σπίτια τους ποια θα ήταν η ζωή τους στην μετέπειτα καθημερινότητα σε ένα καθεστώς όπου υπήρξαν διώξεις και φυλακίσεις για πολιτικούς λόγους, βασανιστήρια, λογοκρισία και καταπίεση;

Άρα γιατί πολέμησαν οι Έλληνες το 1940; Η απάντηση είναι ότι ένας κόρακας (Ιταλία/Μουσολίνι) προσπάθησε να βγάλει το μάτι ενός άλλου κόρακα (Ελλάδα/Μεταξά) και οι Έλληνες πολέμησαν απλώς από ένστικτο. Δεν είχαν κάποια ελευθερία για την οποία πολέμησαν. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος θα ήθελε να χειροδικήσει κάποτε ενάντια στον Πατακό αυτός θα αντιδρούσε καθοδηγούμενος από το ένστικτο της αυτοάμυνας. Τι θα λέγαμε στην περίπτωση αυτή; Ότι ο Πατακός πολέμησε για την προσωπική του ελευθερία;

Το ίδιο ισχύει και για τα κίνητρα της Αντίστασης. Ακόμη και αν υπήρχαν μεμονωμένα άτομα με όντως στόχους για δημοκρατική μεταπολεμική Ελλάδα το μεγαλύτερο τμήμα της από το ΕΑΜ οργανωμένης Αντίστασης επιδίωκε την δικτατορία του προλεταριάτου με περιεχόμενο που όλοι το γνωρίζουμε από το πρώην ανατολικό μπλόκ. Διώξεις αντιφρονούντων, φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, παρακολουθήσεις από τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους και ένα σωρό άλλα μέτρα καταπίεσης του πληθυσμού. Χώρος για προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες; Ανύπαρκτος. Τα άτομα στην υπηρεσία ενός αχανούς κράτους.

Όταν οι Σοβιετικοί και οι Αγγλοαμερικάνοι πάτησαν γερμανικό έδαφος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τι σήμαινε αυτό; Ότι ξαφνικά ο επεκτατικός πόλεμος των Γερμανών μετατράπηκε σε πόλεμο για την ελευθερία τους; Δηλαδή 5 λεπτά πριν γίνει η εισβολή των εχθρικών στρατών στη Γερμανία ο πόλεμος ήταν άδικος από τη πλευρά των Γερμανών και 5 λεπτά αργότερα έγιναν οι Γερμανοί μαχητές της ελευθερίας που τους πρόσφερε απλόχερα ο ναζισμός που τότε είχαν.

Εν κατακλείδει: ο πατριωτισμός πρέπει να είναι προϊόν των προσωπικών και κοινωνικών ελευθεριών σε έναν σύνολο ανθρώπων και είναι ακόλουθός τους από σχετικά μακρινή απόσταση και σε καμία περίπτωση οδηγός τους. Πατριωτισμός-οδηγός καταστρέφει τη δημοκρατική λειτουργία και φθείρει και διαστρέφει την έννοια της ελευθερίας.

Εκλογές στη Γερμανία

Εκλογές για τοπική κυβέρνηση είχαμε χθες σε τρία κρατίδια στη Γερμανία με ορισμένα εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Γενικά το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα (CDU) της Καγκελαρίου Μέρκελ αν και διατήρησε την πρωτιά έχασε αρκετή από τη δύναμή του. Στη Σαξωνία (Sachsen) μπορεί ελάχιστη αλλά στη Θουριγγία (Thüringen) και στο Saarland είχε απώλειες πάνω από 10%. Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD) πάντως είχε μικρή αύξηση των ποσοστών του και αυτό γιατί οι ψήφοι πήγαν στην Αριστερά του Όσκαρ Λαφονταίν (Die Linke) και στους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP). Στο Saarland π.χ η Αριστερά του Λαφονταίν από περίπου 2% έφτασε σχεδόν στο 22%. Ευτύχημα ότι το νεοναζιστικό κόμμα (NPD) όχι μόνο δεν κέρδισε και αυτό από την πτώση της CDU αλλά έχασε και αρκετό από το ποσοστό του όπως στο ανατολικό κρατίδιο της Σαξωνίας που από 9% έπεσε στο 5,5%.

Το αν τα αποτελέσμα αυτά είναι δείχνουν κάτι για τις ομοσπονδιακές εκλογές τον Σεπτέμβριο για την ανάδειξη νέου/νέας Καγκελάριου πιστέυω ότι αμφίβολο καθώς πρόκειται για μικρά σε πληθυσμό κρατίδια. Χαρακτηριστικά το Saarland, το μικρότερο της Γερμανίας έτσι και αλλιώς έχει περίπου 1.000.000 κατοίκους.

Ίσως δείχνουν κάτι όμως οι δημοτικές εκλογές που έγιναν επίσης χθες στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας- Βεστφαλίας των 18 εκ. κατοίκων με την CDU να διατηρεί μεν και εδώ την πρωτιά αλλά με μειωμένο ποσοστό και το SPD να κυριαρχεί σε αρκετές μεγάλες πόλεις του κρατιδίου.

Αν μη τι άλλο οι βουλευτικές εκλογές στις 27 του Σεπτεμβρίου αναμένονται με μεγάλο ενδιαφέρον.

Επιτέλους… φτωχοί! (;)

Το είδα το κείμενο του συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη μέσω του Ιδιαζόντως το οποίο έχει δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία. Στην αρχή νόμιζα ότι σοβαρά τα γράφει αυτά που γράφει ο συγγραφέας αλλά μετά είδα σε ένα σύντομο βιογραφικό του ότι γράφει και σατιρικά κείμενα οπότε ησύχασα. Πλάκα κάνει.

Επειδή δε θα υπήρχε έτσι και αλλιώς περίπτωση να εννοεί στα σοβαρά αυτά που έγραψε (ή να τα πάρει στα σοβαρά κάποιος που θα τα διαβάσει).

Νομικές διώξεις με βάση τη γνωμοδότηση Σανιδά

Διαβάζει κανείς ότι:

Διώξεις σε βαθμό πλημμελήματος για τα αδικήματα της υπόθαλψης εγκληματία και της απείθειας ασκήθηκαν από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών κατά παντός υπευθύνου στις ιδιωτικές εταιρίες τηλεπικοινωνιών Forthnet, ΟΤΕ, Hellas on Line και Tellas.

Οι συγκεκριμένες εταιρίες δεν παραχώρησαν τα σχετικά στοιχεία που τους ζητήθηκαν από τις Αρχές στο πλαίσιο της διαδικασίας μηνύσεων που είχαν υποβληθεί για σειρά κατηγοριών για αδικήματα μέσω κινητών τηλεφώνων και blogs.

Οι σχετικές διώξεις βασίζονται στην πρόσφατη αμφιλεγόμενη γνωμοδότηση του τέως Εισαγγελέα Αρείου Πάγου η οποία προέβλεπε άρση του απορρήτου των επικοινωνιών ακόμη και για αδικήματα πλημμεληματικής μορφής στις περιπτώσεις που “τελείται οποιοδήποτε έγκλημα μέσω του Διαδικτύου ή των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων”.

Τονίζοταν δε ότι “οι εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές, τα δικαστικά συμβούλια και τα δικαστήρια, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας μέσω του Internet τα ηλεκτρονικά ίχνη μιας εγκληματικής πράξεως, την ημεροχρονολογία και τα στοιχεία του προσώπου”.
“Ο δε πάροχος υποχρεούται να τα παραδίδει χωρίς να είναι αναγκαίο να προηγηθεί άδεια κάποιας αρχής και ιδιαίτερα της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, με σκοπό να συλλαμβάνονται οι δράστες”.

Αντίθετα με τη γνωμοδότηση Σανιδά η ισχύουσα νομοθεσία προβλεπει την άρση του απορρήτου μόνο για αδικήματα κακουργηματικής μορφής μέσω Εισαγγελικού Διατάγματος ή Βουλεύματος Δικαστικού Συμβουλίου.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται μία γνωμοδότηση να έχει περισσότερη ισχύ από την υπάρχουσα νομοθεσία. Πέρα από το αν διαφωνεί ή συμφωνεί (που θα έπρεπε να διαφωνεί) κανείς με την ουσία της γνωμοδότησης του Σανιδά τι ρόλο παίζουν οι νόμοι αν μπορούνε να παρακάμπτονται απλώς και μόνο μέσω μιας διατύπωσης άποψης έστω και γραπτής έστω και από έναν δικαστικό λειτουργό. 

Αν είναι έτσι και ο κάθε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κάνει γνωμοδοτήσεις με βάση προσωπικά του γούστα για άλλα θέματα π.χ για το ντύσιμο ή τη διασκέδαση πρέπει να λαμβάνονται αυτές υπόψιν; Δηλαδή αν ο τωρινός Πρόεδρος του Αρείου Πάγου γνωμοδοτήσει ότι όσες γυναίκες φοράνε κοντές φούστες ή παντελόνια θα πρέπει να μαστιγώνονται ή ότι το να μαστιγώνονται δεν είναι και τόσο κακό τι θα πρέπει να συμβεί;

Νομικός δεν είμαι για να ξέρω τι ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά θεωρώ εντυπωσιακό το γεγονός ότι μία γνωμοδότηση όσο δεν είναι νόμος ή όσο δεν στηρίζεται σε νόμο μπορεί να είναι στοιχείο άσκησης διώξεων. Φαίνεται τελικά ότι η άσκηση νομικής εξουσίας μπορεί να στηριχτεί σε αποφάσεις ενός προσώπου.

Μικροί και μεγάλοι εν δράσει

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την παλιά ελληνική ταινία. Αλλά ταιριάζει και στην περίπτωση της διαφθοράς και τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ρακιντζής. Είτε στα ψηλά είναι κάποιος (βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί κομματικά στελέχη, παπάδες, βλ. SIEMENS, Βατοπαίδι και ένα σωρό άλλες ανάλογες υποθέσεις) είτε στα πιο χαμηλά ο δρόμος είναι κοινός.

Παρόλα αυτά το μέγιστο θέμα της ελληνικής επικαιρότητας είναι η (λαθρο)μετανάστευση. Και πρώτη προτεραιότητα για την Ελλάδα σύμφωνα με τον πρωθυπουργό. Δηλαδή άμα ήταν στο μηδέν η λαθρομετανάστευση (που θέλει και ο Παπανδρέου) ή άμα ο Ντέηβιντ Κόπερφιλντ τους εξαφανίσει (νόμιμους και παράνομους) θα εξαφανιστεί η διαφθορά; Αλλά όπως φαίνεται η έκταση της διαφθοράς δε θα μπορούσε να είναι ποτέ προτεραιτότητα για μία ελληνική κυβέρνηση ή ακόμη και για την ελληνική κοινωνία.

Αξιόπιστη δημοσιογραφία;

Ενώ ο Ερντογάν ακύρωσε την χθεσινή του επίσκεψη στην Αθήνα για τα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης Έλληνες δημοσιογράφοι είδαν συνάντησή του με τον Καραμανλή στην οποία συζητήθηκαν πολλά θέματα και φυσικά ο Ερντογάν προκάλεσε με τις απαιτήσεις του!

Πάντως μπορεί κανείς να φαντατεί τι γίνεται και στις δύο πλευρές του Αιγαίου με τέτοιου είδους δημοσιογραφία και το πώς χειραγωγούνται γνώμες και νοοτροπίες.

Δείτε και στον Άνεμο.

Μετανάστευση και Ευρωεκλογές 2009

Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια της πολυπολιτισμικότητας ούτε έναν κόσμο ανοιχτών συνόρων. Σε αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να γίνουν π.χ δεκτοί στην Ευρώπη 1.000.000.000 μετανάστες.

Μπορώ να καταλάβω αντίθετα την ύπαρξη μιας κοινωνίας που τα μέλη της θα έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή. Πολυπολιτισμικότητα θα σήμαινε ότι σε μια χώρα π.χ στην Ελλάδα θα έπρεπε να υπάρχουν διαφορετικά δικαστικά συστήματα ή διαφορετικά πολιτικά συστήματα για κάθε εθνοτική διαφορετική ομάδα. Από εκεί και πέρα το τι κουζίνα προτιμάει κανείς, τι φαγητά μαγειρεύει, τι χορούς χορεύει και τι τραγούδια ακούει είναι εντελώς αδιάφορο. Όπως επίσης σε τι θεό πιστεύει, σε πόσους θεούς πιστεύει και πόσο πολύ θέλει να πιστεύει είναι εξίσου αδιάφορο. Αρκεί να μην απαιτεί κανείς απόψεις και αναφορές «ιερών κειμένων» να γίνονται μέρος κρατικής πολιτικής ή κρατικής προπαγάνδας.

Από δύο συζητήσεις όμως που γίνονται στην Καλύβα εδώ και εδώ σχετικά με τα ποσοστά της ακροδεξιάς στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και με αφορμή (αλλά όχι μόνο) επιχειρηματολογία κάποιου Ολλανδού καθηγητή για τις αιτίες του φαινομένου ήθελα να αναφέρω ορισμένες σκέψεις επί του θέματος.

Έχω πολλές αμφιβολίες ότι η μετανάστευση παράνομη ή νόμιμη έπαιξε τον κύριο ρόλο στην άνοδο της ακροδεξιάς είτε σε ευρωπαϊκό είτε σε εθνικό επίπεδο και αυτό για τους εξής λόγους:

Όταν οι ευρωπαϊκές δυτικές χώρες από τον τον 16ο αιώνα ξεκίνησαν την αποικιοποίηση άλλων ηπείρων είχαμε μετακίνηση Ευρωπαίων σε άλλες χώρες και όχι το ανάποδο. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ανάπτυξη ρατσιστικών θεωριών περί ανωτερότητας της λευκής φυλής που «αποδεικνύονταν» μάλιστα και από την επιστήμη. Δεν ήταν λοιπόν ανάγκη να βλέπουν οι Ολλανδοί πριν μερικούς αιώνες τους Μαροκινούς στη χώρα τους με τα 10 παιδιά για να γίνουν ξενόφοβοι και ρατσιστές. Ακόμη και όταν αυτοί πήγαιναν ως αποικιοκράτες σε άλλες χώρες σκέφτονταν έτσι. 

Επίσης μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο η άνοδος και η κυριαρχία των φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη οφείλονταν σε κάποιο κύμα λαθρομετανάστευσης; Όχι φυσικά. Άρα λοιπόν και χωρίς μετανάστες μουσουλμάνους νόμιμους και μη νόμιμους υπάρχει ιστορικό προηγούμενο ανόδου ακροδεξιών κομμάτων και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και με πολύ χειρότερες συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους.

Ακόμη και στην Ελλάδα η ανυπαρξία μεταναστών προηγούμενες δεκαετίες δεν απέτρεψε εκατομμύρια Ελλήνων να υποστηρίζουν το αστυνομικό κράτος, τη δικτατορία και να έχουν αντιλήψεις επειπέδου Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Επίσης δεν νομίζω ότι οι μετανάστες ώθησαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας να πηγαίνουν σε λαοσυνάξεις του μακαρίτη του Χριστόδουλου και της εξίσου ακροδεξιών αντιλήψεων ιεραρχίας. Και μάλιστα για να πετύχουν ή και να διευρύνουν κάτι που υποτίθεται δεν τους αρέσει στους μουσουλμάνους: τον έλεγχο του κράτους από τη θρησκεία και το ιερατείο.

Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Τουλάχιστον στην Ευρώπη (γιατί πιστεύω στην Ελλάδα οι λόγοι είναι άλλοι) υπάρχει ένα ιστορικό αίτιο. Η περίοδος και τα κατορθώματα των ναζί λειτούργησαν για όλους τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ όπου εκεί μέσα ένιψαν τα χέρια τους και ξέπλυναν τις αμαρτίες τους και το παρελθόν τους. Γιατί οι ιδέες των ναζί δεν ήταν γερμανικό προνόμιο. Π.χ ισχυρή αντισημιτική προπαγάνδα υπήρξε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκείνη την προπολεμική περίοδο. Οι ιδέες και η πολιτική του Χίτλερ δεν άφηναν ασυγκίνητους ανθρώπους και σε άλλες χώρες. Απλώς μετά τον πόλεμο όλες οι άλλες χώρες αντί να κάνουν και την δική τους ενδοσκόπηση έριξαν όλο το βάρος και την ενοχή στη Γερμανία. Σωστό μεν αλλά όχι επαρκές. Η Ιταλία π.χ δεν θεωρήθηκε ποτέ ένοχη για ότι έκανε στον πόλεμο παρά το ότι είχε εξίσουν ένα ισχυρό φασιστικό καθεστώς. Η Ισπανία επίσης δεν είχε συνέπειες για την πολιτική του Φράνκο. Και γενικότερα σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα εκτος της Γερμανίας δεν αποδόθηκαν ευθύνες (πόσο μάλλον να υπάρξει αυτοκριτική) για την εκκόλαψη και γιγάντωση ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων.

Και την μεγαλύτερη αιτία για τα αποτελεσματα των Ευρωεκλογών θεωρώ ότι είναι η αλαζονική στάση των θεσμών της Ε.Ε οι οποίες ενώ δεν εκλέγονται παίρνουν αποφάσεις και μάλιστα δεσμευτικές για τα κράτη-μέλη. Το μεγάλο έλλειμα δημοκρατίας και η αίσθηση ότι στην Ε.Ε υπάρχει αυτόματος πιλότος και ότι οι πολίτες είναι άχρηστοι έπαιξαν πολύ σημαντικότερο ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Όσο για την Ελλάδα δεν είναι και τόσο δύσκολο να πειστεί κάποιος να ψηφίσει Καρατζαφέρη από τη στιγμή που σχεδόν κάθε Έλληνας μεγαλώνει μέσα από το σπίτι του με θεωρίες φυλετικής ανωτερότητας, στο σχολείο μαθαίνει για το ατελείωτο μεγαλείο μας και το πόσο κακοί είναι όλοι οι άλλοι λαοί, για τα πόσα μας οφείλουν οι άλλοι λαοί που τους εκπολιτίσαμε δωρέαν, η Εκκλησία αιώνες τώρα καλλιεργεί το μίσος και την εχθρότητα απένατι σε κάθε άλλη άποψη και ιδέα που δεν προέρχεται από την ίδια αλλά και απένατι σε ανθρώπους και λαούς (κακοί Φράγκοι, Δυτικοί κλπ), η γλώσσα μας θεωρείται μέχρι και θεραπευτική μέθοδος για δυσλεξίες και δεν ξέρω και εγώ για τι άλλο (ίσως και για τον καρκίνο). Αν συνυπολογίσουμε την κλασσική ελληνική πρακτική της ατιμωρησίας* (μετά τη χούντα καταδικάστηκαν βέβαια κάποιοι άνθρωποι αλλά στην κοινωνική συνείδηση οι ιδέες που οδήγησαν σε 20 χρόνια αστυνομικό κράτος και παρακράτος και σε επταετή δικτατορία πρακτικά ελάχιστα έως καθόλου) τότε έχουμε το πλαίσιο της απήχησης ακραίων αντιλήψεων σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Και πιστεύω ότι ο Καρατζαφέρης ξέρει με τι ανθρώπους έχει να κάνει. Και θεωρώ ότι έχει στο μυαλό του ένα σχέδιο Α και ένα σχέδιο Β. Το σχέδιο Α λέει να εισωρήσει στη ΝΔ (έστω και με ένα 7% στις Ευρωεκλογές) και μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να την «καταλάβει» είτε με το να γίνει ο ίδιος αρχηγός είτε με το να τη στρέψει εντελώς δεξιά εκκαθαρίζοντας το τοπίο από στελέχη που ο ίδιος θεωρεί όχι αρκετά δεξιά. Για αυτό και ολες αυτές οι προτάσεις συνεργασίας στη ΝΔ με πατρική διάθεση μάλιστα που συνδυάζονται ταυτόχρονα με επιθέσεις στην ηγεσία του κόμματος και ειδικά προς τον Καραμανλή.

Αν δε γίνει αυτο ξέρει ότι για τις ταυτότητες υπέγραψαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ξέρει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη εκεί και βλέπει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους μια μεγάλη δεξαμενή ψήφων. Θεωρεί ότι είναι θέμα χρόνου και φυσικά κατάλληλων λόγων να υπερνικήσουν το φόβο τους να φύγουν από το μαντρί του δικομματισμού και να πάνε στο δικό του. Έστω και τους μισούς να κερδίσει  από αυτή τη δεξαμενή που έκανε τόσο φανερή την παρουσία της πριν μερικά χρόνια θα έχει γίνει αν όχι δεύτερο κόμμα πάντως σίγουρα ένας κρίσιμος ρυθμιστικός παράγοντας. Αν θα το πετύχει δεν είναι φυσικά προβλέψιμο. Είναι όμως μια σημαντική παράμετρος.

 

*Είναι η ίδια ακριβώς πρακτική της ατιμωρησίας που «τιμωρεί» κάποιους ανθρώπους με ανούσια απώλεια θέσεων αλλά όχι των αντιλήψεων και των δομών που τους επιτρέπουν να ασυδοτούν (βλέπε δωροδοκίες και χρηματισμούς πολιτικών προσώπων, σκάνδαλα, πελατειακή εξυπηρέτηση κ.α).

Ευρωεκλογές 2009

Ακούγοντας στελέχη της ΝΔ και διαβάζοντας εφημερίδες που την υποστηρίζουν να αναφέρονται στην αποχή με σιγουριά ότι επρόκειτο για από τα γεννοφάσκια τους νεοδημοκράτες που τους κάνανε νάζια στις ευρωεκλογές, σκεφτόμουνα πώς κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα; Το κατάλαβαν από τον ήχο των κουδουνιών*;

Επίσης ίσως είμαστε η μοναδική χώρα που οι Ευρωεκλογές ήταν τόσο στενά με ελληνικού ενδιαφέροντος θέματολογία φορτισμένες. Ακόμη και οι μετεκλογικές αναλύσεις περιορίζονται σε ένα ασφυκτικό ελληνικό πλαίσιο.

Μία σημαντική αιτία που οδήγησε σε μεγάλη αποχή σε όλες τις χώρες της Ε.Ε και της εν γένει αδιαφορίας και αρκετές φορές εχθρικής στάσης πολλών ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε (ακόμη και σε χώρες της δυτικής και βόρειας Ευρώπης) είναι κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι ενώ το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μοναδικό εκλέξιμο όργανο της Ε.Ε είναι ταυτόχρονα και αυτό με την μικρότερη αν όχι ανύπαρκτη επιρροή. Ακόμη και αν οι αποφάσεις του δεν θα μπορούσαν να επηρεάζουν εθνικές κυβερνήσεις θα έπρεπε το Ευρωκοινοβούλιο να είναι εκείνο το όργανο που θα ελέγχει τις διάφορες επιτροπές της Ε.Ε και να διαθέτει δικαίωμα έγκρισης ή απόρριψης των αποφάσεών τους. Αλλιώς για ποιο λόγο να γίνονται εκλογές και για ποιο λόγο υπάρχει το Ευρωκοινοβούλιο;

Από εκεί και πέρα υπήρξε φαινόμενο της ενίσχυσης δεξιών και ιδιαίτερα ακροδεξιών κομμάτων και ο καταποντισμός σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών. Όπως είσης η άνοδος κομμάτων από τον χώρο της Οικολογίας. Για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων δεν έχω κάποια ικανοποιητική εξήγηση. Θεωρώ μάλλον υπερβολικό ότι η μετανάστευση ως γεγονός έπαιξε ένα ρόλο σε αυτό. Τουλάχιστον στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών, ακόμη και των μουσουλμάνων που έχουν έτσι και αλλιώς ένα πολύ διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, είναι καλά προσαρμοσμένη στις διάφορες χώρες.

Στην Ελλάδα ο ΛΑΟΣ είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών. Και μπορεί ο Καρμανλής να λέει τώρα ότι δε συνεργάζεται μαζί του αλλά στην πολιτική ιδιαίτερα τέτοιες δηλώσεις έχουν μικρή αξία για το μέλλον. Εξάλλου τέτοιες προθέσεις δε δεσμεύουν την επόμενη ηγεσία της ΝΔ. Και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ΝΔ ακόμη και υψηλόβαθμα στελέχη που θα χαίρονταν ιδιαίτερα με την προοπτική της συνεργασίας με τον Καρατζαφέρη.

 

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο κόμμα αλλά όχι αυτοδύναμο. Αν ψάξει για συνεργασία στα αριστερά του σε ποιον θα απευθυνθεί;

-Στο ΚΚΕ; Αδύνατο. Είναι σαν συζητάει κανείς για την πιθανότητα ένωσης των Εκκλησιών. Εξάλλου εκεί θέλουν δικτατορία του προλεριάτου.

-Στον ΣΥΡΙΖΑ; Ίσως. Αν εκεί κατέβουν από τα καλάμια τους και δούνε την πραγματικότητα. Η οποία λέει ότι με ποσοστά μετάξύ 4-6% δε μπορεί να φαντασιώνονται συνεργασίες με όλα τα υπουργεία δικά τους. Επίσης να αφήσουν στην άκρη την πολιτική παιδικής χαράς και ας σκεφτούν επιτέλους να απευθυθούνε σε ενήλικες. Όπως επίσης να σταματήσουν να υποστηρίζουν χωρίς λογική και σκέψη τον οποιοδήποτε διαδηλώνει, κλείνει δρόμους, κάνει καταλήψεις, καταστρέφει ή τα σπάει. Όπως επίσης να σταματήσουν κολακεύουν συνεχώς την νεολαία και να ονειρεύονται επαναστάσεις. Πιθανότητες να αλλάξει κάτι; Μάλλον ελάχιστες.

-Με τους Οικολόγους; Εφήμερο μοιάζει το ποσοστό τους. Εξαλλου πιστεύω ότι έχουνε ένα διαχρονικό πρόβλημα στην στελέχωσή τους με ανθρώπους που να σε γεμίζουνε με εμπιστοσύνη.

Στην περίπτωση αυτή λοιπόν βλέπω μια συνεργασία και συγκυβέρνηση της ΝΔ (ως δεύτερο κόμμα) με τον ΛΑΟΣ αρκετά βέβαιη. Και ΠΑΣΟΚ και Αριστερά θα κάθονται και θα κλαίγονται για την κακή τους τη μοίρα.

 

Έλπιζα σε μαγαλύτερα ποσοστά για τη Δράση του Μάνου και για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία. Όχι γιατί συμφωνώ σε όλα μαζί τους αλλά επειδή πιστεύω ότι στην κρατικίστικης νοοτροπίας Ελλάδα υπάρχουν πολλά περιθώρια να εφαρμοστούς φιλελεύθερες ιδέες στην οικονομία και στην κοινωνία.

 

*Οι κτηνοτρόφοι στις αγροτικές περιοχές ή σε χωριά καταλαβαίνουν πολλές φορές από απόσταση τα δικά τους κοπάδια από τον ήχο των κουδουνιών τους πριν ακόμη τα δούνε.

Το παραπάνω είναι φαίνεται απόρροια της νοοτροπίας για κάθε Έλληνα πριν ακόμη γεννηθεί να υπάρχουν για αυτόν έτοιμα ορισμένα Κουδούνια: της Ορθοδοξίας και κάποιου κόμματος.

Ο μεγαλύτερος Έλληνας

Όπως έβλεπα την εκπομπή του ΣΚΑΪ και την επιχειρηματολογία αυτών που ψήφισαν τον Αλέξανδρο, και μάλιστα ανθρώπων επικεφαλής μορφωτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων, ως τον μεγαλύτερο Έλληνα μου σχηματίστηκε η εντύπωση ότι τελικά σχεδόν κάθε Νεοέλληνας κρύβει μέσα του έναν στρατηγό εν αποστρατεία.

Το να θεωρείς ότι μετέδωσε το ελληνικό πνεύμα και εκπολίτισε βαρβάρους (που είπε και ο Δεσποτόπουλος) ενώ ξέρεις ότι δεν πήγε με το γαρίφαλο στο αυτί είναι γεγονός αξιοσημείωτο (στο σημείο αυτό θα ήθελα να καταγγείλω και εκείνον τον ανεκδιήγητο βασιλιά Πόρο κάποιου ινδικού βασιλείου που δεν κατάλαβε ότι ο Αλέξανδρος ήθελε να τους εκπολιτίσει και του σκάρωσε μάχη). Και αν υποθέσουμε ότι αυτό το ελληνικό πνεύμα περιέχει ως βασικό στοιχείο του και την ιδέα της δημοκρατίας (ή καλύτερα τον περιορισμό της αυθαιρεσίας της εξουσίας μέσω νόμων), πότε ακριβώς τη μετέδωσε αυτή ο Αλέξανδρος;

Βέβαια μένει και η απορία γιατί οι περισσότερες σημαντικές ελληνικές πόλεις συνασπίστηκαν εναντίον του το 338π.χ άσχετα αν έχασαν τη μάχη στη Χαιρώνεια.

Μια δεύτερη απορία και σε ό,τι αφορά εκπολιτίσεις και μεταδώσεις πνευμάτων είναι η εξής: αν δει κανείς το χάρτη που εκτείνονταν η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου και κατόπιν η Βυζαντινή (που και αυτή δική μας είναι) αυτός περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή και τμήματα της Βορείου Αφρικής. Θεωρητικά λοιπόν αυτές οι περιοχές είναι οι πιο τυχερές (και βάλε) του πλανήτη ιστορικά γιατί βρέθηκαν κάτω από την υπέροχη, μεγαλοπρεπή, υπέρλαμπρη, τέλεια ελληνική επίδραση.

Τώρα αν πώ ότι οι λαοί που μένουν σήμερα σε αυτές τις περιοχές είναι πάρε τους μεν και βάρα τους δε, θα είμαι κακεντρεχήςή κακοπροαίρετος; Αν δούμε την πολιτική και κοινωνική οργάνωση τους τι έχουν να δώσουν ως παραδείγματα; Τι έχει να ζηλέψει κανείς π.χ από την Ελλάδα και τη δημοκρατία της; Τη διαφθορά της; Τη λειτουργία του Κοινοβουλίου της; Το νόμο της περί ευθύνης υπουργών; Τα συγγενολόγια που ψηφίζονται από τους εκπολιτιστές με συνέπεια εδώ και δεκαετίες; Ή από την Αλβανία ή την Τουρκία και τη δημοκρατία τους πρέπει να ζηλεύουμε κάτι; Ή μήπως να θαυμάζουμε το πολιτικό σύστημα του Ιράν;

Απεναντίας όταν λέμε με αλαζονικό τρόπο ότι οι Έλληνες έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού δεν εννοούμε μήπως στις χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης; Το παράδοξο είναι πρόκειται για περιοχές που δεν βρέθηκαν κάτω από την κατοχή του Αλέξανδρου, ούτε υπήρξαν μέρος του ελληνιστικού κόσμου, ούτε  τμήματα της ένδοξης, χιλιόχρονης και ευσεβούς βεβαίως βεβαίως Βυζαντινής μας αυτοκρατορίας.

Συμπέρασμα;